Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

When The Music's Over - Ποντίκια Μέσα Στους Τοίχους


Τετάρτη 12 Απριλίου 2017



Gothic Rock


Gothic Rock. Όχι απλώς αυτή η υποκουλτούρα της νεολαίας. Αυτή η καταθλιπτική αισθητική. Ο μαύρος κινηματογράφος ή το σκοτεινό λογοτεχνικό είδος του 20ου αιώνα. Όχι. Το Gothic Rock ως φιλοσοφική οπτική. Ο Victor Frankenstein που μαρτύρησε εξαιτίας της δίψας του για γνώση. Τιμωρήθηκε επειδή διέπραξε ύβριν στοχεύοντας στη δημιουργία ζωής. Ο σκοτεινός κόσμος του Poe. Ο αθάνατος (κυριολεκτικά) κόσμος του Poe. Ο υπνωτισμένος Καίσαρας στο Εργαστήρι του dr Calgary, που σε ημι-κωματώδη κατάσταση μπορεί να προβλέπει το μέλλον. Η δυσλειτουργική οικογένεια των Αddams που τελικά μια χαρά τα καταφέρνει. Μήπως δεν είναι και τόσο δυσλειτουργική; Ο Jonathan Harker να μαγεύεται από τις θανατηφόρες νύφες του Κόμη Δράκουλα. Ο Bela Lugosi με την τόσο ιδιαίτερη – κακή για κάποιους – προφορά του να καμαρώνει: «Listen to them. Children of the night. What music they make!», για τους λύκους έξω από το κάστρο του. Όλα αυτά σε πλήρη εναρμόνιση με ηχητικά leitmotivs. Μεσαιωνικές καλοντυμένες φιγούρες αντρών και γυναικών ερωτευμένων να τρέχουν μέσα σε σκοτεινά δάση και από πίσω να παίζει Liszt ή και Bach. Ο απόλυτος ρομαντισμός. Όλοι οι προλαλήσαντες διακατέχονται από καλαισθησία. Τι να λέμε!

Είναι αυτός ο εναγκαλισμός του σκοτεινού και του απόμακρου με καθημερινά ζητήματα ζωής, έρωτα και θανάτου. Και είναι αυτή η αποδοχή του θανάτου και τελικά η συμφιλίωση μαζί του. Όλο το παραπάνω κλίμα αποτυπώνεται, με εξαιρετικό τρόπο θα έλεγα, σε κάποια συγκροτήματα που έκαναν το μεγάλο ”μπαμ” στα ‘70s & ‘80s, λίγο μετά το ”peace and love” του Woodstock. Ταπεινά φρονώ ότι όλο αυτό ξεκινά ήδη από τον Jim Morrison. Ένα ρομαντικό, παρακμιακό ποιητή, επηρεασμένο από το Λόρδο Βύρωνα, ο οποίος και εγκαινίασε μία νέα μουσική περίοδο, κλείνοντας ο ίδιος τη μουσική καριέρα, τόσο τη δική του όσο και των The Doors, με το ”επιτάφιο” ”Riders on the Storm”. Το έργο αυτό συνέχισαν οι Sisters of Mercy, Bauhaus, Joy Division, Fields of the Nephilim, London After Midnight (αρκετά αργότερα), Αlice Cooper, Christian Death, και άλλοι. Προσωπικά, μ' αρέσουν αρκετά και οι Switchblade Symphony.


Sisters of Mercy


Andrew Eldritch. Μία ανυπότακτη προσωπικότητα που τυγχάνει να είναι κεντρική μορφή στο συγκρότημα. Το πρώτο τους album, 'First and Last and Always', ήταν η αφορμή για να χαρακτηριστεί το συγκρότημα ως ”Goth”. Υβριστικός χαρακτηρισμός για την περίοδο των ’80s. Μετά από αυτό το album δύο μέλη από το group αποφασίζουν να δημιουργήσουν ένα δικό τους, μακρυά από τον Eldritch. Ο Hussey και ο Adams. Θα του έδιναν το όνομα ”Sisterhood”. Τους προλαβαίνει ο Andrew και ηχογραφεί ένα τραγούδι με ακριβώς τον ίδιο τίτλο. Αναγκάζονται να ”αυτοχρησθούν” ως Mission. Αν πρέπει να αποφασίσω ανάμεσα στα τραγούδια του συγκροτήματος για το ποιο είναι το αγαπημένο μου, θα επιλέξω με διαφορά το ”This Corrosion”. Από τη μία ο Εldritch και από την άλλη η μπασίστρια Patricia Morrison, είναι εξαιρετικοί και οι δύο σε αυτό το video clip. Οι δυο τους ήταν και ζευγάρι και μάλιστα ”πρότυπο”. Δύο λευκές παρουσίες μέσα σε μαύρα ή άσπρα ρούχα (βλ. Dominion), απογοητευμένοι μέσα σε ένα μετα-βιομηχανικό κόσμο που όλο και καταρρέει. 


Albums: First and Last and Always (1985), Gift (1986), Floodland (1987), Vision Thing (1990).

Singles: Alice (1982), The Reptile House (1983), Body and Soul (1984), No Time to Cry (1985), Dominion (1988),  Doctor Jeep (1990), More [UK 12 Single] (1991), When You Don’t See Me (1991), Τemple of Love (1992), More (1992), Under the Gun (1993).







Bauhaus


Μία cult παρουσία στο χώρο αυτής της μουσικής σκηνής (κάτι που διαφαίνεται ήδη από το όνομα, το οποίο και υπαινίσσεται σύνδεση με σχολές τεχνών). Το ντεμπούτο των Bauhaus ήταν το “Bela Lugosi’s Dead” που κυκλοφόρησε το 1979. Μεγάλος στόχος τους ήταν η αναβίωση του Glam Rock. Έκαναν κάτι άλλο. Κάτι πιο θεατρικό σε συνδυασμό με μία μακαβριότητα. Είχαν κατηγορηθεί αρκετά για αντιγραφείς του Bowie. Στο video clip του ”Μask” του 1981 ο Pete Murphy κείτεται με τέτοια μεγαλοπρέπεια μέσα σε ένα τάφο. Η όλη ατμόσφαιρα που αφήνει αυτό το συγκρότημα είναι μελαγχολική σε μία επίσης μετα-βιομηχανική περίοδο, με τις κιθάρες και τα κρουστά να πρωταγωνιστούν στα κομμάτια τους. 


Albums: In the Flat Field (1980), Mask (1981),The Sky’s Gone Out (1982), Press the Eject and Give Me the Tape (1982), Burning from the Inside (1983), Go Away White (2008).

Singles: Bela Lugosi’s Dead [EP] (1979), Bela Lugosi’s Dead (1979), Dark Entries (1980), Lagartija Nick (1982), Searching  for Satori (1982), Live in the Studio (1997).







London After Midnight


Ίσως, οι πιο αγαπημένοι μου. Ίδρυση: το 1990 – αρκετά πρόσφατο γεγονός. Και κρατούν ακόμα καλά. Λατρεύω την εκκεντρικότητα του Sean Brennan. Είναι ο στιχουργός, ο συνθέτης, ο βασικός τραγουδίστης, παίζει κιθάρα, μπάσο, ντραμς, βιολί, πλήκτρα. Όσα χρόνια τους παρατηρώ, δύο χρώματα φτιάχνουν αυτό το συγκρότημα. Το κόκκινο και το μαύρο. Σε όλες τους οι εικόνες κυριαρχούν αυτές οι αποχρώσεις. Θυμάμαι, την πρώτη φορά που άκουσα το ”Spider and the Fly” ήμουν κάπου τέλη Γυμνασίου, με ανοιχτό το παράθυρο, έξω χειμώνας και να φυσάει ένα κρύο αεράκι σε συνδυασμό με την εκτενή εισαγωγή του κομματιού. Είναι μία στιγμή που δε θα ξεχάσω ποτέ.  


Albums: Selected Scenes From the End of the World (1995), Oddities (1998), Psycho Magnet (1998), Violent Acts of Beauty (2007).

Singles: Kiss [EP] (1995).







Switchblade Symphony 


Είναι δύο τύπισσες που πραγματικά θα ήθελα να συστήσω σε όσους δεν είχαν την τύχη να πέσουν ποτέ πάνω τους. Επίσης εκκεντρικές παρουσίες. Ιδρύονται 1989. Susan Wallace και Tina Root. Κάνουν κάτι ανάμεσα σε trip hop και gothic rock. Ο ρουχισμός τους είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός και τα videoclips (κάποια ελάχιστα που έχουν) θυμίζουν ιεροτελεστίες μίας άλλης εποχής με κακό χειριστή της κάμερας, θα έλεγε κανείς. Βίντεο που φαίνονται ερασιτεχνικά. Παρόλα αυτά, τα φωνητικά είναι τόσο ενδιαφέροντα που σου κλέβουν τις εντυπώσεις.


Albums: Serpentine Gallery (1995), Bread and Jam for Frances (1997), The Three Calamities (1999), Sweet Little Witches (2003), Gothic Divas Presents, Switchablade Symphony,  Tre Lux & New Skin (2006).

Singles:  Clown (1996), Drool (1997).




Αφιερωμένο σε μία περασμένη εφηβεία.


ΥΓ: Ο τίτλος ενός διηγήματος του H. P. Lovecraft. Οι λόγοι καθαρά αισθητικοί στην προσπάθειά μου να τονίσω πώς συνδέεται η λογοτεχνία με τον κινηματογράφο και τη μουσική και ιδρύουν τελικά ένα ρεύμα που ονομάζεται ‘’gothic’’.



της Σοφίας Νιαουνάκη