Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Οι Καλύτεροι Δίσκοι Του 2016


Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2017


Best Album 2016

16. Anthrax – For All Kings

Anthrax For All KingsΚάποτε θεωρούσα τους Anthrax ως τους «φτωχούς» συγγενείς του αμερικανικού thrash. Με αυτόν το δίσκο αναθεώρησα, μιας και είχαν χρόνια να μας δώσουν μία τόσο ποιοτική δουλειά. Εδώ ο πήχης επιστρέφει πίσω στη δεκαετία των 80s παρουσιάζοντας 6 πολύ καλά τραγούδια σε ένα σύνολο 11 τραγουδιών, με τα υπόλοιπα 5 να είναι αξιοπρεπέστατα. Αν σκεφτούμε τι έχουν κυκλοφορήσει την περίοδο 1998 – 2011, ο φετινός δίσκος είναι ένα αριστούργημα.



15.
The Lumberjack Feedback – Blackened Visions

The Lumberjack  Feedback – Blackened VisionsΤο ντεμπούτο των Γάλλων είναι συγκλονιστικό. Doom metal with 2 drummers, για να προσθέσουν και τη δική τους πρωτοτυπία, στο φανταστικό αυτό δίσκο τους. Το doom metal των The Lumberjack Feedback είναι γεμάτο από sludge αναφορές. Αυτό τους δίνει το «εργαλείο» που χρειάζονται για να καλύψουν το «κενό» που δημιουργείται από την απουσία φωνητικών.


14. Opeth – Sorceress

Opeth – SorceressΕίμαι διχασμένος με τον καινούριο δίσκο των Opeth. Πραγματικά, διχασμένος. Γιατί ενώ τον θέλω μέσα σε αυτή τη λίστα, τη θέση την παίρνει λόγω ονόματος στη φανέλα και σύγκρισης με ό,τι άλλο κυκλοφόρησε φέτος στο σχετικό χώρο του progressive rock/metal. Αλλιώς, αν έπρεπε να του δώσω κατάταξη σε σχέση με την υπόλοιπη δισκογραφία των Opeth, θα έπαιρνε από το “Pale Communion” την 12η και τελευταία θέση. Παραμένει όμως ένας καταπληκτικός δίσκος, σε αντικειμενικό επίπεδο. Μέτριος όμως για το σύνολο της δισκογραφίας των Opeth.


13. Periphery – Periphery III: Select Difficulty

Periphery – Periphery III: Select DifficultyΚαταρχάς να επισημάνω ότι πρόκειται για έναν δύσκολο και «αχώνευτο» δίσκο. Έντεκα τραγούδια με συνολική διάρκεια πάνω από μία ώρα. Και μιλάμε για ένα συγκρότημα που ακροβατεί συνεχώς μεταξύ του progressive metal και του djent. Με τα σχετικά “core” ξεσπάσματα. Αλλά, αναγκαστικά, κάπου θα ελαφρύνει και λίγο το κλίμα. Κάπου θα προκύψει κι ένα τραγούδι όπως το Catch Fire, που πολλοί κατηγόρησαν ως «υπερβολικά pop για τα δεδομένα τους». Λες και οι Periphery στη σύντομη πορεία τους κινήθηκαν ποτέ εκ του ασφαλούς για να το κάνουν και τώρα.


12. Anciients – Voice Of The Void

Anciients – Voice Of The VoidΟι Anciients είναι απλά εντυπωσιακοί. Το λιγότερο εντυπωσιακοί. Μετά το ντεμπούτο τους, ο δεύτερος δίσκος τους είναι ακόμα καλύτερος. Και υπόψιν, ο πρώτος τους είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση. Ο συνδυασμός των progressive metal στοιχείων τους (με ευθείες αναφορές στην σχολή των Mastodon) σε συνδυασμό με τα ακραία στοιχεία που παρουσιάζουν, και ειδικότερα τα brutal φωνητικά, κάνουν τη διαφορά. Δεν είναι μόνο η συνύπαρξη όμως. Είναι η αντίθεση των φωνητικών μιας και τα καθαρά φωνητικά είναι «πεντακάθαρα» και τα brutal είναι αρκετά γεμάτα. Και φυσικά, riff after riff after riff after riff.


11. Alter Bridge – The Last Hero

Alter Bridge – The Last HeroΈνα μόνο πράγμα γι αυτόν το δίσκο: με αυτό το τραγούδι για έναρξη, ήταν σίγουρο ότι θα κερδίσει και τον πιο δύσκολο ακροατή. Ναι, ο Kennedy εκμεταλλεύεται την επιτυχία του ονόματός του ως ο τραγουδιστής της μπάντας του Slash, αλλά αυτό είναι απλά το μέσο για να μας σερβίρει το υλικό της μπάντας του. Και αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Mark Tremonti ήταν κάποτε κιθαρίστας στους Creed, αντιλαμβάνεται το επίπεδο της ιδιαιτερότητας και της επιτυχίας αυτού του σχήματος.


10. 1000mods – Repeated Exposure To…

1000mods – Repeated Exposure To…Να την πω την κακία μου; Θα την πω: αυτός είναι ο δίσκος που δεν έβγαλαν φέτος οι Planet Of Zeus. Τόσο απλά. Απλώς, ακούστε τον και φανταστείτε τον με τα φωνητικά του Παπανικολάου. Το γνώριμο ύφος των 1000mods, με ελαφρώς μειωμένο το doom στοιχείο (το "Road To Burn" ακόμα με «καίει»). Αλλά, πάνω από όλα, ποιοτικό και «εγκεφαλικό» stoner με κάποια (ελάχιστα) sludge ίχνη διάσπαρτα στο δίσκο.


9. The Slayerking – Sanatana Dharma

The Slayerking – Sanatana DharmaO Ευθύμης Καραδήμας χρησιμοποιεί ως καύσιμο όλα όσα έχει ζήσει όλα αυτά τα χρόνια μέσω των Nightfall, και όντας έμπειρος και άνετος, πιάνει το μπάσο του και παίζει απλό και παραδοσιακό psychedelic/doom metal. Όσο απλό μπορεί να είναι ένα ιδίωμα της metal με αυτές τις ονομασίες. Πάντως, είτε είναι, είτε δεν είναι απλό, οι The Slayerking το κάνουν να φαίνεται εξαιρετικά απλό.


8. Universe217 – Change

Universe217 – ChangeΟι Universe217 είναι ένα ιδιαίτερο συγκρότημα, έτσι κι αλλιώς. Το ύφος τους είναι πολύ συγκεκριμένο. Δεν αντιγράφει και (κατά πάσα πιθανότητα) δεν αντιγράφεται. Σε αυτόν το δίσκο έχουμε τη δεδομένη ποιότητα των συνθέσεων από τα 4 μέλη, σε συνδυασμό με μία φανταστική και εύστοχη παραγωγή που καταφέρνει να παίρνει τις ήδη πολύ φορτισμένες συνθέσεις, και να τις απογειώνει. Ειδικά στις 2 «στριγγλιές» της Τάνιας.


7. :Skull & Dawn: - Zombie Horses

Skull & Dawn: - Zombie HorsesΈνα ελληνικό συγκρότημα που παίζει americana με απίστευτη άνεση και φυσικότητα. Ο δίσκος «μυρίζει» 50’s. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Πραγματικά, το επίθετο «φυσικός» είναι το πιο ταιριαστό για το συγκρότημα, για τις συνθέσεις, την παραγωγή, τον δίσκο. Για ό,τι έχει να κάνει με αυτό το συγκρότημα.


6. Neurosis – Fires Within Fires

Neurosis – Fires Within FiresΟι Neurosis έχουν επηρεάσει μία τεράστια γκάμα συγκροτημάτων. Τις ιδέες τους και τον ήχο τους έχουν μιμηθεί/αντιγράψει πλειάδα συγκροτημάτων. Υπάρχουν δεκάδες συγκροτήματα που έχουν εμπνευστεί από κάποιο τραγούδι τους ή δίσκο τους και έχουν ξεκινήσει να συνθέτουν. Οι ίδιοι έχουν απλωθεί ηχητικά σε χίλια δυο πράγματα, και παρόλα αυτά ποτέ δεν «χάθηκαν» στον κυκεώνα των ιδεών και επιρροών τους. Αντιθέτως, σχεδόν 30 χρόνια από την πρώτη τους δισκογραφική εμφάνιση, βγάζουν κάθε πιθανό φτιασίδι και καταθέτουν 5 συνθέσεις που απλά ψιθυρίζουν/λένε/δηλώνουν/φωνάζουν/ουρλιάζουν “Neurosis” από παντού.


5. Fates Warning – Theories Of Flight

Fates Warning – Theories Of FlightThey are back. As simple as that, and whatever that means.





4
. Dream Theater – The Astonishing

Dream Theater – The AstonishingΈνας περίεργος δίσκος. Το εγχείρημα που λέγεται «2πλός concept δίσκος» πέτυχε. Ο LaBrie έχει δώσει σχεδόν ρεσιτάλ ερμηνείας, τόσο σε επίπεδο φωνητικών ικανοτήτων (που όσο περνάνε τα χρόνια βελτιώνονται συνεχώς), τόσο και σε επίπεδο θεατρικότητας. Ο Petrucci είναι καταπληκτικός, αλλά λίγο «ευνουχισμένος» με μόνο 2 solos σε όλον το δίσκο. Ο Rudess έχει σχεδόν πάρει το συγκρότημα στις πλάτες του και κάνει φανταστική δουλειά. Ο Myung είναι ο κλασικός John Myung που ξέρουμε και αγαπάμε. Και στα drums; Καλά. Πολύ καλά. Εξαιρετικά. Αλλά όχι αρκετά.


3. Khemmis – Hunted

Khemmis – HuntedΚαι αυτοί, όπως και οι Anciients, έκαναν φοβερή δουλειά. Με βάση το doom, και τη φυσική εξέλιξη του ήχου τους που είναι το stoner metal, με πεντακάθαρα βασικά φωνητικά, και τα σχετικά brutal να εμφανίζονται σε δεδομένες στιγμές για το «κάτι παραπάνω», νιώθω ότι ακούω τα αδέρφια των Anciients από άλλη μάνα και άλλο πατέρα. Με μία μόνο διαφορά: το doom στοιχείο των Khemmis. Που τους βγαίνει αβίαστα, χωρίς να μπορεί να πει ο ακροατής «α, Sabbath». Ή, «α, Candlemass». Ή, «α, Trouble». Και με φανταστικές δισολίες.


2. Metallica – Hardwired…To Self-Destruct

Metallica – Hardwired…To Self-DestructΜετά από 8 χρόνια (μην κάνετε έτσι, δεν είναι και 10 ή 11) οι Metallica κυκλοφόρησαν καινούριο δίσκο. Και ουσιαστικά, τα πήραν όλα παραμάζωμα. Για περίπου 20 μέρες όλος ο κόσμος ασχολιόταν μαζί τους. Σε sites, σε περιοδικά, σε social media. Παντού και όλοι. Και αυτό που έχουν κάνει βασικά είναι να γράψουν 12 τραγούδια που να αρέσουν πρωταρχικά στους ίδιους, και στη συνέχεια να καλύπτουν σχεδόν όλους τους οπαδούς τους. Θέλεις το Χ στοιχείο; Το έχει. Θέλεις το Ψ; Το έχει. Θέλεις thrash χαμό «του σήμερα»; Το έχει. Θέλεις “alternative” καταστάσεις; Τις έχει. Ένας δίσκος που οι ίδιοι φαίνονται να ευχαριστιούνται (τουλάχιστον live) και που ευχαριστεί και τη συντριπτική πλειοψηφία των ακροατών και οπαδών. Αν δεν είναι αυτό ο ορισμός του πετυχημένου δίσκου, τότε ποιος είναι;


1. Gojira – Magma

Gojira – MagmaΟποιοδήποτε άλλο συγκρότημα αποφάσιζε μετά από 15 χρόνια πορείας να εντάξει καθαρά φωνητικά στον ήχο του, ενώ μέχρι αυτό το σημείο στηριζόταν αποκλειστικά σε harsh φωνητικά, θα είχε αντιμετωπίσει οργισμένες αντιδράσεις, κυρίως από τον πιο σκληρό πυρήνα των οπαδών του. Οι Gojira όμως το έκαναν με έναν τρόπο που δεν άφησε κανένα περιθώριο αντίδρασης, όπως το ακούμε στο The Shooting Star. Αλλά, ήταν μία παγίδα. Στην οποία πέσαμε όλοι με χαρακτηριστική άνεση. Και μόλις «έσκασε» το Silvera, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα απολύτως. Για τα υπόλοιπα 38 λεπτά περίπου του δίσκου, οι Gojira «χτυπάνε» αλύπητα τους ακροατές τους με το τελείως προσωπικό μίγμα heavy/progressive metal, με πολλές groove, thrash και (melodic) death αναφορές. Γιατί είναι ένα συγκρότημα που δημιουργεί «τάσεις» στη metal μουσική. Και όλα αυτά, εν έτη 2016. Ένα έτος που δεν ακούσαμε και λίγα πράγματα.


Εκτός συναγωνισμού συμμετοχή


0. David Bowie – Blackstar

David Bowie Black Star Ένας δίσκος που φτιάχτηκε από τον δημιουργό του, ενώ εκείνος ήξερε ότι το τέλος έρχεται. Όχι απλά ο τελευταίος δίσκος του Bowie. Αλλά ένας δίσκος με 7 τραγούδια, που ο Bowie χρησιμοποιεί για να μας αποχαιρετήσει. Με τον τελείως δικό του τρόπο. Που έκανε «τυφλούς να δουν και κουφούς να ακούσουν». Ακόμα και τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, που έχει συμπληρωθεί ένας χρόνος (και βάλε) από την ημέρα που κυκλοφόρησε ο δίσκος, ακόμα δεν έχουμε ανακαλύψει όλα τα μυστικά που κρύβει. Και λογικά, θα μας πάρει χρόνια. Ένας δίσκος φτιαγμένος με προσεγμένη και την παραμικρή λεπτομέρεια. Και με το video clip να κάνει ακόμα και άτομα που δεν ασχολούνται με την τέχνη του video clip (όπως εγώ), να ανατριχιάζουν.

 

του Μάρκου Σκυριανού