Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

MOTHER OF MILLIONS - Sigma


Πέμπτη 18 Ιανουαρίου 2018

 

mother of millions sigmaMOTHER OF MILLIONS
Sigma
Progressive Rock/Metal
ViciSolum Records
ΕΛΛΑΔΑ

Tracklist:
1. Emere (3:53)
2. Shine (3:57)
3. Silence (8:13)
4. Rome (4:57)
5. Their Passage, The Light (3:56)
6. Collision (4:47)
7. The Rapture (2:02)
8. Spiral (6:46)
9. Sigma (3:04)




Φέτος συμπληρώνονται 10 χρόνια από τη στιγμή που ιδρύθηκαν οι Mother Of Millions. Σε αυτά τα 10 χρόνια έχουν προλάβει να βγάλουν μόνο δύο δίσκος μεν, αλλά έχουν προλάβει να ανοίξουν για Leprous, Devin Townsend Project, Oceans Of Slumber, Sleepsmakeswaves, να έχουν βγει στην Ευρώπη για μία mini περιοδεία με τους Textures και να ετοιμάζονται για μερικές συναυλίες στην Ολλανδία ως opening act των For All We Know. Έχετε παρατηρήσει το pattern των συγκροτημάτων; Να προσθέσουμε και τα live στην Ελλάδα με Universe217; Τώρα είναι πασιφανές νομίζω. Και ίσως, πέραν πάσης αμφιβολίας.

Οι Mother Of Millions δεν παίζουν απλά progressive metal. Είναι πιο κοντά στη σκηνή των Leprous, του λεγόμενου thinking man’s metal  παρά στο «ακροβατικό» progressive metal των Dream Theater ή το «απλά» λυρικό των Pain Of Salvation και των Nevermore. Πάρτε για παράδειγμα το Their Passage, The Light. Ένα ορχηστρικό σχεδόν 4 λεπτών, κατά τη διάρκεια των οποίων «ακούω» πολύ The Tea Party. Προφανώς, και οι επιρροές ανάγονται στους Led Zeppelin, αλλά ας μην το τραβήξουμε τόσο πολύ. Και φυσικά, το ούτι και τα βιολιά στη συγκεκριμένη σύνθεση μου φέρνουν λίγο και τους Orphaned Land. Άλλη μία thinking μπάντα, έτσι δεν είναι;

Έχουν περάσει 3 χρόνια από την προηγούμενη (και πρώτη) δισκογραφική δουλειά τους (Human). Μέσα σε αυτή την περίοδο πέραν από τα live και τη δημιουργία των καινούριων συνθέσεων (όπως το Silence που παιζόταν live πριν μπουν στο studio για την ολοκλήρωση του δίσκου), έβαλαν κάτω και το θέμα που είχε προκύψει με το ντεμπούτο τους. Η παραγωγή του πρώτου δίσκου ήταν αδύναμη, και δεν άφηνε τις συνθέσεις να φανούν. Ειδικά στα drums και στις κιθάρες. Αυτή τη φορά όμως, με τη βοήθεια του Έκτορα Τσολακάκη (Mahakala, Need, Poem κλπ) στη μίξη και του Steve Lado στο mastering (μέλος των Tardive Dyskinesia) η παράγωγη είναι η πλέον κατάλληλη για τις συνθέσεις.

Ο Πάνος Πρίφτης στο μπάσο και ο Γιώργος Μπουκαούρης στα drums δεν είναι το τυπικό rhythm section που συγχρονίζονται και αποτελούν τη βάση για τα τραγούδια. Αλληλεπιδρούν συνεχώς μεταξύ τους και συνεισφέρουν στην ανάπτυξη των συνθέσεων, πολύ περισσότερο από το τυπικό «είναι η ραχοκοκαλιά του συγκροτήματος». Ο Κώστας Κωνσταντινίδης ακούγεται και φαίνεται «τεράστιος» στις κιθάρες, παρόλη τη minimal προσέγγιση στις συνθέσεις. Εξίσου «τεράστιος» και ο Μάκης Τσαμκόσογλου στα πλήκτρα (συν samples). Η πεντάδα συμπληρώνεται από τον Γιώργο Προκοπίου σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες στο χώρο που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Κινείται άνετα από ήρεμα και αισθαντικά φωνητικά μέχρι αρκετά ξεσπάσματα οργής και αγανάκτησης (σε συνδυασμό με τους στίχους) που βοηθάνε τις κλιμακώσεις των τραγουδιών, δίνοντάς τους μία ακόμα μεγαλύτερη διάσταση.

Το progressive metal στην Ελλάδα δεν είναι καινούρια υπόθεση. Αλλά συνεχίζει να αναπτύσσεται και να εξελίσσεται. Από τους Horizon’s End, στους Fragile Vastness, στους Sorrowful Winds, στους Persona Non Grata, τους Wastefall, στα συγκροτήματα που βρίσκονται τώρα στη πρώτη γραμμή όπως οι Need, οι Poem, και οι Mother Of Millions. Αλλά και σε άλλα που έρχονται. Ακόμα περισσότερα, και ακόμα καλύτερα.




του Μάρκου Σκυριανού