Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

When The Music's Over - Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό


Σάββατο 1 Ιουλίου 2017



kore ydro



Κατ΄αρχάς, καλησπέρα (και καλή βραδιά). Όχι, ήταν κακό. Οκ, πάμε πάλι. Χαίρετε!

Βλέποντας τον τίτλο σίγουρα οι περισσότεροι περιμένουν ένα μονόλογο με υπαρξιακά ερωτήματα τύπου, «Ο Αβραάμ προφήτης ή δολοφόνος;», «Τι είναι επαναστάτης;», «Νεκροί με ή χωρίς τάφο;». ΟΧΙ! (κοντινό με εκείνο της 28ης). Ούτε Kierkegaard, ούτε Camus, ούτε Jean-Paul Sartre. Το παρόν άρθρο το απασχολούν υπαρξιακά μεν, άλλου τύπου δε ζητήματα από αυτά τα κοινά των παραπάνω κοινών βροτών. «Σ’ άλλη μια νύχτα σύγχυσης και γέλιου και με τη Μικρή Ασυμφωνία εις Ε Ελάσσονα» για παρέα στοχάζομαι με τους Κορε(σμένους) Υδρο(γονάνθρακες) βαθείας φύσεως θέσεις, όπως «θα μείνει ο πόνος τελικά να σε θυμίζει, ή το λευκό σκουφάκι που είχες στα μαλλιά;» (O δρόμος μου για σένα). «Τρέμουν τα φώτα και πέφτουν οι σοβάδες, και παγώνουν τα χαμόγελα, όταν έρχονται οι τέκτονες. Αμφιβολία δεν υπάρχει στον αέρα (σ' αυτούς τους κόλπους δεν εντάσσονται οι σε σύγχυση), διαβήτης, γνώμονας, κρανίο και οστά, Α + Β = Γ - Δ.» (Όταν έρχονται οι Τέκτονες). Μία εξαντλητική ενδοσκοπική συλλογιστική πορεία στα τραγούδια των Κόρε Υδρο πάνω σε θέματα του τίποτα, της αγωνίας, της πίστης και του νοήματος της ύπαρξης.



Ένας συνεχής αυτοπροσδιορισμός. Εξαντλητικός αυτοπροσδιορισμός μελετώντας κάθε φορά επισταμένως και εκ νέου τις συνιστώσες με αβέβαια πάντα αποτελέσματα: «Θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η αγάπη σου, για να παραιτηθεί την άλλη μέρα ξαφνικά.» (Τραγούδι με ανάστροφο μήνυμα). Αυτό γιατί ο άνθρωπος δεν είναι απλώς μία οντότητα, αλλά μία ύπαρξη που συνεχώς μεταβάλλεται και που αναλαμβάνει την ευθύνη του τι θα κερδίσει και τι θα χάσει- προφανώς και η νίκη ενέχει κάποιες απώλειες, «…παρήλθε και η σταυρική ηλικία, πάνω στη γύμνια συντελέστηκε η άνοδος και η πτώση μου» (Χωριστός Βίος). «To τέλος είχε πάντα τιμωρία, υπεροψία της χαράς» (Ποτέ δεν ήμουν μόνος τελικά). 



«Εχθρέ μου, αν ζεις, έλα και φίλα με! Δεν είσαι κακός και το ξέρω, απλά μια πίστη σε τύφλωσε, και σ' ένα τέτοιο επίπεδο δε νοείται συζήτηση (σ' ένα τέτοιο επίπεδο δεν υπάρχει συζήτηση). Περιμένω μια μέρα να γευτώ την αγάπη σου.» (Συμφιλίωση)



«Εδώ δεν έχουμε τρένα... γιατί ο δρόμος περνάει από μέσα μου.»





της Σοφίας Νιαουνάκη