Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

THE HAUNTED - Strength In Numbers


Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017


The Haunted - Strength in NumbersTHE HAUNTED

Strength In Numbers
Groove/Melodic Death Metal
Century Media
Σουηδία

Tracklist:
01. Fill The Darkness With Black (1:24)
02. Brute Force (2:48)
03. Spark (4:21)
04. Preachers Of Death (4:55)
05. Strength In Numbers (4:38)
06. Tighten The Noose (3:00)
07. This Is The End (3:29)
08. The Fall (4:32)
09. Means To An End (4:25)
10.  Monuments (4:28)




Οι The Haunted έχουν καταφέρει εδώ και 20 σχεδόν χρόνια, να είναι μία σταθερή «ήρεμη» δύναμη, και ταυτόχρονα μία εξελισσόμενη «δύναμη». Να το εξηγήσω αυτό, γιατί μοιάζει με οξύμωρο. Ενώ συνεχώς εξελίσσουν τον ήχο τους (στα πλαίσια του δυνατού), η δυναμική τους αυξάνεται με σταθερό ρυθμό. Και το έχουν επιτύχει, παρά όλες τις αλλαγές στο line-up τους όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό γίνεται μέσω της επιλογής ατόμων με παρόμοια αισθητική και οπτική των πραγμάτων, αν όχι ίδια με τα δύο ιδρυτικά μέλη.

Οπότε, αν σας πω ότι σε αυτόν το δίσκο επιστρέφουν και δύο παλιά μέλη, εκ των οποίων το ένα είναι και ιδρυτικό, τι θα φανταστείτε; Μία δεμένη ομάδα (προφανώς), αλλά; Η μουσική; Οι συνθέσεις; Συνεχίζεται η εξέλιξη που έχει παρουσιάσει μέχρι τώρα το συγκρότημα. Όχι, είναι η απάντηση. Το Strength In Numbers πατάει ακριβώς εκεί που έφτασε το τελευταίο βήμα του Exit Wounds. Οπότε, αυτό μπορεί να θεωρηθεί «μειονέκτημα». Πέραν των Patrik Jensen (κιθάρες) και Jonas Björler (μπάσο) που είναι στο συγκρότημα από την πρώτη μέρα, πλέον έχει επιστρέψει ο Adrian Erlandsson (drums) καθώς και ο τραγουδιστής της περιόδου 1999-2003 (Made Me Do It, One Kill Wonder), Marco Aro. Το line-up ολοκληρώνει στις κιθάρες (και ειδικότερα, lead κιθάρες) ο Ola Englund.

Όπως έγραψα και πιο πάνω, ο φετινός δίσκος τους συνεχίζει από το σημείο που είχε σταματήσει ο προηγούμενος. Και αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά στη δισκογραφία τους, μιας και κανένας άλλος δίσκος τους δεν έμοιαζε με τον προκάτοχό του. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση, παρόλο τον πολύ χρόνο που τους πήρε να τον ολοκληρώσουν (3 χρόνια), παρόλο που δούλεψαν διεξοδικότατα στις συνθέσεις, και συμμετείχαν όλοι σε αυτές, ο δίσκος έχει πολλές ομοιότητες στο ύφος με τον προηγούμενο. Δεν υπάρχει αντιγραφή σε κάποιο τραγούδι, ούτε καν στις λεπτομέρειες. Αλλά το στοιχείο της έκπληξης που υπήρχε σε κάθε δίσκο τους, επέστρεψε λίγο ως boomerang στα αυτιά μας. Γιατί, σίγουρα δεν το περιμέναμε. Αλλά δεν ήταν και 100% ευχάριστη έκπληξη. Ας μην γκρινιάζω όμως. Δεν ήταν και σαν το Unseen.

Οι συνθέσεις του δίσκου έχουν στοιχεία τόσο από το thrash metal, όσο και από το melodic death. Ολίγη από Slayer, και ολίγη από Lamb Of God, μιας και το melodic death metal τους είναι πιο επιθετικό από τον μέσο όρο. Τα drums του Erlandsson φυσικά είναι απίστευτα. Τα solos του Englund έχουν απίστευτη ποικιλία. Τα riffs των Englund και Jensen, προκαλούν μηχανικές μιμήσεις με air-guitar. Η φωνή του Aro είναι στην τέλεια ισορροπία μεταξύ των thrash και death φωνητικών. Είναι harsh, μισή τρίχα πριν χαρακτηριστούν brutal. Είναι ακριβώς στο όριο, και αυτό δεν το πετυχαίνει κανείς κάθε μέρα.

Η παραγωγή του Russ Russel είναι τέλεια. Έχει δώσει τρομερό όγκο σε όλα τα όργανα, σε όλες τις συνθέσεις. Από τις προηγούμενες δουλειές του (Lock Up, Dimmu Borgir, Evile) «ακούω» όλα τα στοιχεία αυτών, σε αυτό το δίσκο των The Haunted. Φυσικά, το τελικό αποτέλεσμα δεν φέρνει στο μυαλό κάποια άλλη δουλειά, ή κάποιο άλλο συγκρότημα. Εκτός ίσως από την τελευταία δουλειά των Kreator. Αλλά ας μην κολλήσουμε σε αυτό, μιας και ο τελευταίος των Kreator δεν είναι δουλειά του Russel.

Οπότε, προς τι η αρχική μου γκρίνια; Ακόμα και τώρα, μετά από πολλές ακροάσεις και μετά και από αυτό το κείμενο, δεν μπορώ να βρω τι είναι αυτό που μου «λείπει». Ναι, ο δίσκος ακούγεται ως φυσική συνέχεια του προηγούμενου. Και τυπικά, ποτέ αυτό δεν ήταν απαραίτητο κακό. Και ο προηγούμενος δίσκος των The Haunted είναι καλός. Μάλλον είμαι σε μία φάση άρνησης που περιγράφεται από τη φράση «δεν το περίμενα αυτό από τους The Haunted». Αυτή είναι όμως η έκπληξη του δίσκου, όπως εκπλήξεις είχαν και οι προηγούμενοι δίσκοι. Φαύλος κύκλος.




του Μάρκου Σκυριανού