Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

SACRED OATH - Twelve Bells


Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 2017



sacred oath - twelve bellsSACRED OATH
Twelve Bells
Angel Thorne Music
Power/Thrash metal
USA

Tracklist:
01. New Religion (6:25)
02. Twelve Bells (5:46)
03. Fighter’s Heart (4:38)
04. Bionic (6:48)
05. Never and Forever (5:12)
06. Demon Ize (3:59)
07. Well of Souls (8:07)
08. Eat the Young (5:25)
09. No Man’s Land (5:13)
10. The Last Word (9:03)




Είναι αρκετά ιδιαίτερο να καταφέρει ένα συγκρότημα στις μέρες μας να κρατήσει ψηλά τη σημαία του metal, ειδικότερα σε μία εποχή που η μουσική βιομηχανία έχει βρει τρόπους για ευκολότερο κέρδος. Οι Sacred Oath όμως κατεφέρνουν και επιβιώνουν και μάλιστα κυκλοφορούν το Twelve Bells που μας επιστρέφει πίσω σε σκληρότερες μέρες, χωρίς συμβιβασμούς. Το συγκρότημτα από την Αμερική συνεχίζει την πορεία του που ξεκίνησε πίσω στο μακρινό 1985 χωρίς να χάνει καθόλου σε δυναμικότητα κρατώντας το power metal στην κορυφή.

Το album ξεκινάει με το New Religion με μία ιδιαίτερη a cappella εισαγωγή. Γρήγορα γίνεται αντιληπτή η ένταση καθώς οι κιθάρες αναλαμβάνουν δράση. Η φωνή του Rob Thorne κυριαρχεί στη σύνθεση και μας προϊδεάζει για την συνέχεια. Μία συνέχεια που έρχεται με το Twelve Bells με κάπως πιο σκοτεινές αποχρώσεις. Ρυθμικότατη σύνθεση, ένα από τα καλύτερα σημεία του δίσκου.

Στο Fighter’s Heart απολαμβάνουμε την αρμονική συνύπαρξη των δύο κιθαριστών σε μία σύνθεση η οποία όμως μπορεί να μπερδέψει με τον ιδαίτερο ρυθμό της και τις εναλλαγές της. Το Bionic που ακολουθεί μπορεί να θυμίζει ηχητικά στις κιθάρες και στα φωνητικά στιγμές από Judas Priest, αλλά γρήγορα το μοτίβο αλλάζει δίνοντας μία βαρύτερη νότα. Ακόμα μία πολύ καλή στιγμή του δίσκου που ίσως αδικείται από την μεγάλη χρονικά έκτασή του. Η ακουστική εισαγωγή και τα πρώτα μέτρα του Never and Forever μας δίνει μία διαφορετική όψη των Sacred Oath, αλλά σύντομα οι γνωστοί δυναμικοί ήχοι αναλαμβάνουν τον έλεγχο. Οι κιθάρες των Rob Thorne και Bill Smith, συνεργάζονται αρμονικά σε μία power μπαλάντα.

Τη συνέχεια αναλαμβάνει το Demon Ize, μία σύνθεση με ένα αρκετά μελαγχολικό θέμα καθώς αναφέρεται σε όσους έχουν χαθεί από τη ζωή μας. Διαμάντι και αρκετά διαφορετικό το Well of Souls που έπεται αποτελεί μία από τις καλύτερες στιγμές της metal μουσικής των τελευταίων ετών. Αρμονικότατη σύνθεση, με solos που μας φέρνουν στο μυαλό μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου. Η κόντρα του μπάσου του Brendan Kelleher με τα τύμπανα του Kenny Evans αποτελούν ένα από τα ιδιαίτερα σημεία που πρέπει να αναφερθούν. Προχωράμε με το Eat the Young με σχεδόν ραπ φωνητικά τα οποία δένονται αρκετά επιτυχημένα στη σύνθεση. Το βαρύ No Man’s Land που ακολουθεί, είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό τραγούδι των Sacred Oath, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να θαυμάσουμε τις φωνητικές ικανότητες του Thorne.

Το album κλείνει με το The Last Word (αρκετά ταιριαστό) μία ακόμα σύνθεση με ακουσική εισαγωγή. Πιο αργοί ρυθμοί μας αφήνουν με ανάμεικτα συναισθήματα σχετικά με τον προσανατολισμό του τραγουδιού που ακροβατεί μεταξύ μπαλάντας και δυναμισμού.

Η τελική γεύση που μας αφήνει ο δίσκος είναι αρκετά ικανοποιητική. Η μεγάλη διάρκεια των συνθέσεων τις περισσότερες φορές δεν κουράζει καθώς προσφέρει συνεχώς διαφορετικά μουσικά μοτίβα και εναλλαγές. Οι Sacred Oath πιστοί σε μία πορεία χρόνων που έχουν χαράξει, μας προσφέρουν την απάντηση του power metal εν έτει 2017.





του Παύλου Συμεωνίδη