Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Συνειρμοί Μουσικοί±20: Όλα είναι δρόμος (Pixies-Motorway to Roswell)


Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2016

Motorway to Roswell


Motorway to Roswell (Pixies) από το «Trompe le Monde» του '91. Απότομη κιθάρα με βρωμιά και λίγα διακριτικά vocals στο background και πλήκτρα σε μια μελωδία γλυκιά κι άγρια συνάμα. Ταξιδιάρικος όλος ο δίσκος με παρόμοια μουσική, ένα «μοτίβο» στη δισκογραφία των Pixies η ταυτότητα του κάθε άλμπουμ. Και σε αυτό τι έχεις; Ένα γλυκό επίλογο σε μια indie μπάντα που έβαλε τις βάσεις για το grunge ή αλλιώς μια βόλτα στον αυτοκινητόδρομο σαν ένα μικρό πουλί που ονειρεύεται να δει τα βουνά του Άρη και σκέφτεται ότι d=r*t για να φτάσει και να πετάξει ανάμεσα τους. Όλα είναι δρόμος και αυτό είναι από τα ελάχιστα κομμάτια που μπορούν να το δείξουν. Ίσως με περίσσια θλίψη. Ίσως βέβαια και να του αρμόζει κάτι τέτοιο. Αυτή η φράση είναι που δηλώνει λίγο πολύ τα πάντα, την πορεία, την κούραση, την αδυναμία στάσης και ξεκούρασης, ενδεχομένως και την απουσία του προορισμού.

...ή αλλιώς θλιμμένες μαλακίες. Όλα είναι δρόμος και αν ο δρόμος είναι ένας κύκλος, τότε όλα είναι κύκλος. 360 μοίρες που επαναλαμβάνουμε συνεχώς προσπαθώντας  να ξεγελάσουμε την ίδια μας την ύπαρξη και τους κανόνες που τη διέπουν. Πολύ νόημα, με λένε Αρτέμη και τα καθέκαστα. Το καλύτερο/χειρότερο βέβαια είναι η ψευδαίσθηση ότι τα καταφέρνουμε κιόλας. Μέχρι φυσικά να μας προφτάσει ο μεγάλος κύκλος της ζωής. Η γέννηση με το άνοιγμα των ματιών για πρώτη φορά, το φως, ο πανέμορφος κόσμος που έρχεσαι να ζήσεις και ο θάνατος με το κλείσιμο των ματιών για τελευταία φορά, το σκοτάδι, ο απαίσιος κόσμος που έζησες. Τέλεια διαδικασία, δρόμος με αφετηρία και τερματισμό και πάνω απ' όλα... ένας πλήρης κύκλος. Και μάλιστα ένας κύκλος υπερσύνολο που εγκολπώνει μέσα του επιμέρους κύκλους. Όλους τέλειους, με το «π» τους και πάντα μακριά από τετράγωνα. Η εκπαίδευση, το σχολείο, το πανεπιστήμιο, ο χρόνος που μένεις με τους γονείς σου, η δουλειά, η κάθε δουλειά ξεχωριστά, οι σχέσεις φιλικές κι ερωτικές. Έχουν αρχή και τέλος, αλλά δεν είναι μια ευθεία. Τίποτα δεν είναι τόσο απλό όσο ένα ευθύγραμμο τμήμα. Δε γίνεται. Ο χρόνος δεν είναι μια ευθύγραμμη πορεία, όσο και αν θα βόλευε κάτι τέτοιο. Παρελθόν, παρόν και μέλλον συνυπάρχουν ταυτόχρονα όσο και αν τείνουμε να τα διαχωρίζουμε απλοϊκά για να συνεννοούμαστε. Αντίστοιχα κάθε μας κίνηση, κάθε βήμα στο δρόμο, είναι ένα μικρό κομμάτι αυτού του κύκλου. Γιατί; Επειδή το τέλος με την αρχή δε διαχωρίζονται. Επειδή είναι το ίδιο σημείο και η επιστροφή στο δρόμο γίνεται από εκεί. Ένα τέρμα που στο επόμενο του βήμα έγινε εκκίνηση. Η σημαία που ανεμίζει όταν πατάς το γκάζι είναι η σημαία που κατεβαίνει πανηγυρικά όταν πατάς το φρένο. Ή όπως πολύ καλύτερα έγραψε ο T.S. Eliot στο Little Gidding, «Ό,τι ονομάζουμε αρχή συχνά είναι το τέλος/ και το να δίνεις ένα τέλος είναι να κάνεις μια αρχή/ Από το τέλος ξεκινάμε».              

Σε όλη αυτή την σκέψη μπήκα τη στιγμή που αποφάσισα να γράψω για τους Pixies και θα ήταν η 2η φορα-1η που γράφω για ίδια μπάντα. Το υπ' αριθμόν 20 άρθρο μου στο FeelA RockA-The Rock webzine μετά το νούμερο 1. Με τη σατανική σύμπτωση φυσικά ότι όλο αυτό έγινε ανήμερα τα 20αμου γενέθλια. Έχουν αλλάξει πάρα πολλά σε αυτό τον μικρό κύκλο των 20 άρθρων διάρκειας ενός έτους και κάτι κι έχουν αλλάξει τα πάντα προφανώς μέσα στις δύο πρώτες δεκαετίες της ζωής μου. Επίσης προφανώς, έκλεισε (κι επίσημα) ο κύκλος της εφηβείας μου, δεν υπάρχει πια το «-teen», αλλά κάτι στρογγυλό και... διαφορετικό. Έφυγε το «1» και ήρθε το «2» παρέα με ένα σωρό ανούσιες σκέψεις, αμφισβητήσεις, κρίσεις και τα κλασικά «τι κάνω τώρα;», «τι έχω κάνει ως τώρα;», «γιατί δεν έκανα όσα είχα πει ότι θα έχω κάνει σήμερα;». Ωστόσο, όσο χαζό είναι, είναι άλλο τόσο εύλογο για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Τόσα και τόσα άτομα σε αυτό το σημείο της ζωής τους είχαν κάνει κάτι που είχε σημασία, κάτι μεγάλο ή απλά κάτι! Αφού ανταγωνιζόμαστε σε κάθε τι στη ζωή μας, τουλάχιστον ας το κάνουμε σωστά. Όπως και να 'χει, τελειώνει ένας κύκλος, ξεκινάει ένας άλλος, ένα ακόμα βήμα στον μεγάλο δρόμο του μεγάλου κύκλου που ονομάζουμε ζωή.

Θλιμμένες μαλακίες θα ξαναπώ με ένα ρεφρέν που αρκεί για να βγάλει όλη την απελπισία και την κούραση, ή απλά τη διαδρομή...

"...Last night, he couldn't make it
he tried hard but he couldn't make it..."

Αλλά τι μπορείς και να κάνεις; Μπορείς μονάχα να συνεχίζεις να ψάχνεις ένα μέρος κοντά σε κάποιο φιλικό αστέρι για να περάσεις τη νύχτα. Να αναρωτιέσαι που βρίσκεσαι και πώς κάτι απίστευτα μεγαλειώδες όπως η πολυπλοκότητα των συνειρμών που είχες μέσα στο υπέροχα μπερδεμένο μυαλουδάκι σου, έγινε κάτι τόσο σκατένιο όταν έφτασε η ώρα της υλοποίησης και έπειτα του αναλογισμού. Βαθύτερες αναζητήσεις από τις συνηθισμένες. Όχι για υψηλά νοήματα μα για χαμηλά. Τα χαμηλότερα. Τα πιο χωμένα μέσα στο βούρκο, τα πιο στενόχωρα. Εκείνα που ενστικτωδώς σχεδόν θα σου πικραίνουν τα χείλη καθώς θα αναδεύεις παλιές φωτογραφίες. Εκείνα που πετούν δεξιά κι αριστερά στο μυαλό σου κατά καιρούς σα σπίθες και τελικά ανάβουν τη φωτιά όταν κοιτάς πίσω την πόλη σου με όσα άφησες εκεί. Όλα αυτά θα αναζητάς και θα επεξεργάζεσαι γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Και θα προσπαθείς. Σκληρά. Κάθε βράδυ όπως χθες το βράδυ. Θα προσπαθείς να βγάλεις κάποιο νόημα, να δεις που καταλήγει ο μακρύς κύκλος που περπατάς για να βρεθείς σε ένα σημείο που βρίσκεται εντός του, αλλά νομοτελειακά δεν μπορείς ποτέ να αγγίξεις. Δε θα βγει ποτέ το νόημα που θες. Σε κανένα δε βγαίνει. Θα βγει κάποιο άλλο όμως και όπως λένε και οι Stones "you can't always get what you want but if you try sometime you find, you get what you need". Παίζει όμως αυτό να χρειάζεσαι. Να βγεις στον αυτοκινητόδρομο, να κάψεις λίγη βενζίνη και λίγα βήματα από τη διαδρομή σου και να σιγοτραγουδήσεις «...I was feeling down...» σε έναν ψιλοχαρούμενο τόνο.

Αλλά έτι μια φορά, ΟΛΑ είναι δρόμος. Μια μεγάλη πορεία που τελειωμό δεν έχει. Κι αν εκτονωθείς τρέχοντας μέχρι το Roswell, δε θα αλλάξει κάτι. Δε θα πάψουν να σε ταλανίζουν τα «χαμηλά» νοήματα, οι σκέψεις που δε λένε να φύγουν και ό,τι έχεις νιώσει να είχε σημασία στη ζωή σου. Κι αν ένα βράδυ «you couldn't make it», θα υπάρξουν πολλά ίδια. Όλα είναι κύκλος -ας μην ξεχνάμε- και απ' όπου ξεκινάς, κάπως, στο τέλος, εκεί θα καταλήξεις. Μαγκιά μέγιστη να αποδεχτείς και να εναρμονιστείς με τούτο το σκηνικό. Και ας το δούμε και λίγο διαφορετικά, σα να είμαστε οι πρωταγωνιστές σε διήγημα του Kerouac. Η αλήθεια ανήκει στο δρόμο και ο δρόμος είναι γεμάτος περιπέτειες, νοήματα (υψηλά και χαμηλά) και συναισθήματα. Όσα πρέπει να δεις και να γευτείς με κάθε μια από τις αισθήσεις σου. Κι όταν πια, ακόμα περπατώντας φτάσεις στον επίλογο, σα σ' ένα τραγουδάκι των Pixies, θα χαμογελάσεις ακούγοντας ένα τρυφερό fade out στα πλήκτρα.


Pixies - Motorway to Roswell


Δημήτρης Φαληρέας

του Δημήτρη Φαληρέα