Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

When The Music's Over - Ένα Εγκώμιο για τον LOLEK


Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2017



anagnostatos giannis


Κανένα έλεος στους έρωτες 

με τάσεις μικροαστικές

με βλέψεις πάντα κτητικές

με πολυκαιρισμένες μυρωδιές.




Ο Λόλεκ μόνος – χωρίς τον Μπόλεκ. Ο γνωστός στους περισσότερους Γιάννης Αναγνωστάτος. Ο πλέον Λόλεκ. Ο Γιάννης Λόλεκ Αναγνωστάτος. Η μουσική του καριέρα μετράει ήδη από το 2009 με το album Alone και σε αγγλικό στίχο. Αργότερα, το 2011, δοκιμάζει να γράψει και σε ελληνικό με το Αχινός. Η μουσική του είναι ένα αμάλγαμα στοιχείων που θυμίζει κάτι από Cohen, με neobalkan συστατικά, και όχι πάντα ξεκάθαρη ως προς την εποχή που θα μπορούσε κάποιος να την εντάξει. Ο συγκρητισμός αυτός μουσικών genre για κάποιους είναι ενοχλητικός και σίγουρα η ώσμωση αυτή δεν αφήνει να διακρίνει κανείς εύκολα πολλά και βασικά ίσως πράγματα για τη δουλειά ενός καλλιτέχνη. Ιδεολογικά δεν εντάσσομαι σ΄ αυτήν τη μερίδα ακροατών – κριτικών. Καμιά φορά έχει περισσότερο ενδιαφέρον το αποτέλεσμα ενός έργου που δεν έχει ακολουθήσει καμία νόρμα, αλλά έχει εμμείνει στην αυθεντικότητα των στοιχείων που το περιρράπτουν. Ο Λόλεκ υπηρετεί το χώρο της εναλλακτικής σκηνής με ένα ιδιαίτερο σεβασμό τόσο στην ίδια τη Μουσική όσο και στον εαυτό του.



“Has anybody noticed that I try?



« ..Υπάρχει μία ανάγκη να νοιώθουμε λιγότερο· να σκεφτόμαστε λιγότερο…» είχε πει σε μία απ΄ τις ελάχιστες συνεντεύξεις του πιστεύοντας πως αυτή η ανάγκη έχει εισχωρήσει με πρακτική λοβοτομής στο κεφάλι του σύγχρονου ανθρώπου από την ίδια την κοινωνία. Μία φρικωδία για τον ενσυναισθητικό, σκεπτόμενο άνθρωπο – η απόλυτη καταπάτηση του ρομαντικού όντος. Ο Λόλεκ είναι ένας καταραμένος ποιητής του περιθωρίου. Εκείνος που γράφει ποίηση για να εκφραστεί και να εκφράσει όχι απαραιτήτως τον έρωτα – «η αγάπη πουλάει» είχε πει – αλλά και άλλες έννοιες εξίσου σημαντικές, όπως η μοναξιά, ο στοχασμός. Υπάρχει μία εσωτερικότητα στον ήχο και στο στίχο του, η οποία προέκυψε προκειμένου να σώσει τα πιστεύω του από τον όχλο εκεί έξω. Προσωπικά, πιστεύω πως αντιμάχεται όχι μόνο με την κοινωνία, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό, ώστε να καταφέρει να προστατέψει τις ρομαντικές ιδέες του, ενόσω η υλική του υπόσταση θα πρέπει να απαντά ταυτόχρονα σε real συντεταγμένες. Ζει στη διαφθορά της πόλης έχοντας ονειρώξεις για ουτοπικούς κόσμους κοιτώντας πάντα με εκείνο το μελαγχολικό βλέμμα της εποχής τη φαυλότητα του πρόσκαιρου. Κατακρίνει το «καλλιτεχνίζειν» και δε δέχεται την αίγλη – ματαιοδοξία του σταρ. Μάχεται το αμερικανικό όνειρο περί κίβδηλης τελειότητας και απομακρύνεται από κάθε τύπου μανιέρα. Είναι μία άναρχη φιγούρα της Τέχνης ο cantautore Λόλεκ.



Δεν έχω διακρίνει ιδιαίτερους συμβολισμούς στο έργο του. Νομίζω πως ο στίχος του είναι ευθύς και ειλικρινής. Το ανούσιο των πολλών είναι το δικό του ουσιώδες και κυνηγά μονάχα την αυθεντικότητα σε κάθε τι. Συνήθης η χρήση του ακορντεόν στις ενορχηστρώσεις του και έντονη η αφαιρετική (βλ.: αυτό που στην Τέχνη λέμε Abstraction) διάθεση στις ρίμες του. Πρώτα αισθάνεται κι έπειτα γράφει. Αυτό είναι φανερό και στον ακροατή – πρώτα έρχεται το συναίσθημα στη μουσική του και μετά οι λέξεις. Σε πολλά κομμάτια του μάλιστα οι λέξεις δεν είναι ικανές να εκφράσουν ακόμη και τα προφανή, στα σημεία αυτά χρησιμοποιεί μονάχα τους ήχους. 



Heavy rain through the dark makes my journey very rough”



Ο Λόλεκ είναι μία ελπίδα στην ελληνική εναλλακτική μουσική σκηνή!



Τί κι αν με συγκινούν 

πράγματα ανούσια για πολλούς

Τί κι αν δεν ήμουνα

κομμάτι ταιριαστό σε κάποιο παζλ



Για όλα αυτά απλά αδιαφορώ 

αφήστε με να είμαι αληθινός

να είμαι κανενός


της Σοφίας Νιαουνάκη