Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

STONEBIRDS - Time


Δευτέρα 23 Οκτωβρίου 2017


 

stonebirds - timeSTONEBIRDS
Time
Post Metal / Sludge Metal
Self Released
Γαλλία

Tracklist:
1. I (3:11)
2. Sacrifice (10:06)
3. Blackened Sky (7:54)
4. Only Time (9:39)
5. Shutter Part 1 & 2 (11:11)
6. Animals (8:08)
7. II (5:31)






Μία μεγάλη έκπληξη με περίμενε όταν μου ζητήθηκε η κριτική του Time από τους Stonebirds. Αφενός δεν είχα ιδέα για την ύπαρξη της μπάντας, αφετέρου η ενασχόλησή μου με αυτήν στο σύντομο διάστημα που είχα, με υποχρέωσε να γίνω οπαδός τους. Ο λόγος για αυτό το υπέροχο stoner/doom/sludge τρίο από τη Bretagne της Γαλλίας, σχηματισμένο το 2008. Έχουν στη φαρέτρα του ένα demo και ένα EP, ενώ το Into The Fog... and the Filthy Air εν έτη 2015, ήταν η πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά, που προφανώς τάραξε τα εγχώρια -και όχι μόνο- νερά της σκηνής, κάτι που ενδεχομένως επιβεβαιώνεται και με την παρουσία τους στο Hellfest του 2016.

Δύο χρόνια αργότερα, το Τime έρχεται σκοτεινότερο από τον προκάτοχό του, ενώ δείχνει ακόμα πιο ξεκάθαρα τις επιρροές του από μπάντες όπως Cult Of Luna, YOB και Amenra. Οι επιρροές από τους πρώτους φαίνονται στο εναρκτήριο Instrumental Ι, ενώ όλοι μαζί στο, άνω των 10 λεπτών, δεύτερο κομμάτι του δίσκου Sacrifice. Ένα πολυεπίπεδο τραγούδι, με ακατέργαστες κιθάρες και άγαρμπα κτυπήματα μπάσου, ενώ τα ατμοσφαιρικά φωνητικά που ξεκινούν στην αρχή, εναλλάσσονται με κραυγές, δίνοντας μια χαοτική ατμόσφαιρα.

Το Blackened Sky χωρίζεται σε δύο μέρη (εύκολα θα μπορούσαν να είναι δύο διαφορετικά κομμάτια). Το πρώτο καθαρά ατμοσφαιρικό και το δεύτερο πιο επιθετικό, ερχόμενο να διαλύσει τη καταχνιά που έχει δημιουργηθεί. Το σχεδόν δεκάλεπτο Only Time κυλάει σε ένα πιο σταθερό tempo.

Στη συνέχεια το Shutter Part 1 δημιουργεί ένα απόκοσμo σκηνικό, ενώ το Shutter Part 2 έρχεται λυτρωτικά, με λυρική διάθεση να καθαρίσει την ατμόσφαιρα. Ενδέχεται να είναι και το καλύτερο τραγούδι του δίσκου μαζί με το Sacrifice, ενώ το «αρχίζω-σαν-Cult-Of-Luna-και-συνεχίζω-σαν-Amenra» Animals, έρχεται ως κερασάκι στη τούρτα, Τέλος το II κλείνει το δίσκο σχεδόν όπως ξεκίνησε το I, ολοκληρώνοντας ένα σκοτεινό soundtrack για τον επερχόμενο, και όχι μόνο, χειμώνα.

Μετά από αρκετές ακροάσεις μπορεί να πει κανείς ότι έχουμε να κάνουμε με έναν πάρα πολύ ενδιαφέρον δίσκο και μάλιστα χωρίς να περιορίζεται στο συγκεκριμένο κοινό του είδους. Αν με ρωτούσε κάποιος αν υπάρχει ένα μειονέκτημα, θα του απαντούσα ότι ίσως οι αλλαγές στις συνθέσεις των κομματιών να είναι λίγο απότομες, κάτι όμως που για άλλους, ίσως είναι αποδεκτές και ενδιαφέρουσες. Τέλος αυτό που με στεναχωρεί σε προσωπικό επίπεδο, είναι ότι δε διαφαίνεται να εκδίδεται σε μορφή βινυλίου, σε αντίθεση με το πρώτο τους album που ήδη βαδίζει προς τη δισκοθήκη μου.


του Σπύρου Διαμαντόπουλου