Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

TEN - Gothica


Πέμπτη 20 Ιουλίου 2017

 

ten gothicaTEN
Gothica
Melodic Hard Rock
Frontiers
Αγγλία

Tracklist:
01. The Grail (8:06)
02. Jekyll and Hyde (4:41)
03. Travellers (5:11)
04. Man For All Seasons (7:00)
05. In My Dreams (5:08)
06. The Wild King Of Winter (6:13)
07. Paragon (4:50)
08. Welcome To The Freak Show (5:35)
09. La Luna Dra-Cu-La (5:31)
10. Into Darkness (5:42)



Υπάρχουν κάποια συγκροτήματα για τα οποία ακούμε και διαβάζουμε συχνά, κυρίως μέσω φίλων στα social media. Και διαπιστώνουμε κάποια στιγμή, ότι δεν έχουμε ούτε το παραμικρό άκουσμα από αυτούς. Μέχρι που έρχεται η στιγμή που έχουμε απέναντί μας έναν δίσκο τους. Αυτό ακριβώς μου συνέβη με τους Ten. Ένα συγκρότημα που υπάρχει από το 1995 (με ένα μικρό διάλειμμα μεταξύ 2007-2010). Και όλα ξεκίνησαν όταν ο (ηγέτης, τραγουδιστής και βασικός συνθέτης του σχήματος) Gary Hughes αποφάσισε να συνεργαστεί με τον Vinny Burns (πρώην κιθαρίστα των Ultravox μεταξύ άλλων), για τις κιθάρες ενός solo (τότε) δίσκου που ετοίμαζε. Που όμως είχε λίγο πιο βαρύ ύφος από την υπόλοιπη δισκογραφία του Hughes. Και έτσι, εγένετο Ten.  

Μετά από 22 χρόνια, 20 μέλη που έχουν περάσει από το συγκρότημα και 12 δίσκους, φτάνουμε στο φετινό καινούριο δίσκο των Ten. Μαζί με τον Gary Hughes έχουμε τους Dann Rosignana και Steve Grocott στις lead κιθάρες, τον John Halliwell στις ρυθμικές κιθάρες (σύνολο, 3 κιθαρίστες!!), τον Darrel Treece-Birch στα πλήκτρα, τον Steve McKenna στο μπάσο και τον Max Yates στα drums. Είναι το ίδιο line-up με το οποίο κυκλοφόρησε ο προηγούμενος δίσκος του συγκροτήματος, και μόλις ο δεύτερος στην πορεία τους που έχει 3 κιθαρίστες.

Οι Ten κινούνται στο χώρο του μελωδικού hard rock, ή αλλιώς AOR (δηλαδή Album-oriented rock). Οι φόρμες των τραγουδιών είναι κλασικές rock φόρμες μεν, αλλά στη μίξη και την παραγωγή τα πράγματα γίνονται λίγο πιο διαφορετικά από ότι θα περίμενε κανείς. Αλλά, τα περί παραγωγής θα τα δούμε πιο κάτω. Ας ξεκινήσουμε από τα πιο εύκολα. Τις συνθέσεις. Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι οι συνθέσεις θα ήταν «πλήρεις». Οι 3 κιθάρες να ακούγονται αρκετά καθαρά και να διακρίνονται (οι δύο lead κιθάρες έχουν παρεμφερή ήχο μεν, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μοιρασμένες δεξιά και αριστερά για να ξεχωρίζουν). Τα πλήκτρα είναι τα θεμελιώδη, παρέχοντας τις απαραίτητες «πλάτες», με το περιστασιακό πιάνο να κάνει την εμφάνισή του σε αρκετά σημεία. Τα drums είναι διακριτικά, δημιουργώντας μαζί με το μπάσο ως το rhythm section της μπάντας, αλλά πολλές φορές λειτουργούν ως ένας ανθρώπινος μετρονόμος.

Τα περισσότερα τραγούδια έχουν κάποιο κλασικό rock riff πάνω στο οποίο βασίζονται. Όπως στο Jekyll And Hyde (ναι…δεν υπάρχει και μεγάλη έμπνευση στους τίτλους), στο In My Dreams, στο The Wild King Of Winter και στο Welcome To The Freak Show. Και έχουμε πολλές μπαλάντες που εξελίσσονται και γίνονται κάποιου είδους full-speed rock τραγούδια, ή κάτι τέτοιο. Αλλά, όλα αυτά κάτι θυμίζουν. Συνεχώς. Μία φέρνουν στο μυαλό Bryan Adams, μία τους Toto (χωρίς ίχνος από τη δεξιοτεχνία τους), μία κάποιες απλές στιγμές του Gary Moore. Είναι κατανοητό ότι οι πιθανότητες παρθενογένεσης στη μουσική εξαφανίστηκαν πριν πολλά χρόνια, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει απαραίτητα τα καινούρια τραγούδια να είναι συρραφές παλιών. Και το γράφω αυτό, χωρίς να έχω εικόνα της πρότερης δισκογραφίας τους. Θεωρώ υπαρκτή την πιθανότητα να έχουν προβεί και σε συρραφές από άλλα δικά τους τραγούδια. Ειδικά από τη στιγμή που ο Hughes γράφει το περισσότερο υλικό. Έχει συμβεί και σε άλλους.

Και μιας και αναφέρθηκα στον Hughes, πρέπει να πω και δύο λόγια για τα φωνητικά. Να εκθειάσω τη δουλειά που έχει γίνει στα backing vocals, τόσο σε επίπεδο ενορχήστρωσης αυτών, όσο και σε επίπεδο παραγωγής τους. Έχω ένα μικρό «θεματάκι» με τον όγκο, αλλά είναι υποκειμενικό και δεν αφορά μόνο τα δεύτερα φωνητικά. Όμως, δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο το γεγονός ότι συναντάω άλλον ένα δίσκο όπου η φωνή είναι πολύ πιο μπροστά από το υπόλοιπο σχήμα. Και ως συνήθως, αυτό γίνεται είτε σε δίσκους solo καλλιτεχνών, είτε σε δίσκους που ο τραγουδιστής είναι ο γενικότερος ηγέτης του σχήματος. Χαλάει η ισορροπία όμως στις συνθέσεις. Και έρχονται στο προσκήνιο κάποια πράγματα που χαλάνε την εικόνα του σχήματος.

Στο In My Dreams ο Hughes μας λέει για την περίοδο που ως πιτσιρικάς έβλεπε πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας (όλα καλά μέχρι εδώ). Ήταν ένας geek που τα κορίτσια αγνοούσαν την ύπαρξή του (συνεχίζουμε καλά). Και στο ρεφρέν μας λέει πόσο ερωτευμένος ήταν με τη Lara Croft (ναι μεγάλε, μόνο εσύ…) και με τη Περσεφόνη. Στο La Luna Dra-Cu-La (του οποίου δεν μπορώ να καταλάβω τον τίτλο), ο Hughes μας λέει και αυτός, την ιστορία του Δράκουλα. Με τη φράση του τίτλου να επαναλαμβάνεται στο ρεφρέν, και εμένα να μη μπορώ να καταλάβω το νόημα. Στο δε Into Darkness που κλείνει το δίσκο (σας είπα και πιο πριν… δεν έγινε πολύ καλή δουλειά στους τίτλους), ο Hughes μιλάει για τον κινηματογράφο και για κάποια ταινία που ήταν υποψήφια για Oscar και έκανε και ένα cameo ο ίδιος. Και στο ρεφρέν έχει πάρει τη μελωδία από το ρεφρέν του All The Young Dudes των Mott the Hoople.

Ξέρω ότι οι φανατικοί ακροατές και οπαδοί του σχήματος θα λατρέψουν (και) αυτόν το δίσκο. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι πολύ καλά θα κάνουν. Σε αυτούς απευθύνεται. Έχει όλα τα στοιχεία που θέλει το κοινό του συγκροτήματος, και τα τραγούδια σύντομα θα θεωρηθούν κλασικά για τους φίλους των Ten. Το ίδιο περίπου ισχύει και για τους γενικά φίλους του melodic hard rock. Προφανώς τα παραπάνω σχόλια προκύπτουν από προσωπικές απόψεις και γούστα. Αλλά κάποια πράγματα είναι λίγο πιο «οικουμενικά». Το ότι στο Welcome To The Freak Show δεν «τσαλακώνεται» ούτε στο ελάχιστο μία μπλούζα, ενώ μιλάμε για ένα Freak Show και για μία γυναίκα που είναι μία «γάτα με δερμάτινα», είναι λίγο «πρόβλημα». Το ότι ο δίσκος ανοίγει με ένα 8λεπτο τραγούδι για την πτώση της Ιερουσαλήμ (The Grail) και δεν έχει μέσα σε αυτά τα 8 λεπτά ένα σημείο να «ξεσπάσει» το τραγούδι, είναι λίγο ακόμα «πρόβλημα». Και ο Chris De Burgh έγραψε για την πτώση της Ιερουσαλήμ στο Crusader, και ενώ είχε πολύ λιγότερες κιθάρες από τους Ten, καταφέρνει να συνεπάρει τον ακροατή πολύ περισσότερο. Θα ήθελα λίγο πιο «τολμηρό» αυτόν το δίσκο, και όχι τόσο «εκ του ασφαλούς».

 

του Μάρκου Σκυριανού