Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Symphony X - Όταν η μυθολογία συνάντησε το progressive metal


Παρασκευή 1 Δεκεμβρίου 2017

 

symphony x

Το progressive metal, όπως και κάθε υποείδος της metal μουσικής, έχει και αυτό τους ηγέτες του. Dream Theater, Queensrÿche και Fates Warning είναι τα ονόματα που φιγουράρουν στις πρώτες θέσεις. Οι απόψεις για το ποιο συγκρότημα έρχεται πρώτο, ποιο δεύτερο κλπ, ποικίλουν. Από εκεί και πέρα, αν κοιτάξει κανείς πέρα από αυτή την τριάδα, θα ανακαλύψει μια πληθώρα συγκροτημάτων που παρότι πιο χαμηλά στην ιεραρχία, έχουν συμβάλει τα μέγιστα στη διαμόρφωση της έννοιας progressive metal. Ένα από αυτά είναι και οι Symphony X.

Στις αρχές του 1994, ο κιθαρίστας Michael Romeo κυκλοφορεί τον solo δίσκο The Dark Chapter, με τον Michael Pinnella να συνεισφέρει στα πλήκτρα. Ο δίσκος κυκλοφόρησε αρχικά στην Ιαπωνία από την εταιρία Zero Corporation, με αρκετά θετική απήχηση στο Ιαπωνικό κοινό. Λίγο αργότερα, οι Romeo και Pinnella σχηματίζουν τους Symphony X, με τους Thomas Miller, Jason Rullo και Rod Tyler να συμπληρώνουν το line-up σε μπάσο, drums και φωνητικά αντίστοιχα.

Ο πρώτος δίσκος δεν άργησε να έρθει, και έτσι στα τέλη της ίδιας χρονιάς έχουμε το ομώνυμο ντεμπούτο της μπάντας, πάλι από την Zero Corporation και πάλι αρχικά στην Ιαπωνία. Δύο χρόνια μετά κυκλοφόρησε στην Ευρώπη από την Inside Out Music. Ηχητικά βασισμένο στον solo δίσκο του Romeo που είχε προηγηθεί, το album έδειξε από νωρίς τη διάθεση του συγκροτήματος να πειραματιστεί και να αναμίξει πολλά πράγματα μαζί. Βαριά, μπουκωμένα riffs που παραπέμπουν στο power metal, περιπλοκες εναλλαγές ρυθμών και odd time signatures, neoclassical μελωδίες από τα πλήκτρα και τις κιθάρες που θυμίζουν Yngwie Malmsteen, και χορωδιακά φωνητικά. Τα μόνα αρνητικά του δίσκου ήταν η πολύ μέτρια παραγωγή και οι περιορισμένες φωνητικές δυνατότητες του Tyler.

Λίγο μετά την κυκλοφορία του Symphony X, o Tyler αποχωρεί από την μπάντα δίνοντας την θέση του στον Russell Allen. Το καινούριο line-up ξαναμπαίνει στο studio και στα τέλη του 1995 κυκλοφορεί το πολύ βελτιωμένο σε όλα τα επίπεδα The Damnation Game. Ο ερχομός του Allen έδωσε νέα πνοή και ώθηση στην μπάντα. Συναισθηματικός αλλα και επιθετικός, με υπέροχες καθαρές ψηλές νότες αλλά και εξαιρετικές πιο harsh μεσαίες και χαμηλές. Οι υπόλοιποι από την πλευρά τους, δουλεύουν και ακούγονται σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή, με κορυφαίο τον Romeo που εξελίσσεται σε έναν χαρισματικό βιρτουόζο κιθαρίστα. Μουσικά το album συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το Symphony X, με τις συνθέσεις να παρουσιάζουν μια πιο μελωδική προσέγγιση, χωρίς να χάνουν το heaviness τους. Κορυφαίες στιγμές τα The Edge Of Forever, The Haunting αλλά και το ομότιτλο. Παράλληλα, έχουμε και τις πρώτες ευθείες αναφορές προς στην κλασική μουσική, με το Prelude in C minor (BWV 847) του Johann Sebastian Bach να παρατίθεται μετά το solo στο Dressed To Kill.

Η καταξίωση για τους Symphony X έρχεται δύο χρόνια μετά, με την κυκλοφορία του εμβληματικού The Divine Wings Of Tragedy, το album με το οποίο έγιναν ευρέως γνωστοί στους αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς metal κύκλους. Έχοντας πλέον ως δεδομένο το υψηλό επίπεδο ικανοτήτων των μελών της μπάντας, η επιτυχία του συγκεκριμένου album βασίστηκε σε δύο άξονες.

symphony x - the divine wings of tragedy
Ο πρώτος είναι η ποικιλία των μουσικών θεμάτων που παρουσιάζονται. Από το neoclassical-inspired speed metal Out Of The Ashes, στο The Accolade, που μοιάζει σαν μια πιο επιμεταλλωμένη έκδοση κάποιου τραγουδιού των Kansas, και φυσικά στο ομότιτλο έπος με θέματα από Bach, Mozart και Gustav Holst να φιγουράρουν ανάμεσα στις power και neoclassical μελωδίες του. Ο δεύτερος άξονας είναι πως οι Symphony X δεν χρειάζονται μεγάλες σε διάρκεια συνθέσεις για να τα παρουσιάσουν όλα αυτά. Με εξαίρεση το ομότιτλο τραγούδι που ξεπερνάει τα 20 λεπτά και το The Accolade που πλησιάζει τα 10, όλα τα υπόλοιπα διαρκούν από 3 έως 5 λεπτά.

Όσον αφορά τους στίχους, αυτοί είναι εμπνευσμένοι από τα ποιήματα “Paradise Lost” και “Paradise Regained” του John Milton, αλλά και από το πρώτο μέρος της “Divina Commedia” του Dante Alighieri, “Inferno”. Παράλληλα έχουμε και τις πρώτες αναφορές σε θέματα εμπνευσμένα από την ελληνική, κυρίως, μυθολογία (βλ. The Eyes Of Medusa). Μια αγαπημένη πηγή έμπνευσης για την μπάντα όπως θα δούμε και παρακάτω.

Στα τέλη του 1997, ο Jason Rullo αποχωρεί προσωρινά από το συγκρότημα για προσωπικούς λόγους. Οι Symphony X όμως απτόητοι προσλαμβάνουν τον drummer Thomas Walling και στις αρχές του 1998 κυκλοφορούν το αξιόλογο, αλλά λίγο άτυχο κατά τη γνώμη μου Twilight In Olympus. Άτυχο, γιατί απλά έτυχε το συγκεκριμένο album να κυκλοφορήσει μετά το The Divine Wings Of Tragedy. Μουσικά είναι αρκετά ενδιαφέρον, με κορυφαίες στιγμές του τα Through The Looking Glass, Orion – The Hunter και Lady Of The Snow. Συνολικά όμως, το Twilight In Olympus εμφανίζεται συνθετικά κατώτερο και δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες που είχε δημιουργήσει ο προκάτοχός του. Την ίδια χρονιά, το συγκρότημα πραγματοποιεί την πρώτη παγκόσμια περιοδεία του κάνοντας την αρχή από την Ιαπωνία, την χώρα όπου είχε την μεγαλύτερη απήχηση.

symphony x - logo

Το 2000 ήταν χρονιά αλλαγών για τους Symphony X. Μετά την αποχώρηση του Thomas Miller, νέος μπασίστας της μπάντας είναι ο Mike Lepond. Ο Jason Rullo επιστρέφει πίσω από τα drums, η μπάντα υπογράφει στην InsideOut Music και στα τέλη του έτους κυκλοφορεί το concept album V: The New Mythology Suite. Tο συγκρότημα δανείζεται στοιχεία από την αιγυπτιακή και την ελληνική μυθολογία για να παρουσιάσει τη δική του μεταφυσική εκδοχή της καταστροφής της Ατλαντίδας.

Μουσικά το συγκρότημα βρίσκεται στην καλύτερή του φάση. Μαζί με τον Rullo επέστρεψε και το γνώριμο ξεχωριστό στυλ του, που χαρακτήριζε τα τραγούδια των Symphony X και που πραγματικά έλειπε όσο καιρό ήταν στην μπάντα ο Walling. Παράλληλα, ο Lepond δίνει νέα δυναμική στα μέρη του μπάσου. Πρώτος και καλύτερος βέβαια είναι σταθερά ο Romeo. Το παίξιμο θυμίζει όσο ποτέ Malmsteen, με τους κριτικούς να λένε ότι αυτό αποτελεί ευλογία μα και κατάρα ταυτόχρονα. Λίγο μετά την κυκλοφορία του album, η μπάντα βγήκε σε περιοδεία σε Ευρώπη και Αμερική από όπου προήλθε και το μοναδικό, μέχρις στιγμής, live album Live On The Edge Of Forever.

symphony x - live on the edge of forever
Από το 2001 και μετά, τα μέλη των Symphony X αρχίζουν σιγά σιγά να κάνουν πράγματα και εκτός μπάντας. Την αρχή κάνουν ο Rullo που συνεργάζεται με τον Nick van Dyk στο project Redemption, και ο Romeo με τη συμμετοχή του στο προσωπικό σχήμα του Timo Kotipelto των Stratovarius. Το 2002 οι Symphony X περιοδεύουν στη Βόρεια Αμερική ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Blind Guardian και στα τέλη της χρονιάς κυκλοφορούν το album The Odyssey.

Ο δίσκος είναι εξ’ ολοκλήρου ηχογραφημένος στο προσωπικό studio του Romeo με την ονομασία Dungeon. Παρά τις εντυπώσεις που δίνουν ο τίτλος και το εξώφυλλο, το album δεν είναι concept, καθώς μόνο το ομότιτλο αναφέρεται θεματολογικά στην Οδύσσεια. Παράλληλα είναι και το μόνο τραγούδι που ακολουθεί κατά γράμμα το μέχρι τώρα μουσικό μοτίβο της μπάντας. Οι υπόλοιπες συνθέσεις ακολουθούν μια λιγότερο neoclassical και περισσότερο παραδοσιακή heavy και progressive metal προσέγγιση, κάνοντας το The Odyssey τον πιο «βαρύ» δίσκο των Symphony X μέχρι τότε.

Ακολουθεί μια πενταετία απουσίας των Symphony X σε επίπεδο δισκογραφίας, με το συγκρότημα να συνεχίζει τις live εμφανίσεις του. Το 2003 για την προώθηση του The Odyssey, περιοδεύουν μαζί με τους Devin Townsend Band, το 2004 στις ΗΠΑ ανοίγοντας για τους Queensrÿche και το 2005 συμμετέχουν στο Gigantour του Dave Mustaine μαζί με τους Dream Theater, τους Nevermore και τους Anthrax.


Την ίδια περίοδο τα μέλη της μπάντας συνεχίζουν να κάνουν πράγματα και εκτός Symphony X. Solo δίσκοι από Pinella και Allen, και συνεργασίες με καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως ο Jorn Lande και οι Thunderstone. Όλες αυτές οι δραστηριότητες εκτός συγκροτήματος κάθε άλλο παρά κακό έκαναν στους Symphony X. Το έβδομο album της μπάντας με τίτλο Paradise Lost κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2007 και έμελε να είναι και το πιο επιτυχημένο στην μέχρι τότε πορεία τους. Ηταν το πρώτο album της μπάντας που μπήκε στο Billboard 200 καταλαμβάνοντας την θέση 123, ανεβαίνοντας παράλληλα στην πρώτη θέση της ειδικής λίστας Heatseekers στις ΗΠΑ.

Το concept του Paradise Lost είναι εμπνευσμένο από το ομότιτλο ποίημα του John Milton, επίσης αγαπημένη πηγή έμπνευσης για το συγκρότημα. Οι συνθέσεις ακολουθούν κι αυτές με τη σειρά τους μια πιο σκοτεινή γραμμή αφήνοντας πίσω τους τις αναφορές στην κλασική μουσική, ενώ και τα neoclassical στοιχεία περιορίζονται στο ελάχιστο. Το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος φρέσκος, καινοτόμος μα και τόσο κοντά στο τυπικό ύφος των Symphony X.

Για την προώθηση του album, το συγκρότημα περιόδευσε ως headliner στην Βόρεια Αμερική, μαζί με τους Sanctity και τους Echoes of Eternity και στην Ευρώπη ως support στους Dream Theater. Την επόμενη χρονιά περιόδευσαν στην Νότιο Αμερική και το 2009 στην Ασία.


Το 2011 οι Symphony X μετακομίζουν στη Nuclear Blast και κυκλοφορούν τον δίσκο-έκπληξη με τίτλο Iconoclast. Έκπληξη όχι μουσική, αλλά θεματολογική, καθώς οι στίχοι των τραγουδιών αφήνουν πίσω τους τα επικά και μυθολογικά θέματα και μας μεταφέρουν σε ένα δυστοπικό μέλλον. Σύμφωνα με τον Allen οι στίχοι είναι βασισμένοι στην ιδέα της κατάληψης των πάντων από τις μηχανές και ότι η υπέρμετρη ανάπτυξη της τεχνολογίας θα σημάνει το τέλος της ανθρωπότητας.

Το Iconoclast σημείωσε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία στα αμερικανικά charts, καθώς ανέβηκε στο νούμερο 76 του Billboard 200, στο νούμερο 7 του Top Hard Rock Chart, στο νούμερο 19 του Top Rock Chart και στο νούμερο 13 του Top Independent Chart. Πουλώντας δε 7.300 αντίτυπα στην πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του αποτέλεσε την μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην ιστορία της μπάντας. Αξίζει να σημειωθεί πως το συγκρότημα ξεκίνησε την προώθηση του album πριν την κυκλοφορία του παίζοντας στα live του αρχικά τα End Of Innocence και Dehumanized και στη συνέχεια πρόσθεσε τα Heretic και Prometheus.

Το Underworld, ένατο και τελευταίο μέχρι στιγμής album των Symphony X, έρχεται τέσσερα χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 2015. Σε μουσικό επίπεδο, το album ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό τη φόρμα που ακολουθήθηκε στα δύο προηγούμενα, κοιτάζοντας όμως αρκετά και στο παρελθόν της μπάντας. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι μια μίξη «παλιών και νέων» Symphony X. Το κλίμα είναι βαρύ και σκοτεινό χωρίς να στερείται μελωδίας. Οι στίχοι χωρίς να περιγράφουν μια συγκεκριμένη ιστορία, αναφέρονται στο πού μπορεί να φτάσει κάποιος για αυτούς που νοιάζεται στη ζωή του, αντλώντας (και πάλι) έμπνευση από την “Divina Commedia” του Dante Alighieri.

Σε αυτά τα 23 χρόνια καριέρας, οι Symphony X κατόρθωσαν αυτό που θέλουν όλα τα συγκροτήματα που αποφασίζουν να εκτεθούν στο κοινό, αλλά λίγα έχουν καταφέρει. Να δημιουργήσουν το δικό τους, μοναδικό και αναγνωρίσιμο στυλ, διατηρώντας τη μουσική τους ταυτότητα ανέπαφη, χωρίς παράλληλα να έχουν έναν μέτριο ή κακό δίσκο. Ταυτόχρονα, η προσφορά τους στο progressive metal είναι τεράστια. Με τους μουσικούς και στιχουργικούς τους πειραματισμούς, απέδειξαν και αυτοί από την πλευρά τους ότι στην πολυσχιδή έννοια “progressive metal” μπορείς να εντάξεις σχεδόν τα πάντα.


Symphony X Online


του Λεωνίδα Παπαδόδημα