Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Τζίμης, σκόρπιες σκέψεις...


Δευτέρα 15 Ιανουαρίου 2018

 

panousis Φωτογραφία: Δημήτρης Καραγεωργίου




Εμείς τον αγαπήσαμε τον Πανούση.

Ήταν αυτός που στα χρόνια τις κασέτας μπήκε κρυφά στο σπίτι μας και μας έκανε να τον ακούμε χαμηλά, μην πάρει το αυτί κανενός μεγαλύτερου τα λόγια του, τις «χυδαιολογίες». Εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’80 έβαλε στη Hard Rock μουσική ελληνικά λόγια, ελληνικό χαρακτήρα και ελληνική μαγκιά. Στον Τζιμάκο (πάντα Τζιμάκος, ποτέ Δημήτρης ή Τζίμης) χρωστάμε την περίεργη αυτή αίσθηση του να ακούς ένα τραγούδι και μετά να το ακούς δύο και τρεις φορές απανωτά για να πιάσεις το νόημα των στίχων.

Είχε σοβαρούς στίχους ο Πανούσης; Δεν ήταν απλά οι Μουσικές Ταξιαρχίες ένα δημιούργημα σαν τους Sex Pistols με σκοπό να τραβήξει το ενδιαφέρον (και να πουλήσει) καθώς οι πιτσιρικάδες θα κολλούσαν στην ιδιαίτερη γλώσσα που χρησιμοποιούσε; Αστείοι ισχυρισμοί... Δεν θα μπω στην λογική των πολλών να συζητήσω το κατά πόσο ο τρόπος έκφρασης ήταν δικαιολογημένος ή όχι. Ούτε στο αν ΕΠΡΕΠΕ να προκαλεί αποκαθηλώνοντας σύμβολα, σατιρίζοντας θρησκεία, πολίτευμα ή πατρίδα (πράγματα μέχρι τότε ανέγγιχτα) ή βγάζοντας λεφτά ενώ δήλωνε επαναστάτης, αναρχικός και διάφορα άλλα περιθωριακά. Ο δικός μου Πανούσης, ήταν κάτι πέρα από όλα αυτά. Ήταν μία κρυφή γλώσσα που είχαμε εμείς που ΑΚΟΥΓΑΜΕ τα τραγούδια του, κρύβοντας τις σκέψεις μας από αυτούς που άκουγαν μόνο τις «κακιές» λέξεις που χρησιμοποιούσε...

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα έντονα συναισθήματα που ένιωσα, όταν σε μία παράστασή του που πρόβαλε πίσω του, καθώς τραγουδούσε, εικόνες από τα πρόσωπα γυναικών από πορνό περιοδικά, στα οποία ήταν ζωγραφισμένη μία βαθύτατη θλίψη. Εάν αυτό το παρουσίαζε στην Tate Gallery, τότε θα ήμασταν περήφανοι για τον Έλληνα καλλιτέχνη. Όμως προτίμησε να το δείξει σε εμάς, την ώρα που μας μπάτσιζε με τις λέξεις του και μας ταρακουνούσε με τη μουσική του.

Απενοχοποίησε το πορνό, τα ροζ τηλέφωνα, την αυτοϊκανοποίηση, ενώ επιτέθηκε και σε διάφορα στερεότυπα («θα κάνουμε τώρα ένα διάλειμμα να πάμε στα παρασκήνια να πάρουμε ναρκωτικά» έλεγε στην παύση της παράστασής του) μην αφήνοντας τίποτα όρθιο.

Διαβάσαμε στίχους και μπερδευτήκαμε. Μεγαλώνοντας λίγο τους φέρναμε πάλι στη σκέψη μας και αναπολούσαμε. Λέγαμε όμως και «Δίκιο είχε ο άτιμος».

-  Όλο το έθνος προσκυνάει σώβρακα και φανέλες.
-  Στης βουλής τα έδρανα, άχ κι εγώ να έκλανα.
-  Θέλω να γίνω σαν Αμερικάνος, μ΄ αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος.

Η καθημερινότητά μας γυμνή, ζωγραφισμένη με χρώματα που ποτέ δεν θέλαμε να παραδεχτούμε ότι υπήρχαν ακόμα και όταν τα βλέπαμε μπροστά μας. Δηκτικός και ευαίσθητος πολλές φορές. Μας τραγούδησε για ένα γυφτάκι, για μία μάνα τραβεστί, για έναν λάκκο με αστεία για μία μάγισσα μανούλα με μοναδικό τρόπο. Και ακούγοντάς τα βλέπαμε πόσο η ρουτίνα και ο τρόπος ζωής που μας επέβαλαν μας έχουν τραβήξει μακριά από τα σημαντικά.

Έκανε κοριτσάκια να χαζογελάνε στις εμφανίσεις του. Έκανε γιάπηδες με κοστούμια και χρυσά ρολόγια να κοιτιούνται και πολλές φορές να μειδιούν βεβιασμένα όταν τους ζητούσε να σκουπίσει τον ιδρώτα του με τις γραβάτες τους. Έβγαινε στη σκηνή με κολάν, με γούνες, με στριπτιζέζ, με δονητές, με ό,τι μπορούσε να φανταστεί για να μας σοκάρει.

Ίσως ήταν απλά το άλλοθί μας. Ίσως όμως η εποχή μας πάντα να έχει ανάγκη έναν Πανούση, έναν Καρακατσάνη ή έναν Χάρυ Κλύν, που θα ενοχλεί, θα σατιρίζει, θα χλευάζει. Η δική μου γενιά, ή όσοι ήταν τυχεροί, γνώρισαν τον Τζιμάκο. Ήταν ο άνθρωπός τους, έπαιζε τη μουσική που αγαπούσαν, έβριζε τα κακώς κείμενα, σατίριζε, πείραζε, τσιγκλούσε τα κατεστημένα, τάραζε το status quo.

Φεύγοντας μας έκανε λίγο πιο φτωχούς μέσα μας. Θυμόμαστε τις στιγμές που τον είδαμε ζωντανά να δίνει όλο το είναι του στη σκηνή. Με καυστικό χιούμορ, με μία φωνή που όμοιά του δύσκολα θα εμφανιστεί, με μία μπάντα υψηλότατου επιπέδου. Συγνώμη φίλε Χρήστο που δεν καταφέραμε να τον δούμε παρέα. Κρίμα Βαγγέλη που δεν τον είδες ζωντανά. Ευχαριστώ Δημήτρη που κάθε φορά μου ζητούσες να βάλω «εκείνη την ρουμπίτσα του Πανούση».

Ναι, ΕΜΕΙΣ τον αγαπήσαμε τον Πανούση.


Με του μπουζουκιού το σκάφος
πλέω την Αχερουσία,
πάω να βρω τους πεθαμένους
να μου δείξουν την ουσία


του Παύλου Συμεωνίδη

Φωτογραφίες του Δημήτρη Καραγεωργίου