Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

TARDIVE DYSKINESIA - Harmonic Confusion


Τετάρτη 12 Απριλίου 2017

 

Tardive Dyskinesia  armonic confusionTARDIVE DYSKINESIA
Harmonic Confusion
Metal / Rock / Progressive / Post / Math / Experimental
Playfalse Records
ΕΛΛΑΔΑ

Tracklist:
01. Insertion (02:34)
02. Fire Red Glass Heart (07:21)
03. The Electric Sun (05:15)
04. Self Destructive Haze (05:07)
05. Thread Of Life (06:52)
06. Concentric Waves (06:40)
07. Triangulation Through Impasse (05:49)
08. Savior Complex (06:09)
09. Εchoes 213 (05:30)
10. Chronicity (03:23)



Οι Tardive Dyskinesia είναι ένα συγκρότημα από την Αθήνα το οποίο δημιουργήθηκε το 2003 και έφερε μια νέα μορφή στο Progressive Metal, όπως επίσης και στο πιο πρόσφατο υποείδος Math/Experimental Metal. Στα δεκατέσσερα αυτά χρόνια παρουσίας τους έχουν κυκλοφορήσει ήδη τρία studio albums (Distorting Point Of View – 2006, The Sea Of See Through Skins – 2009, Static Apathy In Fast Forward – 2012). Έχουν αμέτρητες εμφανίσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη και έχουν παίξει δίπλα σε μεγάλα ονόματα της σκηνής. Οι Tardive Dyskinesia είναι οι Manthos Stergiou (vocals/guitar), Petros Nikiforakis (guitar), Steve Lado (guitar/backing vocals), Kornelius Kiriakidis (bass) και Nick Argyropoulos (drums). Επέστρεψαν με ένα νέο full-length album με τίτλο 'Harmonic Confusion'.

Πρώτο άκουσμα του δίσκου είναι το “Insertion” το οποίο είναι ένα instrumental εισαγωγικό κομμάτι. Ξεχωρίζει ο ρυθμός του και τα γρήγορα αλλά σταθερά παιξίματα στις κιθάρες. Πιο πολύ λειτουργεί σαν πρελούδιο του “Fire Red Glass Heart”. Το συγκεκριμένο μας υποδέχεται με ωραίο ρυθμό στις κιθάρες. Έχει ιδανικά brutal φωνητικά, ενώ οι στιγμές που πέφτει η έντασή του είναι αρκετές και δημιουργεί περίεργα συναισθήματα. Έχει πολύ δυνατά παιξίματα. Επόμενο το “Electric Sun” που έχει αρκετά πιο ενδιαφέρουσα εισαγωγή με ωραίες ηλεκτρικές. Αρκετά πιο επιθετικό, αν και πέφτει πάλι η ένταση και ο ρυθμός του στο σύνολό του είναι άγριο. Πολύ δυνατό ρεφρέν και ενδιαφέροντα μουσικά παιχνίδια στην γέφυρά του. “Self Destructive Haze” για τη συνέχεια, με την ηλεκτρική κιθάρα πάλι να αναλαμβάνει την εισαγωγή. Αρκετά δυνατό riff και φράσεις, ρεφρέν γεμάτο ενέργεια. Έχει ένα σημείο που παίζει συνέχεια την ίδια μελωδία για αρκετή ώρα και προσωπικά με κούρασε. Στη συνέχεια που έχει το solo γίνεται αρκετά πιο δυνατό το τραγούδι.

Περνάμε στη συνέχεια και το “Thread of Life” με ένα καταπληκτικό παίξιμο στη κιθάρα να σου παίρνει τα μυαλά. Ο ρυθμός που έχει το κομμάτι σε συνδυασμό με την δυναμική των φωνητικών σε κάνει να θες να χτυπιέσαι στην κυριολεξία. Πολύ καλό ρεφρέν με την κιθάρα να παίζει ένα μοναδικό σολιστικό «χαλί» που το ανεβάζει αρκετά στο σύνολό του. Πολλά instrumental σημεία για πολύ headbanging! Επόμενο έρχεται το “Concentric Waves” με αρκετά ωραίο ρυθμό στην έναρξη. Εκπληκτικό ρεφρέν, πολύ οργή και δύναμη που ξεχειλίζει. Ένα μελωδικό solo στη μέση του τραγουδιού, του δίνει μια άλλη αίσθηση. Νούμερο επτά στον δίσκο το “Triangulation Through Impasse” με ένα καταπληκτικό και δυνατό instrumental εισαγωγικό να μας βάζει αμέσως στον ρυθμό του. Δυνατό chorus, πολύ χαρακτηριστική διπλή μπότα στο συγκεκριμένο, μου άρεσε πάρα πολύ ο ρυθμός και η ενέργεια που βγάζει. Ωραίο σημείο είναι επίσης όταν η ηλεκτρική παίζει arpeggio και το μπάσο με τα τύμπανα κρατάνε ωραία τον ρυθμό.

Ο δίσκος συνεχίζει με το “Savior Complex”, με ένα ωραίο arpeggio της κιθάρας να σε βάζει σε λίγο μελαγχολικά μονοπάτια. Όταν μπαίνει το riff της ηλεκτρικής είναι τρομακτικά ωραία η αλλαγή που εντυπωσιάζεσαι! Και πολύ δυνατό chorus! Αυτό που μου άρεσε αρκετά και δεν το περίμενα είναι το solo στα πλήκτρα. Ωραίο σημείο όσο πάμε προς το τέλος του τραγουδιού! “Echoes 213” το προτελευταίο τραγούδι του δίσκου, με μια ιδιαίτερη εισαγωγή και έναν ιδιαίτερο ρυθμό ο οποίος υπάρχει σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του κομματιού. Πολύ ωραίο και μελωδικό το solo. Βγάζει ένα όμορφο συναίσθημα στο άκουσμά του και πάει έτσι μέχρι το κλείσιμο. Στο τέλος έρχεται το “Chronicity” με την clean ηλεκτρική να παίζει ένα αργό arpeggio και την ρυθμική κιθάρα να κρατάει ένα ωραίο muted pizzicato. Μια πολύ ωραία (και δύσκολη) αλλαγή στο  tempo μας βάζει σε πιο γρήγορους ρυθμούς. Δεν αλλάζει ιδιαίτερα μέχρι το τέλος μιας και είναι ένα instrumental κλείσιμο.

Το 'Harmonic Confusion' των Tardive Dyskinesia είναι ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο album. Έχει πολύ δυνατά σημεία, με ωραία παιξίματα και πολύ δυνατά φωνητικά, ενώ σου προσφέρει πολύ «χτύπημα», κάτι το οποίο είναι εξαιρετικό για το είδος του. Μου έκαναν πολλά πράγματα θετική εντύπωση, όπως κάποια όμορφα μελωδικά solos που δεν τα περιμένεις. Σε μερικά σημεία όμως υπήρχε και μονοτονία. Θεωρώ πως το να ακούς το ίδιο ακριβώς πράγμα για περίπου 45 δευτερόλεπτα ή ακόμα και 1 λεπτό είναι κάπως κουραστικό. Αν δε, σκεφτείς το ταλέντο και τις δυνατότητες της μπάντας, θα μπορούσαν να έχουν γεμίσει αυτό το χρόνο με κάτι πιο ενδιαφέρον. Είναι ένα πολύ καλό δείγμα της ποιότητάς τους και της ικανότητάς τους, ένα album που τους επαναφέρει δυνατά στην ενεργό δράση!

Πάντα με εκτίμηση και σεβασμό

του Πέτρου Σοφιανίδη