Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Why Don’t You Find Out For Yourself? - 10+1 τραγούδια του Morrissey


Δευτέρα 2 Απριλίου 2018

 

morrissey


Στην εκπνοή του 2017 και 3 χρόνια μετά το World Peace is None of Your Business, ο σχεδόν 59 Μαΐων (κυριολεκτικά) Steven Patrick Morrissey κυκλοφόρησε το 11ο studio album της μέχρι τώρα solo καριέρας του και ανακοίνωσε μια σειρά συναυλιών εντός του 2018 στη Γηραιά Αλβιόνα, που τόσο αγαπά να μισεί. Και μιας και μιλάμε με αριθμούς, το 2017 συμπληρωθήκαν 30 χρόνια από τη διάλυση των The Smiths και το φετινό Μάρτιο τριανταρίζει και το Viva Hate, η πρώτη του προσωπική δουλειά.

Από το 1988 μέχρι σήμερα, ο πολυγραφότατος και εφευρετικός κύριος Morrissey έχει ξεδιπλώσει τις ιστορίες του σε πλήθος singles, EPs, albums και συλλογές, άλλοτε επιτυχώς και άλλοτε όχι. Η θεματολογία του για τους υποψιασμένους και fans δεν αποκλίνει από εκείνη των The Smiths – αυτός ήταν εξάλλου το χέρι που κουνούσε την στιχουργική κούνια του συγκροτήματος. Αυτή η συνέπεια, που πολλοί θεωρούν εμμονή, έχει χαρίσει στη μουσική ιστορία μερικούς από τους πιο ευφυείς, καυστικούς, μελαγχολικούς, λυρικούς, επιθετικούς, ρομαντικούς και, και, και (συμπληρώστε κατά βούληση) στίχους. Κι αν θεωρώ μία φορά δύσκολο (ή για μένα αχρείαστο) να διαλέγει κανείς ένα αγαπημένο τραγούδι ή έναν αγαπημένο δίσκο, εδώ τα πράγματα σκουραίνουν και ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει. Ποιά τραγούδια να επιλέξω αντιπροσωπευτικά μιας τέτοιας πορείας; Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πιάσω από κάπου το νήμα και στη συνέχεια όσοι πιστοί προσέλθετε στον λαβύρινθο του μυαλού του Morrissey. Κι ως γνωστόν η αρχή είναι το ήμισυ τoυ παντός. Εν ολίγοις…


1988 – Viva Hate
I Don’t Mind If You Forget Me

Ο Morrissey κερδίζει το στοίχημα: μετά τους The Smiths και χωρίς τον Marr τι; Συνεργάζεται με τον Stephen Street και τον Vini Reilly των Durutti Column στις κιθάρες, και μας δίνει έναν δίσκο σφιχτοδουλεμένο από κάθε άποψη. Πέρα από τα Everyday Is Like Sunday και Suedehead που χιλιοπαίχτηκαν, όλα τα κομμάτια του tracklist είναι ένα κι ένα. Αλλά η αισιόδοξη απόγνωση του Late Night Maudlin Street και η ειρωνική διάθεση του I Don’t Mind If You Forget Me δεν ξεπερνιούνται από κανένα. Εκτός ίσως από το Torch Song



1991 – Kill Uncle

There’s A Place In Hell For Me And My Friends


Κάτι οι συνεργάτες που άλλαξαν, κάτι τα διαφορετικά μουσικά στυλ που κλήθηκε να ερμηνεύσει, το Kill Uncle είναι ένας κάπως άνισος δίσκος και ελαφρώς δύσκολος στην πέψη. Μολαταύτα, το There’s A Place In Hell For Me And My Friends καταφέρνει στο ενάμιση λεπτό της διάρκειάς του να μιλήσει για φιλία, θρησκεία, αγάπη. Βάλτε στην εξίσωση ένα πιάνο και μια ώριμη ερμηνεία, et voilà, ένα μικρό διαμαντάκι.



1992 – Your Arsenal

We Hate It When Our Friends Become Successful

Αρχίζουν τα δύσκολα. Εγώ μπορώ ευκολότερα να διαλέξω ποιό τραγούδι του album δεν μου αρέσει. Mike Ronson παραγωγή, πάμε σε rock, glam rock, βάλε και λίγο rockabilly και αμφιλεγόμενους στίχους και έχουμε ένα δίσκο που πυροδότησε άπειρες συζητήσεις, διενέξεις, δηλώσεις (ατυχείς και μη) περί χουλιγκανισμού, ακροδεξιάς, αντιαμερικανισμού και άλλων δεινών. Επειδή όμως η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, ο Moz χαρίζει με το We Hate It When Our Friends Become Succesful, το δαιμόνιο κοροϊδευτικό γελάκι του στους φίλους του από το Manchester που περιμένουν με το πατόφτυαρο όποιον τυχόν κάνει επιτυχία. In their face, ξεκάθαρα.



1993 – Vauxhall And I

Speedway

Τα δύσκολα συνεχίζουν και νομίζω ότι βαράνε κόκκινο κάπου εδώ. Για μένα ο καλύτερος δίσκος του, ακούγεται μονορούφι από αρχή μέχρι τέλος και μετά τον ξαναβάζεις γιατί απλά μία ίσον καμία. Αν πιο πάνω είχαμε μερικά διαμαντάκια, εδώ ο Καρτιέ χλωμιάζει και κατεβάζει στόρια από ντροπή. Στιχουργικά ο πιο εσωστρεφής και προσωπικός δίσκος του, μεστή ερμηνεία, μουσική ισορροπία. Το Speedway κλείνει ιδανικά και μεγαλόπρεπα το Vauxhall And I. Και επειδή κάθε τέλος είναι μια αρχή…Now My Heart Is Full και ξανά άλλη μια ακρόαση.



1995 – Southpaw Grammar

The Operation

Δεύτερη συνεργασία με τον παραγωγό Steve Lillywhite και τρίτη με τους Alan Whyte και Boz Boorer στις κιθάρες και τη σύνθεση. Το Southpaw Grammar δίχασε κριτικούς και ακροατές. Ίσως κάποιοι να κουράστηκαν από τις επαναλαμβανόμενες θεματικές που ταλανίζουν τον δημιουργό, οι κιθάρες όμως βαράνε αλύπητα και απογειώνουν τραγούδια όπως το Boy Racer ή το The Operation. Στα plus του τελευταίου, η δίλεπτη εισαγωγή του drummer Spencer Cobrin. Ο Morrissey φλερτάρει με την έννοια της βίας και τις εκφάνσεις της και δίνει έναν δίσκο σκληρό και επ’ουδενί καλογυαλισμένο.



1997 – Maladjusted

Alma Matters

Οι συνεργάτες παραμένουν σταθεροί , οι κριτικοί και το κοινό διχασμένοι. Παρόλο που εισπρακτικά πήγε καλύτερα από το Southpaw Grammar, λίγα κομμάτια του δίσκου ξεχώρισαν όπως το Roy’s Keen, το Ammunition και το lead single Alma Matters. Η χρονιά αυτή σηματοδοτεί την αρχή της επτάχρονης αποχής του Moz από τα δισκογραφικά τεκταινόμενα.



2004 – You Are The Quarry

The World Is Full Of Crashing Bores

Το Irish Blood, English Heart είναι το πρώτο single που κυκλοφορεί από το πολυαναμενόμενο αυτό comeback album και ακολουθούν τα First Of The Gang To Die, Let Me Kiss You και I Have Forgiven Jesus. Ο Lillywhite παραδίδει τα σκήπτρα της παραγωγής στον Jerry Finn και το δίδυμο Whyte – Boorer φαίνεται να είναι στα καλύτερά του. Σίγουρα κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Morrissey για έλλειψη έμπνευσης ή για μετριότητα σε αυτόν το δίσκο. Ο κόσμος μπορεί να είναι γεμάτος από τραγικά βαρετούς ανθρώπους αλλά αυτός, παρά τις δηλώσεις του, δεν είναι ένας από αυτούς.



2006 – Ringleader Of The Tromentors – 2006

You Have Killed Me

Los Angeles – Rome, ένα τσιγάρο δρόμος. Ο Morrissey ερωτεύεται την ιταλική πρωτεύουσα και όχι μόνο, ο Tony Visconti (T Rex, David Bowie) αναλαμβάνει την παραγωγή, ο Jesse Tobias εντάσσεται στο κιθαριστικό team και ο Ennio Morricone βάζει το χεράκι του στο Dear God Please Help Me. Τα λόγια είναι περιττά. Morrissey, you have killed me…



2009 – Years Of Refusal

Something Is Squeezing My Skull

Κρίση μέσης ηλικίας - δημιουργικότητα σημειώσατε Χ. Κόσμος πάει κι έρχεται στο team των συνεργατών, ο Morrissey τρώγεται με τα ρούχα του, με τον εαυτό του, με την άτιμη «κενωνία» αλλά το κάνει εξισορροπώντας πετυχημένα την αδιαμφισβήτητη γκρίνια του με την αναμφίβολη ποιητικότητα και οξύνοια των στίχων του. Βάλτε στο κοκτέιλ φωνητικές εναλλαγές που φτάνουν μέχρι το falsetto και πατούν γερά στα πόδια τους και μην αναρωτιέστε τι πιέζει το σκάλπ σας…



2014 – World Peace Is None Of Your Business

Istanbul

Πέντε χρόνια από τον προηγούμενο δίσκο αλλά κάτω από τους προβολείς της δημοσιότητας για λόγους που δεν είχαν απαραίτητα να κάνουν με τη μουσική του. Ίσως είναι ο πρώτος δίσκος του που το ενδιαφέρον μετατίθεται από τους στίχους στη σύνθεση η οποία κερδίζει dix points (excuse my French). Και Nancy Sinatra στο promo του ομότιτλου άσματος και Pamela Anderson στο video του Earth Is The Loneliest Planet.



2017 – Low In High School

Jacky’s Only Happy When She’s Up On The Stage

Τελευταίο αλλά όχι πολύ «τυχερό» το Low in High School. Αν και η τύχη δεν έχει τίποτα να κάνει με το γεγονός ότι, με εξαίρεση μερικές λίγες εκλάμψεις που θυμίζουν κάπως τον παλιό καλό εαυτό του, ο Morrissey κυκλοφορεί ένα album που χαρακτηρίζεται στιχουργικά από επανάληψη, έλλειψη φαντασίας, μια κάποια δόση μισανθρωπίας και υπεραπλουστεύσεις. Μπορεί μια μέρα κοπάνα από τη δουλειά να μη του έφτασε, μπορεί  απλώς να χαίρεται μόνο όταν είναι στη σκηνή. Αφήνει πάντως την εντύπωση ότι, εξασκώντας την όραση στα μακρινά του, περιορίζει την οπτική του. Ένας δίσκος που δεν είναι κακός αλλά μέχρι εκεί. Επειδή όμως μας συνήθισες στα (πολύ) καλύτερα, εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στον επόμενο. Όπως και να ‘χει, dear Moz, you have earned it – και με το παραπάνω – baby.




της Μάντως Τερζή