Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

My Best 10 - THE MISSION


Πέμπτη 18 Μαΐου 2017

 

the mission

The Mission
, ή αλλιώς “Sisterhood”. Για εμάς που γνωρίζουμε το όχι και τόσο καλό παρελθόν του δεύτερου αυτού ονόματος του συγκροτήματος, απλώς ”The Mission”. Wayne Hussey και Craig Addams οι πρώτοι που υλοποίησαν την ιδέα της μπάντας. Η αρχή του συγκροτήματος  «εγκαινιάζεται» με το τέλος των – όπως ήταν γνωστοί τότε – Sisters of Mercy. Οι Αδερφές του Ελέους, κατά δύο μέλη λιγότερες πια, με τον Eldritch αλλόφρων κλέβουν τον τίτλο των άρτι σχηματισθέντων ”Sisterhood”, έτσι οι δε αναγκάζονται ’’να αυτοχρησθούν’’ ως Mission. Η μουσική τους υπάγεται στη gothic rock και post-punk μουσική σκηνή. Έχουν κυκλοφορήσει έντεκα studio albums και δεκαπέντε singles. Τελευταίο album τους το Another Fall From Grace του 2016. Εκτιμώ ιδιαίτερα το ότι με το πέρασμα των χρόνων κράτησαν, όσο μπόρεσαν, την ταυτότητά τους. Μάλιστα, έχουν έναν ιδιαίτερο τρόπο που αξιοποιούν και παντρεύουν μουσικά όργανα, τα οποία και παραπέμπουν σε πιο παραδοσιακά είδη μουσικής. Η κατάταξη της λίστας μου είναι περισσότερο χρονική, στην προσπάθειά μου να μην αδικήσω κάποιο κομμάτι ή album της μπάντας. Voilà:





10. Severina (God’s Own Medicine – 1986)


God’s Own Medicine τo πρώτο album του συγκροτήματος το 1986. H εισαγωγή στο κομμάτι αυτό δεν παραπέμπει αμέσως σε gothic rock ή post-punk ήχους. Προσωπικά, μου φέρνει στο μυαλό λίγο εισαγωγές των Eagles, κάτι σε soft rock θα έλεγα. Ωστόσο, είναι η κλασική θεματική που λίγο – πολύ όλοι χρησιμοποιούσαν στα κομμάτια τους εκείνη την περίοδο. Μία γυναίκα, ιδεαλίστρια και λίγο wannabe υπηρέτρια του Κόμη Δράκουλα (And she's dancing by the light of the moon) που όλως τυχαίως το κομμάτι έχει πάρει τον τίτλο του ονόματός της. Αγαπώ τη μουσική σε αυτό το κομμάτι και τα γυναικεία φωνητικά στο τέλος. 





9. Black Mountain Mist (Children – 1988)


Πάλι ξεφεύγει από το κυρίαρχο στυλ της υπόλοιπης μουσικής πορείας του συγκροτήματος. O Wayne Hussey με την κιθάρα του, μόνος του στη σκηνή να τραγουδάει αυτό το κομμάτι. Η Julianne Regan στις δεύτερες. Ένα όμορφο ερωτικό κομμάτι. 





8. Until There's Another Sunrise (Μasque – 1992)


Το κομμάτι αυτό ίσως αποτελεί το top κράμα διαφόρων ήχων που παραπέμπουν σε διαφορετικές κουλτούρες. Λίγο μπερδεύει, θεωρώ, και ίσως για αυτό μου αρέσει αρκετά. Κάνουν κάτι ιδιαίτερο οι Mission, αντί να διαφαίνονται έντονες αλλαγές από album σε album τους χρονικά και να «προσυπογράφουν» σε αυτήν τη σημερινή όσμωση των πραγμάτων (ειδικά των Τεχνών) κατ' αυτόν τον τρόπο, και να μην μπορεί κάποιος να τους κατατάξει σε κάποιο μουσικό είδος. Πραγματοποιούν συγκερασμό διαφόρων ήχων σε κάθε κομμάτι χωριστά. Τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα καλαίσθητα και θα έλεγα πως αυτό είναι δείγμα καλών μουσικών. Πάντα πίστευα πως οι συγκεκριμένοι δεν είχαν όρια στη μουσική τους και αυτό τελικά αποτελεί μέρος της ταυτότητάς τους. 





7. Swoon (Neverland – 1995)


To Νeverland βρίσκεται κάπου στη μέση της δισκογραφίας του συγκροτήματος. Στην κιθάρα ο Mark Gemini. Σίγουρα δεν είναι από τα αγαπημένα μου albums. Είναι όμως το τραγούδι

.



6. That Tears Shall Drown The Wind (Βlue – 1996)


Πολύς «πόνος», λέμε, σ΄αυτό το album. Δίνω ενδεικτικά κάποιους τίτλους κομματιών, Coming Home, Get Back to You, Damaged, Dying Room. Ωστόσο, jazz-άρει ελαφρώς εδώ ο Hussey.





5. Mesmerized (Aura – 2001)

Τρεις οι κιθάρες για αυτό το κομμάτι, και τα drums. O underground ήχος κάπου εδώ κάνει ένα come back για τους Μission. Το Mesmerized και το Cocoon σε αυτό το album είναι πολύ αγαπημένα κομμάτια. Και το Cocoon με μία διάθεση πάλι soft rock στην εισαγωγή του. 





4. Father (God is a Bullet – 2007)


Ένα από τα πιο υποτιμημένα κομμάτια των Mission τελικά. Και, πραγματικά, δεν ξέρω τι άλλο πια να σχολιάσω για τη μουσική σύνθεση στα τραγούδια τους. Πολύ όμορφα και τα φωνητικά στο συγκεκριμένο. 





3. Litany For The Faithful (The Brightest Light – 2013)


Κάτι απλό και de profundis. Αυτό ακριβώς δείχνει και ο στίχος. Το κομμάτι έχει μία κλιμάκωση. Στην αρχή απλά τα φωνητικά και ένα απαλό strumming που όσο προχωράει, όμως, εμπλουτίζεται και με άλλους ήχους.





2. MET-AMOR-PHOSIS (Another Fall from Grace - 2016)


Το τελευταίο album του συγκροτήματος του 2016. Hussey και Vile Valo σε αυτήν την εκτέλεση.





1. Phantom Pain (Another Fall from Grace - 2016)


Τελικά, ναι, έχω αγαπημένο τόσο album, όσο και κομμάτι από Μission. Το Another Fall from Grace του 2016. Θεωρώ απίστευτο το πώς αλλάζει η  «διάθεση» της μουσικής στη συνέχεια αυτού του κομματιού και απ΄το βαθύφωνο και μόνο Hussey, περνάμε σε φωνητικά και σε μία πιο allegra διάθεση στο refrain.



της Σοφίας Νιαουνάκη