Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Συνειρμοί Μουσικοί ±30 - Ένα τελευταίο μωσαϊκό για αντίο


Παρασκευή 12 Ιανουαρίου 2018

 

sinirmoi


Τέτοιες ημέρες πριν δύο χρόνια, είχα γράψει ένα κείμενο με αφορμή το Motorway To Roswell των Pixies που μιλούσε για δρόμους, κύκλους, ταξίδια κι επιστροφές. Αυτά τα δύο χρόνια που πέρασαν από τότε, δουλεύω αυτή τη στήλη όλο και λιγότερο, όλο και πιο αραιά, μιας και ο προσωπικός τόνος της είχε αρχίσει να με δυσκολεύει, με τα τελευταία κείμενα να είναι όλο και πιο βαριά και δύσκολα στην επεξεργασία για εμένα. Φτάσαμε όμως στον 30ο «Συνειρμό Μουσικό» και εκτός από τον ψυχαναγκασμό με το στρογγυλό αριθμό, όλα τα σημάδια δείχνουν ότι επιστρέφουμε στο σχήμα που συζητούσαμε δυο Χριστούγεννα πίσω και σε έναν κύκλο που πρέπει να ολοκληρωθεί.

Φεύγοντας από το Ρέθυμνο – μόνιμα αυτή τη φορά – και αποχαιρετώντας τη φοιτητική ζωή, τα συναισθήματά μου ίσως να μην ήταν τα αναμενόμενα. Ανυπομονησία να φύγω, μια γενικότερη αίσθηση κούρασης (άλλοτε δικαιολογημένη, άλλοτε όχι) και στο μυαλό μου κυρίαρχη η στιγμή που θα στεκόμουν λίγο έξω από την πόλη με υψωμένο το μεσαίο μου δάχτυλο χωρίς να κοιτάω πίσω. Πολύ badass χωρίς λόγο, αλλά δεν πειράζει, όλοι δικαιούμαστε που και που τις ψευδαισθήσεις μας. Το «Ρεθυμνάκι» δεν είχε πια το υποκοριστικό, η πίκρα στα χείλη από τη φυγή δεν εμφανιζόταν και… ε, το πιάσατε το νόημα. Το μέλλον όμως σχεδόν ποτέ δεν κυλάει βάσει πλάνου, οι κουλ ατάκες και οι badass κινήσεις δε βγαίνουν και πάντα – μα πάντα – τα πράγματα μπορούν να πάνε χειρότερα. Ίσως είναι «για καλό». Όχι το τελευταίο, τα προηγούμενα. Σε επαναφέρουν στην πραγματικότητα και σε κατεβάζουν από το καλάμι που προσπαθείς με νύχια και με δόντια να σκαρφαλώσεις. Ο θυμός έγινε θλίψη, οι White Lies έγιναν LCD Soundsystem, το Farewell To The Fairground έγινε All My Friends και όσο περνούσαν οι μέρες, όσο όλα χειροτέρευαν, τα συναισθήματα – όλως παραδόξως – μαλάκωναν. Και κάπως έτσι έφτασε η νοσταλγία, οι Simple Minds και το Don’t You (Forget About Me).

Το κάθε τραγούδι είναι μια ιστορία και ξεφεύγοντας από τα προφεσόρικα κολλήματα που συχνά με κυριεύουν, είναι προπάντων μια ιστορία για τη σχέση που αναπτύσσεις ο ίδιος με αυτά. Το τραγούδι που χόρεψες με τον κολλητό σου μεθυσμένος, το τραγούδι που σου αφιέρωσε μια γκόμενα που τελικά σε πλήγωσε, το τραγούδι που σε έβαλε να σκεφτείς κάτι και το μετέφρασες σαν απάντηση σε κάτι που σε ταλαιπωρούσε, το τραγούδι που έπαιζε συνέχεια στο ραδιόφωνο σε μια άσχημη περίοδο της ζωής σου… γι’ αυτές ξεκίνησε αυτή η στήλη κι ας μην μπορώ να διηγηθώ ξένες ιστορίες. Κάθε μία από αυτές τις ιστορίες όμως κάτι σου αφήνει, πέρα από το συναίσθημα όταν τις επισκέπτεσαι. Ένα στίχο, μια μελωδία, ένα ξέσπασμα…

…Keep on running, keep, keep on running

there’s no place like home…

//

…I wouldn’t trade one stupid decision

for another five years of life…

Όπως ήδη έχεις αφήσει πίσω και τους Simple Minds κι έχεις πάει στους Desert Sessions και από εκεί επέστρεψες – που αλλού – στους Pixies. Κρατώντας κάτι. Συμπληρώνοντας ακόμη μια ψηφίδα σε ένα μωσαϊκό που ποτέ δε θα τελειώσει και ποτέ δε θα μπει στην αυλή σου όπως το ‘χεις φανταστεί, αλλά αξίζει κάθε λεπτό που ασχολείσαι μαζί του. Και κάποια θα τα αλλάζεις. Θα τα ζωγραφίζεις με άλλο χρώμα, θα προσπαθείς να περάσεις πολλά χέρια άσπρο πάνω από το μαύρο και κάποιες φορές θα σου βγαίνει, κάποιες όχι. Το Don’t You δε θα είναι το τραγούδι που θυμάσαι από παιδί να παίζει στα ηχεία του σπιτιού σου. Θα γίνει η παρέα του 'Breakfast Club' που ονειρευόσουν στα 18 σου. Θα γίνει το τραγούδι που θα θυμίζει σε άσχετους και σχετικούς ανθρώπους ένα βλαμμένο φοιτητή που το χόρευε σα να το άκουγε πρώτη φορά. Αργότερα θα γίνει η προσευχή που θα σιγομουρμουρίζεις με κλειστά μάτια στο πλοίο, ευχόμενος κάτι να μείνει και κάτι να σημαίνουν τα 4½ χρόνια που πέρασες εκεί. Αλλά η γροθιά του Bender από το φινάλε της ταινίας σε ψήνει να την υψώσεις κι εσύ. Αν τα μεγάφωνα σταματούσαν να καλούν κόσμο στη ρεσεψιόν για τις καμπίνες του και άκουγες τα drums που ξέρεις καλύτερα από καθέναν, τότε θα το ξαναχόρευες. Sincerely yours, the Breakfast Club και άντε γειά.

…as you walk on by

will you call my name?


Ξεκίνησα για άρθρο και μάλλον καταλήγω σε ένα ελαφρώς πιο καλογυαλισμένο «αντίο», μα δεν πειράζει – άλλωστε δεν ήταν ιδιαίτερα ξεκάθαρος ο διαχωρισμός ούτε στα 29 προηγούμενα. Σκέψεις και συναισθήματα που προσπαθούσαν να περάσουν για αρθρογραφία. Επανερχόμενος λοιπόν εκεί που ξεκίνησε το άρθρο (ως άρθρο ακόμα) και εκεί που είχαμε αφήσει την κουβέντα δύο χειμώνες πίσω… ένας κύκλος ανοίγει με την προοπτική του κλεισίματος και με καμία άλλη προσδοκία. Μπορεί να είναι μεγάλος, αλλά αυτό δεν αλλάζει το επικείμενο τέλος. Κάπου εδώ, τουλάχιστον για εμένα, κλείνουν κάμποσοι μαζεμένοι που είχαν ανοίξει σε διάφορες φάσεις της ζωής μου. Χαίρομαι που δεν διαψεύστηκα. Ο κύκλος γυρίζει στην αρχή του για να κλείσει και για να είμαι ειλικρινής, για μια στιγμή όλα έμοιαζαν σα να μην είχαν αλλάξει ποτέ. Όμως έχουν αλλάξει και δεν είναι ωραίο το -έστω και για μια στιγμή- να νιώθεις στάσιμος. Όπως έλεγε το “happythankyoumoreplease”, κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που σταματάς να γράφεις short stories και πας για τη νουβέλα, κάπως έτσι βλέπω τώρα τους κύκλους κάθε είδους και μάλλον έχει έρθει η ώρα να πάω για την ευθεία. Αυτή που δεν τελειώνει νομοτελειακά.

...don’t you forget about me

I’ll be alone, dancing you know it baby…


Και κάτι σαν υστερόγραφο… θέλω να ευχαριστήσω την αρχισυντάκτρια μου, την Κατερίνα Μπουδούρη, που με διάβασε και με «τσίμπησε» πριν 4 χρόνια, δίνοντας την ευκαιρία σε αυτή τη στήλη, αλλά και με ενέταξε στην ομάδα του FeelA RockA την οποία αγάπησα από την πρώτη στιγμή και αγαπάω ακόμα. Όπως επίσης, να ευχαριστήσω και τους (4-5; Πολλούς λέω;) αναγνώστες μου που ακόμη κι αν δεν τους έμαθα ποτέ, εκείνοι ανέχτηκαν έναν περίπου 20άρη να αραδιάζει στο χαρτί ένα σωρό μπαρούφες και προσωπικά του κολλήματα και μάλλον τον έμαθαν αρκετά καλά. Θα τα πούμε στη νέα μου στήλη με τα ψυχαναγκαστικά, wannabe-high-fidel-ικά top 15...

I say: la, la, la, la, la…




του Δημήτρη Φαληρέα