Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

NEED - Hegeiamas: A Song For Freedom


Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2017

 


Need - Hegaiamas a song for freedomNEED
Hegeiamas: A Song For Freedom
Progressive metal
Self – released
Ελλάδα

Tracklist:
01. Rememory (06:59)
02. Alltribe (07:34)
03. Therianthrope (06:29)
04. Riverthane (07:24)
05. Tilikum (07:48)
06. Iota (05:05)
07. Hegeiamas (21:52)

 

 


Έχω ακούσει αρκετές φορές τον δίσκο μέχρις στιγμής. Τις περισσότερες από αυτές, το έκανα γιατί ήθελα να τον ξανακούσω. Και ξανά, και ξανά. Αλλά, ακόμα δεν έχω βρει έναν αξιοπρεπή τρόπο να ξεκινήσω αυτό το κείμενο.

Για να το «πιάσω» από κάπου, οι Need ιδρύθηκαν το 2003. Ο πρώτος τους full length δίσκος ήρθε το 2006 ('The Wisdom Machine'). Το 2009 κάνουν το πρώτο «μπαμ» με το 'Siamese God'. Ο τρίτος τους δίσκος άργησε λίγο και βγήκε το 2014. Το όνομα αυτού, 'Orvam: A Song For Home'. Και σχεδόν τρία χρόνια αργότερα φτάνουμε στον τέταρτο studio δίσκο του συγκροτήματος, το 'Hegeiamas: A Song For Freedom'. Ήδη εντοπίζουμε κάποιες ομοιότητες. Ίσως να υπάρχουν κι άλλες.

Το progressive metal των Need είναι ένα από τα καλύτερα δείγματα ανάμιξης όλων των γνωστών και «συνήθεις υπόπτων» σχολών. Dream Theater και Fates Warning στη βάση. Από εκεί και πέρα, εντοπίζουμε κάποια στοιχεία διάσπαρτα από Savatage, από Queensrÿche και Pain Of Salvation, και σε αυτόν το δίσκο έχουμε ακόμα πιο έντονα στοιχεία από Nevermore (ίσως και Sanctuary). Αλλά, είναι τόσα τα στοιχεία που κακώς παραθέτω ονόματα. Γιατί το τελικό αποτέλεσμα είναι «δικό τους». Στο 100%. Και ειδικά σε αυτόν τον δίσκο, που είναι ο καλύτερος που έχουν κυκλοφορήσει μέχρις στιγμής.

Ξεκινώντας από τη βάση, Στέλιος (drums) και Victor (μπάσο), στήνουν τη ραχοκοκκαλιά των συνθέσεων. Με σαφείς και διακριτούς ρόλους, αλληλεπιδρώντας συνεχώς μεταξύ τους παρουσιάζουν ένα από τα πιο δυνατά και σωστά θεμελιωμένα rhythm sections που έχω ακούσει εδώ και καιρό. Στα πλήκτρα (και τα brutal φωνητικά, τουλάχιστον στα live του συγκροτήματος) ο Αντώνης. Με μία σαφή τάση προς το soundtrack, πολλές φορές ασπάζεται ήχους και ύφη από «αλλού». Όπως παραμορφωμένοι ήχοι που για κάποιον λόγο μου έφεραν στο μυαλό τους Nine Inch Nails.

Ο Ravaya στις κιθάρες (Γιώργος Τζαβάρας) έχει κάνει μία απίστευτη δουλειά, τόσο στα riffs όσο και στα leads/solos του. Πραγματικά, εκπληκτική απόδοση σε όλο το δίσκο. Με εμφανείς επιρροές από όλο το φάσμα του progressive ήχου (συμπεριλαμβανομένων και πιο μοντέρνων πραγμάτων, όπως το djent), δεν αφήνει κανένα χώρο ανεκμετάλλευτο. Και «μπροστά» από όλους, όπως συμβαίνει με όλους τους τραγουδιστές, ο Jon V. Με μία χροιά που φέρνει στο μυαλό κάτι μεταξύ σε Fates Warning και Nevermore, αλλά με μία βασική διαφορά από ότι η πλειοψηφία του progressive metal: δεν προβαίνει σε υπερβολές. Δεν θα τον ακούσεις να ανεβο-κατεβαίνει τις οκτάβες σε κάθε τραγούδι. Εκεί που χρειάζεται, ανεβαίνει μέχρι εκεί που πρέπει. Κι εκεί που χρειάζεται, πέφτει «πολύ χαμηλά». Όλα στην υπηρεσία του τραγουδιού.

Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο υποφαινόμενο concept που ενώνει τους δύο τελευταίους δίσκους των Need. Αλλά, δεν έχω καταφέρει να επιβεβαιώσω ή να διαψεύσω τις υποψίες μου. Το σίγουρο είναι ένα, και δεν τίθεται αμφισβήτηση: με τις περσινές κυκλοφορίες των Dream Theater και Fates Warning, και τις φετινές των Need και Pain Of Salvation, το progressive metal δείχνει πως «είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό». Και ακόμα είμαστε στον Ιανουάριο.




του Μάρκου Σκυριανού