Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

TOP 15 – Αξεπέραστα ντεμπούτα συγκροτημάτων


Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2017

 

debut albums

Κάποια συγκροτήματα αποκτούν φήμη ετεροχρονισμένα και κάποια άλλα ανεβαίνουν στην κορυφή σταδιακά. Εμείς σήμερα θα εξετάσουμε εκείνα που εκτοξεύθηκαν στην κορυφή με την πρώτη τους κιόλας κυκλοφορία, αλλά καμία από όσες ακολούθησαν, δεν έφτασε ή ξεπέρασε το magnum opus στο οποίο εξελίχθηκε το ντεμπούτο τους. Προφανώς δεν υποστηρίζουμε πως η μετέπειτα πορεία των παρακάτω συγκροτημάτων δεν ήταν αξιόλογη, απλά πως κανένας από τους υπόλοιπους δίσκους τους δεν είχε την επιρροή και τον αντίκτυπο του πρώτου. Μη θέλοντας να γίνω κι εγώ «χατζημεταλάς» (εναλλακτικά ο πρωτοδισκάκιας) και καθώς τα δεδομένα στην metal σκηνή είναι διαφορετικά, απέφυγα να συμπεριλάβω εκπροσώπους της. Να σημειωθεί επίσης ότι δεν συμπεριλήφθηκαν συγκροτήματα με 1 ή 2 δίσκους στο ενεργητικό τους όπως οι Joy Division, καθότι για προφανείς λόγους δεν υπάρχει νόημα. Επίσης απουσιάζουν καλλιτέχνες με εντελώς σταθερή πορεία, χωρίς ιδιαίτερες αυξομειώσεις και κραυγαλέες διαφορές, όπως ο Mark Lanegan. Ορίστε λοιπόν, 15 ντεμπούτα που δεν ξεπεράστηκαν ποτέ.

 


15. MGMT- Oracular Spectacular (2007)

mgmt - oracular spectacular
Οι The Management (ή εμ τζι εμ τι) είχαν μπει στο studio 5 χρόνια πριν κυκλοφορήσουν το δίσκο τους Kids, του Time to Pretend και του Electric Feel. Εκτός από αυτές τις 3 μεγάλες επιτυχίες (που τελικά θα είναι και οι μεγαλύτερές της μπάντας), πρόκειται για ένα album – υπόδειγμα της ηλεκτρονικής μουσικής των 00’s. Οι επόμενες κυκλοφορίες των MGMT όμως δεν έφτασαν ποτέ στο ίδιο επίπεδο, ούτε πέτυχαν την ίδια αποδοχή.

Το τραγούδι: Kids. Ο urban ύμνος της δεκαετίας που πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε.


14. Down – NOLA (1995)

down - nola
Το stoner μπορεί να μεσουρανεί τα τελευταία χρόνια, αλλά το έδαφος προετοιμαζόταν πολλά χρόνια τώρα. Οι Down είναι ένα παράδειγμα, βοηθώντας στη θεμελίωση (και την εξοικείωση) με τα στοιχεία που αργότερα θα κυριαρχούσαν στην metal. Οι έκτοτε δίσκοι και EP τους, αν και αξιόλογα, σε καμία περίπτωση δεν συγκρίνονται με τη σημασία ή το επίπεδο του NOLA.

Το τραγούδι: Stone the Crow. Γιατί αν είναι να ακούσεις southern metal, άκου το σωστά.


13. Portishead – Dummy (1994)

portishead - dummy
Ο καλύτερος trip-hop δίσκος; Ίσως (κοντράρεται με το Blue Lines). Ο καλύτερος των Portishead; Με μεγάλη διαφορά. Φυτώριο πολλών αγαπημένων και κανενός «κακού» τραγουδιού, είναι ένα album που δύσκολα θα βαρεθείς. Μια γρήγορη ματιά στο tracklist θα σε πείσει. Δυστυχώς, οι επόμενες κυκλοφορίες είχαν αρχίσει ήδη να ακούγονται λίγο εκτός εποχής και οι Portishead κάπου εξαφανίστηκαν...

Το τραγούδι: Θα μπορούσε εύκολα να είναι το Glory Box, αλλά είναι το Sour Times καθώς συνοψίζει καλύτερα απ’ όλα το gloomy χαρακτήρα του συγκροτήματος.


12. The Psychedelic Furs – The Psychedelic Furs (1980)

the psychedelic furs
Οι The Psychedelic Furs, ένα από τα πιο υποτιμημένα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80, ήταν σε γενικές γραμμές συνεπέστατοι, αλλά και παραγωγικότατοι, με αποτέλεσμα πολλά τραγούδια τους να παίζουν το ρόλο των fillers. Ο μόνος δίσκος που δεν αφήνει τέτοια περιθώρια είναι ο ομώνυμος. Punk φωνητικά με post-punk ενορχήστρωση, το μπάσο να ανάγεται σε κυρίαρχο όργανο, και το σαξόφωνο να κλέβει την παράσταση.

Το τραγούδι: Fall. Αυτό που σε ένα post-punk party μπορεί όντως να σε κάνει να χορέψεις. Περίεργα. Αλλά θα χορέψεις.


11. Boston – Boston (1976)

boston - boston
Πρωτοπόρο συγκρότημα στο «βγάζω τον ίδιο δίσκο για 30 χρόνια». Ο πρώτος δεν είχε ουσιαστική διαφορά από τον δεύτερο, τον τρίτο ή αυτόν που για κάποιον ανεξήγητο λόγο, έβγαλαν το 2012. Η μόνη τους διαφορά ήταν η επιτυχία. Το Boston έγινε για μια δεκαετία το πιο επιτυχημένο σε πωλήσεις ντεμπούτο για τις ΗΠΑ και προμήθευσε τους Boston με άφθονο υλικό επιτυχιών που τους κράτησε ψηλά για αρκετά χρόνια. Οκ και το Amanda.

Το τραγούδι: More Than a Feeling. Γιατί ποτέ δεν σε ενδιέφερε να μάθεις τον στίχο που ακολουθεί το «ιτ’ς μορ δαν α φιιιλιιινγκ», οπότε έκανες τις δεύτερες.


10. Stone Temple Pilots – Core (1992)

stone temple pilots - core
Αν θέλεις ένα best of των Stone Temple Pilots μπορείς απλά να αντιγράψεις το Core. Μελετημένοι στίχοι, μουσική που σου δίνει ακριβώς αυτό που σου πλασάρει και η επιστροφή του album ως «όλου» με μοτίβα και με ανάγκη σφαιρικής ακρόασης για να το εκτιμήσεις πλήρως. Ενδεχομένως ένας από τους καλύτερους δίσκους των 90’s, από ένα συγκρότημα που δυστυχώς ξεφούσκωσε σχετικά σύντομα, μαζί με ολόκληρη τη grunge.

Το τραγούδι: Wet my Bed. Intro του Crackerman και «κατά λάθος ηχογραφημένο» jam-άρισμα του Weiland και του DeLeo που αναδεικνύει το μυστικιστικό περιεχόμενο του δίσκου, αλλά και την πηγαία απογοήτευση που τόσο ταιριάζει με τη grunge.


9. The Killers – Hot Fuss (2004)

the killers - hot fuss
Οι The Killers εξελίχθηκαν σε μια τεράστια απογοήτευση και φταίει το Hot Fuss. Άρτιος δίσκος που μεγάλωσε πολύ κόσμο κι έδειξε τις δυνατότητες μιας μπάντας που ποτέ δεν τις αξιοποίησε. Έδωσε 2 από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της indie και της alt-rock, χωρίς όμως αυτό να γίνει εις βάρος των υπολοίπων κομματιών που δημιουργούν έναν πραγματικά πολύ καλό δίσκο. Ναι μεν το Sam’s Town ήταν ένα σχετικά αξιοπρεπές follow-up album, αλλά η δισκογραφική πορεία τους από τότε μέχρι σήμερα, γίνεται όλο και χειρότερη, χωρίς να δείχνει πιθανότητες ανάκαμψης.

Το τραγούδι: Δύσκολη επιλογή οπότε Smile Like You Mean It για ξεδιάντροπα συναισθηματικούς λόγους.


8. Television – Marquee Moon (1977)

television - marquee moon
Όταν οι άλλοι ανακάλυπταν την punk, εκείνοι είχαν ήδη βρει το post. Σε κανέναν από τους τρεις δίσκους τους δεν απογοήτευσαν, αλλά το Marquee Moon έμεινε στην ιστορία ως μια από τις πιο εμβληματικές κυκλοφορίες της δεκαετίας του ’70 και όχι μόνο. Soundtrack για περίεργες φάσεις και ένα από τα πιο βασικά βήματα προς την εναλλακτική μουσική.

Το τραγούδι: Venus. Δίνει την πιο ευχάριστη νότα σε ένα σύνολο-ύμνο στα μπερδεμένα συναισθήματα.


7. Violent Femmes – Violent Femmes (1982)

Violent Femmes – Violent Femmes
Ο Gordon Gano και η παρέα του δε δυσκολεύτηκαν να φτάσουν στην κορυφή. Συνδυάζοντας πολλές μουσικές και τάσεις, αλλά και χάρη στην ιδιαίτερη φωνή του Gano και το μπάσο του Ritchie, οι Femmes βρήκαν τη χρυσή τομή ανάμεσα στη rock και τη folk και το αποτέλεσμα ήταν τραγούδια όπως το Blister in the Sun, το Kiss Off, το Gone Daddy Gone και το Add it Up. Όσο αξιόλογη κι αν ήταν η συνέχεια, ποτέ δεν πάτησε σαν «εκείνο με το κοριτσάκι στο εξώφυλλο».

Το τραγούδι: Let me go o-on, like I Blister in the Sun. Τόσο παιχνιδιάρικο που όσες φορές κι αν το ακούσεις δε γίνεται να το βαρεθείς.


6. The Strokes – Is This It? (2001)

Strokes – Is This It
Λίγο αφότου η brit pop και η σκηνή του Manchester άρχισαν να παίρνουν την κατιούσα, και ενώ το Bristol είχε χαράξει το δικό του δρόμο, ήρθε η νέα γενιά της αγγλικής indie... μέσω Αμερικής. Το συγκρότημα του Casablancas ενέπνευσε μια γενιά συγκροτημάτων στην άλλη όχθη του Ατλαντικού όπως οι The Kooks, οι Arctic Monkeys και οι The Wombats. Δεκαέξι χρόνια μετά, το ντεμπούτο που τα ξεκίνησε όλα έχει μετατραπεί σε μια «βίβλο» της indie και ένα must για κάθε δισκοθήκη.

Το τραγούδι: Someday. Αν ο έρωτας δεν είναι κεραυνοβόλος, μην μπεις καν στη διαδικασία.


5. The Sound – Jeopardy (1980)

The Sound – Jeopardy
Η μαγεία του Jeopardy ξεκινάει από το κονστρουκτιβιστικό artwork που αδιαμφισβήτητα μαγνητίζει και τελειώνει μετά από 38 λεπτά που φεύγουν πολύ μα πολύ γρήγορα. Παρά τα «5/5» σε σχεδόν όλες τις κριτικές, απέτυχε εμπορικά, χωρίς αυτό να μειώνει τον αντίκτυπο που είχε στην post-punk σκηνή της εποχής. Τα όργανα ακολουθούν τους στίχους ανατριχιαστικά πετυχημένα και μεταφέρουν το συναίσθημα με εξαιρετικό τρόπο. Από τη σταδιακή τρέλα του I Can’t Escape Myself και το σκοτεινό πάθος του Desire, μέχρι την οργή του Words Fail Me και την παράνοια και το θρήνο του αντιπολεμικού Missiles.

Το τραγούδι: Καθένα από τα 11 κομμάτια του Jeopardy θα μπορούσε να είναι εδώ, αλλά δικαιωματικά είναι η πρώτη επαφή I Can’t Escape Myself που σε κάνει να αγαπήσεις το δίσκο πριν τον ακούσεις ολόκληρο.


4. The Jesus and Mary Chain – Psychocandy (1984)

The Jesus and Mary Chain – Psychocandy
Τι θα γίνει αν πετάξεις στο μπλέντερ τους The Velvet Underground, τους Cocteau Twins και τους Einstürzende Neubauten και δεν αφήνεις το κουμπί μέχρι να γίνουν πολτός; Το ιερό δισκοπότηρο της shoegaze που ακούει στον τίτλο Psychocandy. Η noise παντρεύεται με την pop και άλλες βαρύγδουπες ατάκες για εντυπωσιασμό, αλλά η αλήθεια βρίσκεται στους The Jesus and Mary Chain. Υψηλό επίπεδο διατηρήθηκε καθ’ όλη την πορεία τους, καθώς και στο reunion που έδωσε το φετινό Damage and Joy, αλλά η μουσική επανάσταση που ήρθε από τη Σκωτία το ’84 δεν είχε ούτε προηγούμενο, ούτε όμως επόμενο.

Το τραγούδι: Just Like Honey. Το πιο αναγνωρίσιμο από ένα δεμένο σύνολο που δεν αφήνει χώρο για «το τραγούδι». Το ότι αυτό μένει σε όλους, συμβαίνει για κάποιο λόγο.


3. Pearl Jam – Ten (1991)

Pearl Jam – Ten
Κάπως έτσι, στη θέση 3 φτάνουμε στις μεγάλες βλασφημίες. Και για τον πρώτο δίσκο του συγκροτήματος του Eddie Vedder δε χρειάζεται να ειπωθούν πολλά. Το Ten είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα καλύτερα albums της δεκαετίας του ’90, ένα από τα καλύτερα ντεμπούτα, ένα από τα καλύτερα grunge albums και «ένα από τα καλύτερα» από πολλές ακόμα λίστες. Κανένα από τα υπόλοιπα των Pearl Jam όμως δεν έχει θέση σε καμία από τις ίδιες λίστες, οπότε φιγουράρει πολύ ωραία στη δική μας.

Το τραγούδι: Black επειδή δεν υπάρχει άνθρωπος που να το έχει ακούσει και να μην το έχει τραγουδήσει μετά από χωρισμό.


2. The Velvet Underground – The Velvet Underground & Nico (1967)

The Velvet Underground – The Velvet Underground and Nico
Lou, δεν ήθελα να σε μπλέξω, αλλά προσπαθούμε να είμαστε επαγγελματίες και εδώ δε χωράνε συναισθηματισμοί (ούτε οπαδικά). Avant-garde από κάθε πιθανή οπτική γωνία είναι ο μόνος όρος που επαρκώς περιγράφει τους The Velvet Underground και κυρίως τον πρώτο τους δίσκο με τη Nico (υπό τις οδηγίες του Andy Warhol). Το άψογο tracklist, το λάθος της ταυτόχρονης κυκλοφορίας με τους Beatles, η γιγάντια μετέπειτα επιρροή, η περίφημη μπανάνα. Όλα κομμάτια σε ένα πάζλ που για να αναλυθεί σωστά χρειάζεται ένα ολόκληρο βιβλίο. Ο Cale, ο Reed και οι υπόλοιποι δε σταμάτησαν ποτέ να κυκλοφορούν εξαιρετική μουσική, αλλά όταν ο πήχης είναι τόσο ψηλά, δύσκολα τον ξεπερνάς και κανένα follow-up δε θα ήταν ισάξιο.

Το τραγούδι: Venus in Furs γιατί κάθε μυαλό πλάθει τη δική του Αφροδίτη με τις γούνες.


1. Guns ‘n’ Roses – Appetite for Destruction (1987)

Guns ‘n’ Roses – Appetite for Destruction
Welcome to the jungle, we got fun and games. Το album που ήρθε για να ρίξει από το θρόνο του πιο επιτυχημένου ντεμπούτου, τους Boston. Το Appetite for Destruction είναι ένα προϊόν της εποχής του δε θα γινόταν να την αιχμαλωτίσει καλύτερα ούτε εάν ήταν φτιαγμένο σε εργαστήριο. Hair metal-ίζουσα μουσική; Τεράστιες επιτυχίες; Rock star-ιλίκι από το συγκρότημα στον μέγιστο βαθμό; Casual μισογυνισμός και νεύρα ακόμα και για το Nightrain; Μυστηριώδης βιρτουόζος της κιθάρας; Πολλή κοκαΐνη; ΟΛΑ ΤΑ ‘ΧΕΙ.  Αυτά το ’87. Μετά το ’87 όμως, ακόμα και οι φανατικοί θα συμφωνήσουν ότι κάπου αρχίζουν και το χάνουν. Ή έστω ότι δεν ανταποκρίνεται σε ό,τι έσπειραν με τον πρώτο τους δίσκο. Για το Chinese Democracy ούτε λόγος.

Το τραγούδι: Sweet Child o’ Mine. Άμεσα αναγνωρίσιμο, αλλά όχι τόσο εκνευριστικό όσο το Paradise City. Η τέλεια επιλογή για το metal-άδικο που κατέληξες Παρασκευή βράδυ.



του Δημήτρη Φαληρέα