Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Best 10 - EDITORS


Τρίτη 6 Μαρτίου 2018

 

editors best10


Editors… Ένα όνομα με πολλές μουσικές ιστορίες. Για μένα ένα συγκρότημα (έως ένα βαθμό βέβαια) είναι αυτό που μου προκαλεί ο ήχος του ονόματός του στο άκουσμά του. Editors λοιπόν… Όνομα βαρύ, με άρωμα Αγγλίας, με σκοτεινιά στους στίχους και με ένταση στη μουσική των τραγουδιών τους. Τι μου προκαλεί; Μου προκαλεί συναισθήματα και μου ενεργοποιεί αναμνήσεις. Μπλέκει τα καλώδια του μυαλού μου περίτεχνα. Ταξιδεύω αλλά δεν χάνομαι, βυθίζομαι αλλά δεν πνίγομαι. Και γι αυτόν ακριβώς το λόγο με έχουν κερδίσει οι Editors σαν συγκρότημα. Το έχει δηλώσει άλλωστε ο Tom Smith (frontman) ότι οι στίχοι των τραγουδιών τους είναι εσκεμμένα αμφιλεγόμενοι για να μπορεί ο κάθε ακροατής να δίνει την ερμηνεία που θέλει. Δεν σου επιβάλλει κανείς πως θα νιώσεις και κυρίως γιατί θα το νιώσεις. Η μουσική τους πυροδοτεί τη σκέψη σου και εσύ απλά την καθοδηγείς. Πόσο πιο όμορφο;

Το πενταμελές συγκρότημα από το Birmingham της Αγγλίας, μετράει 13 χρόνια επίσημης δισκογραφικής παρουσίας. Έχει κυκλοφορήσει πέντε albums, έχει κάνει πολλές περιοδείες με μεγάλη επιτυχία και έχει γεμίσει τεράστιους συναυλιακούς χώρους. Με τα πάνω και τα κάτω τους, αποχωρήσεις αλλά και προσθήκες μελών, οι Editors κατάφεραν να παραμείνουν ενωμένοι αλλά κυρίως να έχουν διάρκεια και να εξελιχτούν μουσικά. Η συνεργασία τους δε στο πέμπτο τους album (In Dream) με τον Rahi Rezvani, ο οποίος ανέλαβε την οπτικοποίηση των τραγουδιών, απογείωσε την επιτυχία και ικανοποίησε ακόμη και τα πιο απαιτητικά γούστα.

Και τώρα τι; Και τώρα καινούριο album στις 9 Μαρτίου. Ο τίτλος Violence έξυπνα διαλεγμένος (VI-olence) έτσι ώστε ο λατινικός αριθμός VI, να υποδεικνύει ότι είναι το 6ο κατά σειρά album του συγκροτήματος. Και τώρα εγώ; Στο άκουσμα του νέου της επερχόμενης κυκλοφορίας βρέθηκα να έχω ακούσει μέσα σε μερικές ημέρες όλη την προηγούμενη δισκογραφία τους ξανά και ξανά θυμίζοντας στον εαυτό μου γιατί ξεκίνησα να ακούω Editors εξ’ αρχής. Με την ευκαιρία (όχι που δεν θα την άρπαζα!) διάλεξα και τα 10 αγαπημένα μου.



10. Hallelujah (So Low) (Single: Hallelujah (So Low) – 2018)

Το δεύτερο κατά σειρά single που κυκλοφόρησε προμηνύοντας το επερχόμενο album, μου κίνησε την περιέργεια. Ακούγοντάς το με ξάφνιασε, ξανακούγοντάς το με κέρδισε. Ένα τραγούδι εμπνευσμένο από την επίσκεψη του Tom Smith στους καταυλισμούς των προσφύγων στη Βόρεια Ελλάδα, η οποία τον στιγμάτισε αλλά και τον ενέπνευσε. Ακούγοντάς το θα νιώσεις πολλές ηχητικές αντιθέσεις αλλά κυρίως πρωτόγνωρη ένταση. Αυτήν ακριβώς που ίσως δεν έχουμε λάβει ποτέ ξανά μέσω τόσο έντονου rock ήχου από τους Editors στο παρελθόν.



9. All The Kings (LP: In Dream – 2015)

Παρά το γεγονός ότι το album In Dream είναι ένα από τα αγαπημένα μου, παραδέχομαι πως το συγκεκριμένο τραγούδι επισκιάστηκε από τα υπόλοιπα μουσικά κολλήματά μου και έτσι πέρασε απαρατήρητο αρχικά. Και έρχεται η στιγμή της τελευταίας συναυλίας των Editors στη Θεσσαλονίκη όπου το συγκρότημα απογειώνει το τραγούδι live και ο frontman δείχνει άκρως περιγραφικά πώς χτυπάει η καρδιά τραγουδώντας παράλληλα το στίχο “but the beat in your heart…is alone in the dark”. Και έτσι απλά νέο σκάλωμα. Κατάλληλο για αγαπημένο τραγούδι όσων κρατάνε τη σημαία της μοναξιάς περήφανα και μπορούν να τραγουδήσουν “…loneliness forever”.



8. The Weight (LP: The Weight of Your Love – 2013)

Μετά την αποχώρηση του βασικού κιθαρίστα των Editors, η οποία τάραξε τις ισορροπίες και κλόνισε τη δημιουργικότητα αλλά και την έμπνευση του συγκροτήματος, κυκλοφορεί το album The Weight of Your Love. Το album διχάζει σίγουρα, καθώς άλλοι εκλαμβάνουν θετικά και άλλοι αρνητικά αυτήν τη νέα μουσική προσέγγιση και πορεία. Εγώ όμως ξεχωρίζω σίγουρα δύο τραγούδια, ένα εκ των οποίων είναι το The Weight. Χωρίς να είναι κάτι ιδιαίτερο μουσικά και ηχητικά, οι ωμοί στίχοι του τραγουδιού για την ανθρώπινη ύπαρξη παίζουν παράδοξα με το μυαλό μου. Και εξίσου παράδοξα αυτό μου αρέσει.



7. Munich (LP: The Back Room – 2005)

Αν και γνώρισα και εκτίμησα τη μουσική των Editors κάποια χρόνια μετά από την κυκλοφορία του πρώτου album τους, ανήκω σε αυτή την κατηγορία όσων θεωρούν ξεκάθαρα το τραγούδι Munich ως το πιο ωραίο από το δίσκο The Back Room. Ακόμη και τώρα θα το δεις να «ανεβαίνει» συχνά πυκνά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και τώρα θα το ακούσεις να μεταδίδεται «στον αέρα» από ραδιοφωνικούς σταθμούς. Μου αρέσει γιατί… «οι άνθρωποι είναι εύθραυστοι». Όσες φορές και να το τραγουδήσω, δεν θα το χορτάσω!



6. No Sound But The Wind (Single: No Sound But The Wind – 2010)

Πιάνο, Tom Smith μόνος του στη σκηνή ερμηνεύοντας εντυπωσιακά και εννοώντας κάθε στίχο μέχρι και την τελευταία λέξη. Ένα τραγούδι που έχει κυκλοφορήσει μόνο του ως single χωρίς να ενσωματωθεί σε κάποιο album στο παρελθόν (πράγμα το οποίο θα πραγματοποιηθεί τώρα στο Violence). Η συγκεκριμένη μπαλάντα όχι απλά δεν περνάει απαρατήρητη αλλά πραγματικά σε μαγνητίζει βλέποντας το video από την live ερμηνεία της και κάθε φορά που κοιτάω στην οθόνη, «κολλάω» βλέποντας στα μάτια του κόσμου πόσο έντονα η μουσική αγγίζει το είναι τους.



5. No Harm (LP: In Dream – 2015)

Εξέλιξη, πειραματισμός και ρίσκο. Αυτά είναι κάποια από τα στοιχεία τα οποία χαρακτηρίζουν το album In Dream. Το πρώτο track που θα ακούσεις στη σειρά είναι το No Harm και εγώ προσωπικά το βρίσκω τόσο «σκοτεινό», όσο και ατμοσφαιρικό. Πέντε λεπτά περιπλάνησης με αργό και σταθερό ρυθμό σε μία μελωδία που όσες φορές και να ακούσω δεν θα βαρεθώ.



4. Honesty (LP: The Weight of Your Love – 2013)

Και αυτό ακριβώς είναι το δεύτερο τραγούδι που αγαπώ από το αμφιλεγόμενο προαναφερθέν album των Editors. Honesty. Και πάλι χωρίς τυμπανοκρουσίες και υπερβολές, είναι ένα τραγούδι που από τον τίτλο και μόνο με έχει κατακτήσει. Χωρίς κάποια έκρηξη ή ένταση, μου βγάζει κάτι δραματικό και στενάχωρο και μου δημιουργεί μία ανάγκη να προσεγγίσω τον όρο της ειλικρίνειας με πολύ διαφορετικό τρόπο.



3. Sugar (LP: The Weight of Your Love – 2013)

There’s sugar on your soul, you’re like no one I know, you’re the light from another world”. Mη μου πεις πως έχεις πάει σε συναυλία των Editors και δεν περίμενες πως και πως να το τραγουδήσεις μέχρι να κλείσει η φωνή σου. Κλασικό αγαπημένο «συναυλιακό» τραγούδι στο οποίο έχουμε πάντα την χαρά να νιώσουμε την υπερβολή της ερμηνείας του Tom Smith οποίος γεμίζει τη σκηνή και ξεσηκώνει τα πλήθη.



2. Smokers Outside The Hospital Doors (LP: An End Has A Start – 2007)

Σκαρφαλώνοντας στην κορυφή, οι αδυναμίες δεν κρύβονται. Αυτό το τραγούδι! Το πιο συγκλονιστικό, συναισθηματικό, συγκινητικό. Κάτι ανάμεσα σε ζωή και θάνατο έρχεται η πικρή αλήθεια του στίχου “The saddest thing that I’d ever seen, were smokers outside the hospital doors”. Από την αρχή ως το τέλος ασταμάτητη ανατριχίλα. Για κάθε νοσοκομείο, για κάθε ταύτιση με το τραγούδι, για κάθε “I can’t believe you, If I can’t hear you…



1. Papillon (LP: In This Light And On This Evening – 2009)

Και επειδή σαν να βάρυνα λίγο το κλίμα, είπα να κρατήσω το καλύτερο για το τέλος. Τι άλλο; Papillon φυσικά! Ο κύκλος της ζωής σε αναπαράσταση μέσω του video clip με πολύ έξυπνο τρόπο και φυσικά η συμβουλή ζωής να μην παρατάμε τα όπλα. Μ’ αρέσει γιατί μου βγάζει αποφασιστικότητα και δυναμισμό. Η ζωή είναι μικρή, τρέχει γρήγορα, νιώστε την αγάπη και τα σχετικά. Χιλιοειπωμένα μεν, αλλά υπό τους ήχους των Editors αποκτούν άλλη βαρύτητα. Ανεβάστε την ένταση λοιπόν, κάντε την απόδρασή σας και φτάστε μέχρι το τέλος. Έτσι απλά. Γιατί μπορείτε!



της Γεωργίας Κρεωνίδου