Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Best 10 - THE LAST DRIVE


Σάββατο 13 Μαΐου 2017

 

The Last Drive


Οι συναυλίες τους χαρακτηρίζονται, χωρίς δόση υπερβολής, ως «εμπειρία ζωής»,  που αφήνουν μία ωραία αίσθηση ότι αυτό που μόλις ακούσαμε είναι από «δικά μας» παιδιά. Εθιστικά ρεφρέν, κοφτές ηλεκτρικές κιθάρες, η ιδιαίτερη φωνή του Alex K., ο αγγλόφωνος στίχος χωρίς να αγγίζει την τελειότητα σε προφορά, είναι μερικά από τα στοιχεία που τους κάνουν να ξεχωρίζουν. Πρωτότυπες εκτελέσεις αλλά και τολμηρές διασκευές θεωρητικά «κλασσικών» κομματιών, που τις κόβουν και τις ράβουν στα δικά τους μέτρα, τις φτάνουν στα άκρα και τις αποθεώνουν με το δικό τους στυλ. Ξεκίνησαν στην πρώιμη – για την εγχώρια underground μουσική σκηνή – περίοδο του 1983. Διαλύθηκαν το 1995 και επανενώθηκαν δυναμικά το 2007, όχι για να πουλήσουν το παρελθόν τους αλλά για να παρουσιάσουν την νέα τους δουλειά και να διεκδικήσουν την θέση που τους ανήκει. Δίκαια λοιπόν οι The Last Drive παραμένουν σταθερά στις πρώτες θέσεις της αγγλόφωνης ελληνικής σκηνής σχεδόν για 30 χρόνια, ως μία επική πλέον garage rock μπάντα.

Ενόψει της συναυλίας που θα δώσουν στο Gagarin στις 20 Μαΐου, διάλεξα εκείνα τα κομμάτια που θεωρώ χαρακτηριστικά και σημαδιακά της πορείας των The Last Drive.



10. Misirlou (Underworld Shakedown – 1986)

Ορχηστρική surf διασκευή του γνωστού ρεμπέτικου τραγουδιού, το πρωτότυπο του οποίου παίχτηκε για πρώτη φορά από την ρεμπέτικη κομπανία του Μιχάλη Πατρινού, το 1927, στην Αθήνα. Το πρωτότυπο είναι  ένα από τα πιο πολυδιασκευασμένα τραγούδια στην μουσική τους πορεία. Οι The Last Drive με την δική τους εκτέλεση το απογείωσαν



9. Me 'N My Wings (Underworld Shakedown – 1986)

Επιλογή όχι τυχαία καθώς δίνει το rockabilly στίγμα της μπάντας και φανερώνει την άμεση επιρροή της από τις 60’s garage μπάντες. Ευκαιρία για τους αδαείς να μυηθούν στο είδος και ειδικότερα στο ύφος της μπάντας, κατά τα πρώτα της βήματα στο ελληνικό μουσικό στερέωμα.



8. Killhead Therapy (F*head Entropy – 1992)

Δείγμα των ώριμων χρόνων της μπάντας, που ωστόσο δίχασε τους fans γιατί απομακρύνθηκε εντελώς από το garage rock ύφος. Στα φωνητικά εναλλάσσονται οι Γιώργος Καρανικόλας και Αλέξης Καλοφωλιάς. Βρίσκω ως προχωρημένο για την εποχή του το videoclip, το οποίο μόνο οι μεγαλύτεροι σε ηλικία μπορούν να εκτιμήσουν, τότε που περίμεναν να το δουν και να το ακούσουν από τα μουσικά τηλεοπτικά κανάλια της εποχής, ενώ σήμερα τα πράγματα έχουν γίνει πιο άμεσα και εύκολα χάρη στο Youtube.



7. I love Cindy (Heatwave – 1988)

Αγαπημένο του κοινού, παίζεται σχεδόν σε όλα τα live. Ξεχωρίζει για τα φωνητικά, τα οποία αφήνουν ωστόσο περισσότερο χώρο στις κιθάρες, με διακριτική την παρουσία των drums. Το επιλέγω για το ιδιαίτερο κλείσιμο του που μοιάζει σαν ήχο από σειρήνα που σβήνει.



6. Blue Moon (Underworld Shakedown – 1986)

Διασκευή του κλασικού τραγουδιού που έγραψαν οι Richard Rodgers και Lorenz Hart το 1934. Το πρωτότυπο έγινε διαχρονική μπαλάντα, την οποία διασκεύασαν διάφοροι καλλιτέχνες, όπως οι Frank Sinatra, Billie Holiday, Elvis Presley, The Mavericks, Dean Martin, The Supremes, Rod Stewart. Οι Last Drive το «φέρνουν» στα δικά τους μέτρα, «πειράζουν» τον ήχο με τις ηλεκτρικές κιθάρες, το ντύνουν με την μελαγχολική φωνή του Αlex K. και το κλείνουν επικά.



5. The Night Of The Phantom (Underworld Shakedown – 1986)

Σαφώς πιο δυναμική, έντονη διασκευή του πρωτότυπου των Larry and The Blue Notes, μίας αμερικάνικης garage rock μπάντας του Τέξας. Ταξίδι με την χρονοκάψουλα πίσω στα 60’s.



4. Overloaded (Blood Nirvana – 1990)

Φανερώνει μία στροφή της μπάντας από το αμιγώς garage ύφος. Έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα καλύτερα τραγούδια της μπάντας. Προσωπικά, το ξεχωρίζω για τον εμμονικό ήχο των κιθάρων και τα λίγα αλλά κοφτά φωνητικά.


 
3. House Of Fire (Subliminal – 1994)

Με τη συμμετοχή στα φωνητικά του Argy των Nightstalker. Μπορεί σαν κομμάτι να μην έχει να παρουσιάσει κάτι το ιδιαίτερο αλλά το επιλέγω για συναισθηματικούς και μόνο λόγους, γιατί όπως είχε δηλώσει και σε μία συνέντευξή του ο Αλέξης Καλοφωλιάς είναι το album που είχε την περισσότερη φόρτιση, γιατί το group ήταν μόνο του, πάλευε για να επιβιώσει και ταυτόχρονα να συνεχίσει να κάνει καλή μουσική. Κατά κάποιον τρόπο στο "Subliminal" στάθηκαν δίπλα στους Last Drive όσοι πίστευαν πραγματικά στο group.



2. Black Limo (Τime EP – 1989)

Το κομμάτι  συμπεριλαμβάνεται ως bonus track στο Blood Nirvana (1991). Καθαρό, κλασικό δείγμα garage rock, αντιπροσωπευτικό των Last Drive. Κάποιοι το χαρακτηρίζουν ως ένα από τα «κυριλέ» κομμάτια της μπάντας.



1. Glass Of Broken Dreams (Heavy Liquid – 2009)

Στα φωνητικά πάλι οι Γιώργος Καρανικόλας και Αλέξης Καλοφωλιάς. Ο δίσκος σημάδεψε το comeback της μπάντας στα μουσικά δρώμενα της χώρας. Έκλεισε τα στόματα στους κακεντρεχείς και μονιμοποίησε καθολικά τους Last Drive. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Όλος ο δίσκος αξίζει ιδιαίτερης ακρόασης .



Bonus track: Have Mercy (Time EP – 1989)

Ακριβώς όπως και το Black Limo, από το EP Τime (1989) και ως bonus track στο  Blood Nirvana (1991). Αγαπημένο του κοινού, συμπεριλαμβάνεται κάθε φορά στη setlist της μπάντας και παίζεται κλασικά πλέον ως encore, κλείνοντας τη συναυλία.




Push me baby to the end of the world, kiss me baby you’re so far from the score…. Ραντεβού στο Gagarin λοιπόν !


της Διώνης Νομικού