Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

MICHAEL CRIMSON - Medusa


Τετάρτη 28 Μαρτίου 2018

michael-crimson-medusaMICHAEL CRIMSON
Medusa
Gain Music Entertainment
Σουηδία

Tracklist:
1. Seashell Eyes (3:40)
2. The Maiden (3:37)
3. Viperine Hair (3:13)
4. The Dungeon (3:49)
5. Weeping Window (4:17)
6. The Grass Of Grief (2:20)
7. Nevermore (3:00)
8. A Season in Hell (4:42)
9. In the Winter (5:36)
10. What Would You Say (4:09)






Ο Michael Crimson μας έρχεται από την χώρα που έχει γεννήσει μερικούς από του καλύτερους μουσικούς και κιθαρίστες. Ο Σουηδός Crimson, παίζει κιθάρα, γράφει τα τραγούδια και κάνει την παραγωγή στο νέο του album, Medusa. Με αναφορές στην αρχαία Ελληνική μυθολογία και ήχους που εκτείνονται από το κλασικό rock σε ακούσματα metal και επιρροές από Queen μέχρι Pink Floyd, κυλοφορεί το πρώτο του ολοκληρωμένο του έργο, δίνοντας μας καλές υποσχέσεις για το μέλλον.

Το Seashell Eyes που μας εισάγει στο Medusa έχει ακούσματα που παραπέμπουν στους μεγάλους Queen, ειδικά στα φωνητικά τμήματα. Με αργό ρυθμό και εύκολη μελωδία χωρίς εκπλήξεις μας δίνει μία πρώτη, ικανοποιητική εικόνα. Το The Maiden που συνεχίζει τον δίσκο, αποτελεί ένα ρυθμικότερο άκουσμα, με μία αισιόδοξη νότα ενώ τα φωνητικά έρχονται σε πλήρη ισορροπία με τα κιθαριστικά μέρη, δίνοντας ένα όμορφο αποτέλεσμα. Κλασικό solo κιθάρας χωρίς ιδαίτερες αξιώσεις, δεμένο αρμονικά με την την σύνθεση. Δεμένο με το The Maiden ακολουθεί το Viperine Hair, που αρχικά μας δίνει μία αίσθηση από progressive ήχους, καθώς τα keyboards έχουν πρωτεύοντα ρόλο στην εισαγωγή. Θυμίζει κάτι από εποχές Yes? Μπορεί.

Ατμοσφαιρικό το The Dungeon, μας δίνει μία κάπως πιο σκοτεινή μουσική νότα, ενώ η συνολική ατμόσφαιρα της μουσικής και ο αργός ρυθμός που στο solo επιταχύνεται δίνοντας πιο ενεργό ρόλο και στο ρυθμικό τμήμα, εντείνει αυτήν την αίσθηση. Εισαγωγή με πιάνο και αργοί ρυθμοί ξανά για το Weeping Widow που ακολουθεί. Εδώ έχουμε τον Crimson να συνθέτει ένα τραγούδι με την λογική της μπαλάντας, φτιαγμένο για την φωνή του που κυριαρχεί στην συνολική αίσθηση. Σε κάποια σημεία η φωνή μας δίνει μία ανάμνηση των πρώτων ήχων του Ozzy.

Συνεχίζουμε την ακρόαση με το σύντομο The Grass Of Grief, με ενδιαφέρουσα μυστικιστική ατμόσφαιρα την οποία εντείνουν τα χορωδιακά φωνητικά και οι απόκοσμοι ήχοι στην κιθάρα. Η σύνθεση στην ουσία λειτουργεί ως εισαγωγή για το Nevermore κάτι που το ξαναείδαμε στο δίδυμο The MaidenVipreine Hair. Ιδιαίτερη έμφαση στα φωνητικά και στην μελωδία με μία μουσική που δρα υποστηρικτικά. Κιθάρες χωρίς ιδαίτερα σημεία στα οποία μπορεί να επικεντρωθεί κανείς, κάνουν το έργο τους πειστικότατα. Ακολουθεί σε μία συνέχεια, χωρίς να αφήνει τον ακροατή να πάρει ανάσα το Season In Hell, ένα τραγούδι που δίνει μία διαφορετική την αίσθηση. Ορχηστρικό, δίνει ακούσματα βροχής, θυμίζοντας κάτι από Riders On The Storm από The Doors. Κυρίαρχες οι κιθάρες σε ένα αργό σολάρισμα το οποίο καταλήγει σε πιο «δαιμονικά» ακούσματα. In The Winter για την συνέχεια με μία μελωδία και ηχόχρωμα που θυμίζει Steve Miller. Ίσως η πιο αξιόλογη σύνθεση από την άποψη της κιθάρας καθώς το όργανο έχει πρωτεύοντα αλλά όχι κυρίαρχο ρόλο δίνοντας χρώμα σε μία αρκετά αδιάφορη φωνητική προσέγγιση. Το album ολοκληρώνεται με το What Would You Say, που κλείνει την πρώτη δουλειά του Crimson με μία αρκετά ευχάριστη αίσθηση. Κλασικοί ήχοι κιθάρας και τυπικά rock γεμίσματα μεταξύ των στίχων, αποτελεί ένα «σίγουρο» άκουσμα που δεν θα απογοητεύσει.

Συνολικά ο Crimson προσπαθεί να συνδυάσει την κλασική rock παιδεία του με πιο σύγχρονα ακούσματα χωρίς όμως πολλές φορές να ξεφεύγει από την παγίδα της αίσθησης ότι έχει ξανακουστεί. Χωρίς εξάρσεις και σημεία που θα μείνουν στην ιστορία της μουσικής, το Medusa μας δίνει ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα, άξιο να ακουστεί και δεύτερη φορά. Οι συνθετικές ικανότητες του Crimson είναι αξιοσημείωτες ενώ η μουσική του ακολουθεί κλασικούς, σίγουρους δρόμους.

 

του Παύλου Συμεωνίδη