Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

The Matter Behind The Glasses No 10 - R.I.P. Chris Cornell


Πέμπτη 18 Μαΐου 2017

 


chris cornelli
(Για να διαβάσετε αυτό το κείμενο, μην ακούτε το Black Hole Sun. Φαντάζομαι ότι θα το έχετε πετύχει/ακούσει/δει post-αρισμένο αρκετά σήμερα, έτσι δεν είναι;)


Κατά τη διάρκεια ενός από τα δύο καθιερωμένα διαλείμματά μου στο γραφείο, περνώντας γρήγορα από το timeline μου, είδα τα posts. Μερικά έλεγαν ότι πρόκειται για ράδιο-αρβύλα. Μετά από μία γρήγορη έρευνα στο internet, διαπίστωσα ότι είναι αλήθεια: ο Chris Cornell δεν είναι πια εδώ! Και ομολογώ ότι «πάγωσα». Βλέπετε, ήταν μόλις 52 ετών. Οι Soundgarden ετοιμάζονταν (κατά το ρεπορτάζ) να ηχογραφήσουν καινούριο δίσκο. Πριν 5 μήνες περίπου είχε ένα one-off live reunion με τους Audioslave. Και ήταν μόλις 52 ετών. Δεν υπήρχε κανένα στοιχείο ή υποψία ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Κι όμως…

Γεννημένος στις 20 Ιουλίου 1964 στο Seattle, μεγαλωμένος από έναν θρησκευόμενο Ιρλανδό φαρμακοποιό και μία λογίστρια, ασχολήθηκε πρώτη φορά με τη μουσική όταν πέρασε 2 ολόκληρα χρόνια κλεισμένος τις περισσότερες ώρες της ημέρας στο δωμάτιό του, και ακούγοντας Beatles. Και αυτό, το 1973. Από μικρός είχε προβλήματα διαχείρισης του άγχους του, αλλά η rock μουσική του έδινε μία κάποια λύση. Στην εφηβεία του αντιμετώπισε την κατάθλιψη. Αν κρίνουμε από τους στίχους της ενήλικης ζωής του, δεν την κέρδισε ποτέ.

Ο «πολύς κόσμος» τον πρωτόμαθε το 1988 όταν κυκλοφόρησε το debut album των Soundgarden, Ultramega OK. Οι Soundgarden, των οποίων υπήρξε ιδρυτικό μέλος, ήταν από τα πρώτα συγκροτήματα της grunge σκηνής. Σχεδόν πριν υπάρξουν Nirvana και Pearl Jam. Εκεί τον ακούσαμε για πρώτη φορά να λέει “I did not want to hear, The perfect thing to say, Dying to squeeze out, The ugly truth for everyone to hear” στο Mood For Trouble. Μπορεί να μη συγκαταλέγεται σε κάποια κλειστή ομάδα «καταραμένων ποιητών», αλλά συμμεριζόταν πολλές από τις επιθυμίες τους. Όπως την έλευση κάποια μαύρης τρύπας σε μορφή ήλιου για να ησυχάσει επιτέλους το μυαλό του.

Έναν χρόνο μετά βγαίνει στην αγορά ο δεύτερος δίσκος τους, Louder Than Love. Και ο Cornell αφήνει στην άκρη τους «καλούς τρόπους» και τις «πωλήσεις». “I don't think I really understand you. And I can't see why I'd ever want to. And even if it isn't mine to say, I'll say it anyway. It's ugly” φωνάζει στο Ugly Truth που ανοίγει τοδίσκο. Ακόμα και στο πως αντιλαμβανόταν έννοιες όπως έρωτας και αγάπη, ακόμα και εκεί φώναζε. Και δεν φώναζε με τον ίδιο τρόπο που «φώναζε» όλη η υπόλοιπη grunge σκηνή. Η δική του φωνή δεν μπορούσε να «πλασαριστεί» ως μία «άτεχνη» φωνή που ξεσπάει. Όταν το εύρος φτάνει κοντά στις 4 οκτάβες, δεν γίνεται ούτε να το κρύψεις, ούτε να το περιορίσεις.

Μπαίνουμε στην επόμενη δεκαετία, και το 1991 οι Soundgarden κυκλοφόρησαν τον πιο σημαντικό δίσκο της καριέρας τους: το Badmotorfinger. Τα πρώτα 4 τραγούδια του δίσκου θα μπορούσαν από μόνα τους να αποτελούν μία έκθεση του τι εστί στιχουργική του Chris Cornell, αλλά και τι εστί φωνητικές ικανότητες του Chris Cornell: Rusty Cage, Outshined, Slaves & Bulldozers (για το οποίο θα ξαναμιλήσουμε παρακάτω), Jesus Christ Pose. Τέσσερα τραγούδια που αρκετά grunge και alternative rock συγκροτήματα θα ήθελαν να έχουν μέσα στη δισκογραφία τους. Και οι Soundgarden τα έβγαλαν σε έναν δίσκο. Και ο Chris Cornell τα έγραψε μέσα σε λίγους μήνες.

Οι επόμενοι δύο δίσκοι έχουν ένα βασικό μειονέκτημα, από το οποίο δεν θα ξεφύγουν ποτέ: κυκλοφόρησαν μετά το Badmotorfinger. Τόσο το Superuknown του 1994, όσο και το Down On The Upside του 1996, δεν μπορούν να θεωρηθούν «κακοί δίσκοι». Αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να διαδεχτούν τον αμέσως προηγούμενό τους. Κατά τη διάρκεια των συνθέσεων του δεύτερου μάλιστα, οι εντάσεις μεταξύ των μελών του συγκροτήματος έγιναν πολύ έντονες. Ο Cornell ήθελε να «μπολιάσει» τον ήχο τους και τις συνθέσεις τους με στοιχεία και από άλλα είδη μουσικής. Κάτι που ο Kim Thayil (υπαρχηγός του συγκροτήματος) δεν ήθελε. Εδώ κλείνει το κεφάλαιο των Soundgarden.

Το 1999 κυκλοφορεί ο πρώτος solo δίσκος του. Λέγεται Euphoria Morning, και κάτι δεν πάει καλά. Ναι μεν υπάρχει τραγούδι που λέγεται Preaching The End Of The World, αλλά κάτι δεν «στρώνει» στο αυτί. Και τίτλοι όπως Sweet Euphoria δεν έδειχναν να εκφράζουν απόλυτα τον Cornell. Εκ των υστέρων μεν, αλλά μπορώ να πω ότι φαίνεται και στις ερμηνείες του.

Ευτυχώς, κάποια γεγονότα άσχετα με τον Cornell προετοιμάζουν το μέλλον του. Ο Zack De La Rocha αποχωρεί από τους Rage Against The Machine, οι οποίοι θέλουν να συνεχίσουν και ψάχνουν για τραγουδιστή. Ο παραγωγός τους Rick Rubin τους προτείνει τον Chris Cornell, και τους βάζει να ακούσουν το Slaves & Bulldozers, που λέγαμε και νωρίτερα. Ο Tom Morello πείθεται, συναντιούνται και συνθέτουν 21 τραγούδια σε 19 μέρες. Από τη μία ο Cornell βρίσκει μία «βαριά μπάντα» που όμως ξέρει να groove-άρει, από την άλλη οι R.A.T.M. βρίσκουν έναν τραγουδιστή που μπορεί να πει πολλά πράγματα, με τον ίδιο κυνισμό ή/και με το ίδιο «σκοτεινό ύφος» και χωρίς να αναφέρεται συνεχώς σε πολιτικά θέματα. Και έτσι, μετά από 4 χρόνια, ένας δίσκος ανοίγει με την χαρακτηριστική φωνή του Cornell, σε αρκετά δύσκολες νότες, να λέει “Well, I’ve been watching, while you’ve been coughing. I’ve been drinking life, While you’ve been nauseous”. Το τραγούδι λέγεται Cochise, και κάποια πράγματα επανέρχονται σε μία πιο φυσική θέση.

Αυτή τη φορά ο Cornell έχει έναν λόγο να είναι πιο αισιόδοξος και πιο ευδιάθετος. Είναι νηφάλιος. Και αυτό φαίνεται όταν λέει “Pearls and swine bereft of me, Long and weary my road has been, I was lost in the cities, Alone in the hills, No sorrow nor pity for leaving I feel” στο I Am The Highway. Αλλά ακόμα και σε αυτήν την καλή στιγμή του, συνεχίζει να βλέπει τα πράγματα από την «αρνητική» οπτική γωνία. Τι έκανα πριν. Για ότι λάθη έκανα, δεν μετανιώνω. Φροντίζω να μη τα ξανακάνω.

Περνάνε 3 χρόνια και ο δεύτερος δίσκος των Audioslave είναι έτοιμος. Μέσα στο Out Of Exile βρίσκουμε το Be Yourself. Το τραγούδι «φυσική συνέχεια» στο Black Hole Sun, με υπολογισμένη τη χρονική απόσταση μεταξύ τους και ότι έχει συμβεί σε αυτά τα χρόνια. Όμως ο Cornell δεν έχει ξεχάσει να φωνάζει και να τσιρίζει. Και του βγαίνει πιο φυσικά και άνετα όταν μιλάει για το παρελθόν του στο The Worm: «Was a time early in life, when I hated everything. Born too young, top of my lungs, sitting on the bottom rung. Took advice from the wrong shoulder, took a lot of everything. I've decided to make it alright with my…Halo». Εδώ μέσα υπάρχει κι άλλο ένα ιδιαίτερο τραγούδι, αλλά ας το αφήσουμε για μετά.

Αισίως έχουμε φτάσει στο 2006 και κυκλοφορεί ο τρίτος δίσκος των Audioslave, με τίτλο Revelations. Η «απόκλιση» από τον αρχικό ήχο έρχεται λίγο νωρίτερα από ότι είχε έρθει στους Soundgarden. Αναπόφευκτα όμως, έρχεται και εδώ. Και το καλοκαίρι του 2006, ο Chris Cornell ανακοινώνει την αποχώρησή του από το συγκρότημα λόγω «ανεπίλυτων καλλιτεχνικών διαφορών». Εύχεται ό,τι καλύτερο για την πορεία στους υπόλοιπους 3, και επιστρέφει στη solo δισκογραφία του. Πριν όμως φύγει, προλαβαίνει να μας δώσει το Until We Fall. Ένα τραγούδι αρκετά διαφορετικό από τα υπόλοιπα των Audioslave, αλλά κι άλλο ένα χαρακτηριστικό στιχουργικής ανασκόπησης από τον Cornell. Και σε ήρεμους τόνους μάλιστα.

Η αλλαγή περιβάλλοντος για τον Cornell σημαίνει ένα πράγμα: καινούριος δίσκος. Έναν μόλις χρόνο μετά τον τελευταίο δίσκο των Audioslave, o Cornell κυκλοφορεί το Carry On. Και πλέον, έχει αφήσει τον εαυτό του απόλυτα ελεύθερο, όπως δεν είχε κάνει στο προσωπικό του ντεμπούτο. Και όσο κι αν τα υπόλοιπα 13 τραγούδια του δίσκου θα μνημονεύονται από «αξιοπρεπή» έως «πολύ καλά», δύο πολύ συγκεκριμένα ξεχωρίζουν, για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Το πρώτο είναι η σαρωτική διασκευή του στο Billie Jean του Michael Jackson. Είναι το highlight του δίσκου, και εκ των δύο ή τριών highlights της solo δισκογραφίας του.

Το δεύτερο είναι το You Know My Name. Τραγούδι που έγραψε ο Cornell μαζί με τον David Arnold, για την ταινία James Bond “Casino Royale”. Το μόλις δεύτερο τραγούδι στην ιστορία των ταινιών που δεν έχει τον ίδιο τίτλο με την ταινία, το πρώτο που τραγούδησε Αμερικανός άντρας, και το πρώτο τραγούδι τίτλων ταινίας James Bond που δε συμπεριλήφθη στο original soundtrack της ταινίας.

Στους Soundgarden «βαρέθηκε» στους 5 δίσκους, στους Audioslave αποχώρησε στους 3. Με τον «εαυτό» του μπόρεσε να συνεργαστεί μόλις 2 φορές: το 1999 και το 2007. Για την 3η, συνεργάστηκε (για κάποιο λόγο) με τον Timbaland και κυκλοφόρησε τον 3ο solo album το 2009 με τίτλο Scream. Για την ποιότητα των συνθέσεων που περιέχονται σε αυτόν τον δίσκο, αυτή είναι και η μόνη αναφορά που αξίζει.

Στη δισκογραφία θα επιστρέψει μετά από 6 χρόνια. Το 2015 θα κυκλοφορήσει το Higher Truth. Ένας δίσκος που, αν και σαφώς καλύτερος και ουσιαστικότερος του προκατόχου του, θα αφήσει πολύ κόσμο απορημένο ως προς την κατανόηση του τι θέλει ακριβώς να κάνει ο Cornell πια. Το Nearly Forgot My Broken Heart που ανοίγει τον δίσκο θυμίζει κάτι από τους country/folk δίσκους που έχει κυκλοφορήσει στο παρελθόν ο Robert Plant. Κι έτσι πάει όλος ο δίσκος.

Όμως (ξαναγυρνώντας στην αρχή του κειμένου) ξαφνικά χτες το βράδυ και μερικές ώρες μετά από μία συναυλία των Soundgarden (με τους οποίους είχε επανενωθεί από το 2010, και είχε κυκλοφορήσει κι έναν ακόμα δίσκο το 2012), ο Chris Cornell άφησε την τελευταία του πνοή, εντελώς αναπάντεχα. Φυσικά θα μας μείνουν τα τραγούδια του, και η φανταστική του χροιά που μπορούσε να «τρυπήσει» τα αυτιά, και να τα «χαϊδέψει» σχεδόν ταυτόχρονα.

Θα σταθώ σε ένα τραγούδι που πέραν της προαναφερθείσας «συμπεριφοράς» του στα αυτιά μας, πετυχαίνει με τους στίχους του κάτι ακόμα που έμοιαζε δύσκολο. Ο Jacques Brel έγραψε στο Ne Me Quitte Pas στην αγαπημένη του: «επέτρεψέ μου να είμαι η σκιά του σκύλου σου». Ο Cornell έγραψε στο δικό του αντίστοιχο τραγούδι, το #1 Zero…

Listen now, and let me speak

I will be the dog at your feet

Come along when you call

Be the little bird in your straw and sing you a song

I'll be there to take the fall

Though you tread upon me for no reason at all



But just when you think you've left me blind

I will keep you in the corner of my eye



I will never leave your side

Though you call me your number one zero

your nevermind

I'll be your king, I'll be your pawn

I will build a pedestal and put you upon it



But just when you think you've left me blind

I'll be creeping right up behind

Cause if I need to

I will keep you in the corner of my eye

corner of my eye



Down on the street, over your night

Out of your sleep, out of your sight

if I need to, if I need to

Out of your mouth, in every word

Down on your ego one thing is sure

I will keep you, I will keep you



But just when you think you've left me blind

I will be creeping right up behind

Cause baby if I need to

Lord, I will keep you in the corner of my eye

I will be the bird in your straw

But you won't get far

I will keep you in the corner of my eye





του Μάρκου Σκυριανού