Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

METALLICA - Από το 'Kill ‘Em All' έως σήμερα


Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2016

 


Metallica



Ένα συγκρότημα ορίζεται ως μεγάλο από τις πωλήσεις του, τον αντίκτυπο των κυκλοφοριών του, τον αντίκτυπο των ζωντανών εμφανίσεών του, τις αντιδράσεις ακροατών και οπαδών του. Ή τουλάχιστον, αυτό γίνεται στη θεωρία. Στην πράξη, αν θέλεις να διαπιστώσεις αν ένα συγκρότημα αξίζει να χαρακτηρίζεται ως «μεγάλο», απλώς παρατήρησε τις αντιδράσεις σε κάθε καινούρια κυκλοφορία. Και κυρίως τις αρνητικές. Γιατί σε πολλές περιπτώσεις, οι αρνητικές αντιδράσεις οπαδών και ακροατών, δείχνουν τις απαιτήσεις του κοινού. Μπορεί να είναι υπερβολικές, άσχετες, παράλογες και ανούσιες, αλλά είναι υπαρκτές. Έτσι καταλαβαίνεις το μέγεθος ενός καλλιτέχνη και συγκροτήματος.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τους Metallica. Η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών τους, χωρίζονται σε διάφορα στρατόπεδα. Άλλοι εξυμνούν τους πρώτους 2 δίσκους και περιμένουν εναγωνιωδώς το συγκρότημα να επιστρέψει σε αυτόν τον ήχο. Άλλοι, θεωρούν τους Metallica του Black Album ως τους καλύτερους, και περιμένουν εναγωνιωδώς το συγκρότημα να επιστρέψει σε αυτόν τον ήχο. Άλλοι θεωρούν τους Metallica των 'Load' και 'Reload' ως τους πιο εύηχους, και περιμένουν εναγωνιωδώς το συγκρότημα να επιστρέψει σε αυτόν τον ήχο. Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος στο 100% με όλο το έργο των Metallica. Δεν είναι αυτό ένας ορισμός ενός «μεγάλου συγκροτήματος»;

Στις 18 Νοεμβρίου οι Metallica, μία από τις μεγαλύτερες μπάντες στην ιστορία της μουσικής, μετά από 9 δίσκους, 5 E.P.’s, 26 μουσικά videos και 37 singles, μετά από 9 βραβεία Grammy, μετά από τεράστιες περιοδείες, μετά από συναυλίες σε όλες τις ηπείρους της Γης (περσινό τους κατόρθωμα), ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει τον ολοκαίνουριο, δέκατο studio δίσκο της. Οι συντάκτες του FeelA RockA, θυμούνται τους προηγούμενους δίσκους του συγκροτήματος.

Μάρκος Σκυριανός



kill em all Kill ‘Em All (25 Ιουλίου 1983)

1. Hit The Lights (4:16) / 2. The Four Horsemen (7:13) / 3. Motorbreath (3:08) / 4. Jump In The Fire (4:41) / 5. (Anesthesia) – Pulling Teeth (instrumental) (4:15) / 6. Whiplash (4:10) / 7. Phantom Lord (5:02) / 8. No Remorse (6:26) / 9. Seek & Destroy (6:55) / 10. Metal Militia (5:09)

Πλατινένιο σε πωλήσεις στον Καναδά, χρυσό στο Ηνωμένο Βασίλειο και τρεις (3) φορές πλατινένο στις Η.Π.Α.



Ως κλασικός πρωτοδισκάκιας των Metallica κι έχοντας πλέον λιώσει πάνω μου η μπλούζα του άλμπουμ τα τελευταία χρόνια, οφείλω να ομολογήσω πως το 'Kill ‘Em All' είναι ο δίσκος που με έκανε να αγαπήσω το συγκρότημα. Το αγνό εφηβικό thrash metal εμπνέει μέχρι και σήμερα εκατομμύρια ακροατές και καλλιτέχνες, ενώ αποτελεί το «Ευαγγέλιο» της metal για μεγάλο ποσοστό μεταλάδων.

Το 'Kill ‘Em All' είναι ένας δίσκος που αναδεικνύεται με την ένταση των ηχείων στο τέρμα. Η ποιότητα των ηχογραφήσεων είναι αρκετά καλή, δεδομένου του κόστους παραγωγής και του τότε μεγέθους του συγκροτήματος. Όπως λέει και ένας πολύ καλός μου φίλος, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο καιρό κι αν έχεις να το ακούσεις, θα βάλεις το “Whiplash” με την παρέα σου και θα σας ακούσει όλη η γειτονιά, σαν να είναι η πρώτη φορά.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως οι διαδικτυακοί μέταλ vigilantes «δανείστηκαν» την ονομασία “Metal Militia” για τη δράση τους. Το άλμπουμ περιέχει δέκα καλοδούλεμένα και προσεγμένα κομμάτια, η πλειοψηφία των οποίων ανήκει σε all time metal classics, τα οποία αντιπροσωπεύουν επάξια το μουσικό ιδίωμα της thrash metal σκηνής.

Από το δυναμικό “Seek And Destroy” και το αλήτικο “Motorbreath” μέχρι το βιβλικό “The Four Horsemen” και το instrumental “(Anesthesia) – Pulling Teeth”, όπου μεγαλούργησε ο εκλιπών Cliff Burton, ο δίσκος παρουσιάζει με άριστο τρόπο τη μουσική ιδιοφυία του συγκροτήματος που κατάφερε να πάρει τα ηνία στο χώρο από τα πρώτα κιόλας χρόνια της δεκαετίας του 80. Ένας must buy δίσκος για τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς της thrash σκηνής, αλλά και για όσους θέλουν να ξεκινήσουν το ταξίδι τους στο μαγικό κόσμο της μέταλ.

Τζανέτος Καβαλιώτης



Ride the LightningRide The Lightning (27 Ιουλίου 1984)

1. Fight Fire With Fire (4:45) / 2. Ride The Lightning (6:36) / 3. For Whom The Bell Tolls (5:09) / 4. Fade To Black (5:09) / 5. Trapped Under Ice (4:04) / 6. Escape (4:23) / 7. Creeping Death (6:36) / 8. The Call Of Ktulu (instrumental) (8:53)

Πλατινένιο σε πωλήσεις σε Αυστραλία και Καναδά, χρυσό στο Ηνωμένο Βασίλειο και έξι (6) φορές πλατινένιο στις Η.Π.Α.



Το ντεμπούτο album των Metallica, “Kill ‘Em All”, έκανε αίσθηση στο χώρο της underground – τότε – thrash metal σκηνής  των Η.Π.Α. Η παρέα του Lars Ulrich, γεμάτη από ιδέες και χωρίς σταματημό, τον Ιούλιο του 1984 παρουσίασε τον δεύτερο δίσκο τους, με τίτλο 'Ride The Lightning'. Η ηχογράφηση έγινε στα Sweet Silence Studios της Κοπεγχάγης, με παραγωγό τον Flemming Rasmussen, ο οποίος κατάφερε να κάνει το βήμα παραπάνω, στον ήχο των Metallica, σε σχέση με το “Kill ‘Em All”. Εντυπωσιακό και το εξώφυλλο, με το logo των Metallica, να κατακεραυνώνει μία ηλεκτρική καρέκλα.

Στο δημιουργικό κομμάτι, μας παρουσιάστηκε ένας δίσκος με περισσότερο πλουραλισμό στη μουσική και στους στίχους. Στις γνωστές ταχύτητες του πρώτου δίσκου, προστέθηκαν συνθέσεις με πιο αργό tempo, εναλλαγές  μελωδίας με γρήγορα riffs και περισσότερη ωριμότητα στο σύνολο. Στιχουργικά η θεματολογία εμπλουτίστηκε με αντιπολεμικά θέματα, δανείστηκε μέρη της Βίβλου, αναφέρθηκε στον ψυχισμό και τα εσωτερικά προβλήματα του ανθρώπου.  Ο δίσκος, ακούγεται στο σύνολό του με πολύ ενδιαφέρον και χωρίς να κάνει κάποια κοιλιά σε οποιοδήποτε σημείο του. Σαν κορυφαία στιγμή του album, αλλά και από τις κορυφαίες της καριέρας τους, θα θεωρήσω, το επιβλητικό “Fade to Black”.  “Creeping Death”, “For Whom the Bell Tolls”, “Fight Fire With Fire” από τις πιο δυνατές στιγμές, χωρίς να υστερεί κάποιο από τα υπόλοιπα τραγούδια. Το “Ride The Lightning”, είναι ένα ακόμη άψογο δημιούργημα της πρώτης περιόδου των Metallica και συνεχίζει το ταξίδι τους προς την κορυφή, την οποία  σύντομα θα κατακτήσουν!

Τριαντάφυλλος Μπαρράκος



master of puppetsMaster Of Puppets (3 Μαρτίου 1986)

1. Battery (5:12) / 2. Master Of Puppets (8:36) / 3. The Thing That Should Not Be (6:37) / 4. Welcome Home (Sanitarium) (6:27) / 5. Disposable Heroes (8:17) / 6. Leper Messiah (5:40) / 7. Orion (instrumental) (8:28) / 8. Damage, Inc. (5:29)

Πλατινένιο σε πωλήσεις σε Φινλανδία, Νέα Ζηλανδία και Ηνωμένο Βασίλειο, έξι (6) φορές πλατινένιο σε Καναδά και Η.Π.Α.



Οι James Hetfield, Lars Ulrich, Cliff Burton και Kirk Hammet ήταν στην ηλικία των 23 και κάτι, όταν κυκλοφόρησαν το 3ο άλμπουμ των Metallica το 1986 με την ονομασία 'Master Of Puppets'. Ένα άλμπουμ που έμελλε να κατακτήσει κάθε γωνιά του πλανήτη στην οποία υπήρχε μεταλάς. Δεν είναι τυχαίο στο χώρο, ότι κάθε φορά που γίνεται κάποια ψηφορορία για καλύτερο δίσκο όλων των εποχών / καλύτερο κομμάτι όλων των εποχών, το “Μaster of Puppets” είναι πάντα πολύ ψηλά στη λίστα, αν όχι στην κορυφή αυτής. Μιλάμε για έναν δίσκο που έχει επηρεάσει την σκηνή όσο λίγοι και έχει καταφέρει να κάνει πολύ κόσμο να αγαπήσει το είδος της metal. Oι Metallica έχοντας κυκλοφορήσει τα πετυχημένα “Kill ‘Em All” και “Ride The Lighting”, θέλανε να δημιουργήσουν έναν δίσκο που θα ξεπερνούσε τις δυνατοτητές τους και θα τους έδειχνε το δρόμο για την κορυφή. Έτσι και τα κατάφεραν καθώς το “Master Of Puppets” ήταν ο πρώτος δίσκος των Metallica που ανακηρύχθηκε χρυσός ενώ μέχρι σήμερα, έχει πουλήσει πάνω απο 6 εκατομύρια αντίτυπα, μόνο στις Η.Π.Α.

Στο άλμπουμ υπάρχουν οχτώ κομμάτια τα οποία σε καθηλώνουν απο  το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι το τελευταίο, αποδεικνύοντας και οι τέσσερις μουσικοί τις δυνατότητες τους, και ότι είναι απο τους καλύτερους στο χώρο.

Τι να πρωτοπείς για κάποιο από αυτά τα κομμάτια και ποιο να ξεχωρίσεις; Όταν ένα άλμπουμ ξεκινάει με ένα κομμάτι σαν το “Βattery”, με αυτήν την εισαγωγή που σε υπνωτίζει, που ακολουθείται από δισολίες στις κιθάρες ανεβάζοντάς σου την αδρεναλίνη στα ύψη, κάπου στο ενάμιση λεπτό όταν καταλήγει αυτή η αδρεναλίνη σε ξέσπασμα, δεν μπορείς παρά μόνο να φωνάξεις «METALLICA»! Υπερ-κομμάτι με φοβερά σημεία, τρομερό solo, και με τον Lars Ulrich να δίνει ρεσιτάλ στα τύμπανα για εκείνη την εποχή! Το “Battery” αναμφίβολα έβαλε ενα τεράστιο λιθαράκι στον χώρο του metal.

Τώρα, να κάτσω να σχολιάσω το “Μaster of Puppets” σαν τραγούδι ντρέπομαι σαν μουσικός. Aλλά αν πρέπει να πω κάτι γι αυτό είναι ότι είναι η metal! Αν κάποιος εμφανιστεί από άλλον πλανήτη και δεν έχει ιδέα τι εστί metal, του βάζεις αυτό το τραγούδι (ή ολόκληρο το άλμπουμ) και έχει μια πλήρη ιδέα... τέλος!

Παρόλη τη δυναμικότητα του άλμπουμ και το ασταμάτητο «κοπάνημα» μέσα στον δίσκο, υπάρχει και μία απο τις καλύτερες μπαλάντες που έχουν γραφτεί και ο λόγος για το “Welcome Home (Sanitarium)”. O Hetfield έχοντας αποδείξει και απο το “Fade to Black” ότι μπορεί να τραγουδήσει με την ίδια δυναμική εξαιρετικά και μπαλάντες, δίνει το δικαίωμα στους Metallica να δημιουργούν τέτοια κομμάτια τα οποία συνδυάζουν την πιο συναιθηματική πλευρα των Metallica με τις καθαρές εισαγωγές, με όμορφες διφωνίες και τη βαρύτητα της μουσικής τους. Σίγουρα απο τα highlights του δίσκου.

Το άλμπουμ αυτό μπορεί να οδήγησε τους Metallica στην κορυφή όμως σημάδευσε και την συναισθηματική καταστροφή της μπάντας καθώς εκείνη την εποχή, προωθώντας το album, στην περιοδεία τους είχαν ένα ατύχημα με το λεωφορείο που τους μετέφερε. Αποτέλεσμα αυτού να σκοτωθεί ο μπασίστας Cliff Burton στα 24 του χρόνια. Ένας τεράστιος μουσικός μας αποχαιρέτησε πολύ νωρίς, όμως άφησε πίσω του την κληρονομιά που σ' αυτόν τον δίσκο ονομάζεται “Orion”. Πρόκειται για το instrumental κομμάτι του δίσκου στο οποίο ο Cliff, πέρα των "(Anesthesia) – Pulling Teeth", "The Call Of Ktulu", "For Whom The Bell Tolls", αποδεικνύει ότι επρόκειτο για έναν από τους καλύτερους μουσικούς που έπιασαν το μπάσο. Παρόλο που το κομμάτι δεν έχει στίχους, οι Metallica το παίζουν πολύ συχνά live καθώς το απαιτεί ο κόσμος, αφού έχει χαραχτεί στις καρδίες τους σαν ύμνος για τον Cliff.

Κώστας Αλβανός




and justice for all…And Justice For All (25 Αυγούστου 1988)

1. Blackened (6:40) / 2. …And Justice For All (9:44) / 3. Eye Of The Beholder (6:25) / 4. One (7:24) / 5. The Shortest Straw (6:35) / 6. Harvester Of Sorrow (5:42) / 7. The Frayed Ends Of Sanity (7:40) / 8. To Live Is To Die (9:48) / 9. Dyers Eve (5:12)

Πλατινένιο σε Φινλανδία και Γερμανία, χρυσό στο Ηνωμένο Βασίλειο, τρεις (3) φορές πλατινένιο στον Καναδά και οκτώ (8) φορές πλατινένιο στις Η.Π.Α.



Το κλίμα στις τάξεις των Metallica ήταν βαρύ. Για πολλούς και διάφορους λόγους που έχουν αναπτυχθεί σε πάρα πολλά κείμενα, ο Burton ήταν πολύ σημαντικός στις ζωές και στις καλλιτεχνικές πορείες των υπόλοιπων μελών των Metallica. Και ιδιαίτερα του ηγέτη τους, James Hetfield. Ήταν ο καλύτερός του φίλος, ο «αδερφός» του, ο μέντοράς του, το στήριγμά του. Και πλέον, δεν ήταν εκεί. Ο Hetfield ήταν θυμωμένος.

Σε αυτόν τον δίσκο ο Hetfield βγήκε πιο «μπροστά» από ποτέ άλλοτε μέχρι τότε. Και ουσιαστικά, έχει παραμείνει από τότε «μπροστά». Με αυτόν τον δίσκο ο Hetfield, μου μοιάζει να έγινε ένας από τους πιο ολοκληρωμένους frontmen στην ιστορία της metal μουσικής. Και εντός του συγκροτήματος όμως, με αυτόν τον δίσκο εγκαθίδρυσε τον ρόλο του ως ηγέτης του συγκροτήματος. Η πορεία των συνθέσεων, κάθε μίας ξεχωριστά, το αποδεικνύει. Δαιδαλώδη riffs που αναπτύσσονται και προκύπτουν το ένα μέσα από το άλλο. Μπλεγμένοι μεταξύ τους ρυθμοί που αποτυπώνουν τη «σύγχυση» στην οποία βρίσκεται ο Hetfield, και την βγάζει στο χαρτί και στη κιθάρα του. Θυμωμένοι στίχοι τους οποίους «φτύνει» διαρκώς, καθόλη την διάρκεια του δίσκου. Και όχι με την εφηβική οργή του “Kill ‘Em All”. Εδώ είναι θυμωμένος. Έχει συμβεί κάτι που δεν έπρεπε να συμβεί, που ήταν πολύ νωρίς για να συμβεί και τον έχει κλονήσει. Κάτι για το οποίο δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Κάτι για το οποίο ο τίτλος του δίσκου, “…And Justice For All”, δεν έχει εφαρμογή. Γι αυτό και ο δίσκος ανοίγει με το “Blackened”. Γιατί έχει ξεπεράσει το επίπεδο του θυμού που τα βλέπεις όλα κόκκινα (red-out) και έχει φτάσει στο επίπεδο που δεν βλέπεις μπροστά σου από τον θυμό του (black-out).

Έχει όμως και την τύχη οι συνοδοιπόροι του να είναι κι αυτοί στην καλύτερη φόρμα που θα μπορούσε κανείς να ζητήσει να είναι. Ο Ulrich καταθέτει τις καλύτερες εκτελέσεις του στα drums, σε όλη την δισκογραφία του συγκροτήματος. Ακολουθεί κατά πόδας όλες τις ρυθμικές αλλαγές του Hetfield, και ακούγεται «εξωγήινος» (κάτι που απέχει πολύ από την πραγματικότητα). Από δίπλα του, ο Kirk Hammett. Το solo του στο “One” είναι από τα πιο εμβληματικά στην δισκογραφία των Metallica, και συνολικότερα της metal μουσικής. Θεωρώ ότι είναι τόσο μεγαλειώδες, που σχεδόν αδικεί την παρουσία του στον υπόλοιπο δίσκο, που είναι αξιοπρόσεκτη. Και στο αποκορύφωμα όλων αυτών, το “To Live Is To Die”. Μία συρραφή από τα τελευταία riffs που είχε γράψει ο Cliff Burton, με μία μικρή απαγγελία από κάποιους σκόρπιους στίχους που είχε σημειώσει. Ακόμα κι εδώ όμως, ο Hetfield βάζει την προσωπική του σφραγίδα. Η ανάπτυξη της σύνθεσης μετά το κεντρικό solo του τραγουδιού, είναι «σήμα κατατεθέν» Hetfield. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ακολουθεί το “Dyer’s Eve”. Το, σύμφωνα με δηλώσεις των ίδιων, πιο δύσκολο τεχνικά τραγούδι που έχουν γράψει ποτέ. Ένας δίσκος 65 λεπτών με πολύ υψηλό επίπεδο συνθετικής ικανότητας, και πολύ υψηλό «ποσοστό» συναισθηματικού ξεσπάσματος.

Μάρκος Σκυριανός



black album Metallica (The Black Album) (12 Αυγούστου 1991)

1. Enter Sandman (5:29) / 2. Sad But True (5:24) / 3. Holier Than Thou (3:47) / 4. The Unforgiven (6:26) / 5. Wherever I May Roam (6:42) / 6. Don’t Tread On Me (3:59) / 7. Through The Never (4:01) / 8. Nothing Else Matters (6:29) / 9. Of Wolf And Man (4:16) / 10. The God That Failed (5:05) / 11. My Friend Of Misery (6:47) / 12. The Struggle Within (3:51)

Χρυσό στην Ιταλία, πλατινένιο στο Μεξικό, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ολλανδία, και στην Πολωνία, διαμαντένιο στον Καναδά, δύο (2) φορές πλατινένιο σε Αυστρία, Φινλανδία, Ιαπωνία, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο, τρεις (3) φορές πλατινένιο σε Νορβηγία και Ελβετία, πέντε (5) φορές πλατινένιο στην Αργεντινή, δέκα (10) φορές πλατινένιο στη Νέα Ζηλανδία, δώδεκα (12) φορές πλατινένιο στην Αυστραλία και δεκαέξι (16) φορές πλατινένιο στις Η.Π.Α.



Με μια καινούργια δεκαετία να έρχεται μπροστά τους και με τσέπες πλέον γεμάτες εμπειρία, οι Metallica ήταν έτοιμοι για να κάνουν το μεγάλο breakthrough στη μουσική βιομηχανία και όχι μόνο! Τον Οκτώβριο του 1990 ξεκίνησαν οι ηχογραφήσεις του επερχόμενου δίσκου τους στο One on One studio στο Hollywood με παραγωγό τον Bob Rock. Με μπάτζετ που ξεπερνούσε το ένα εκατομμύριο δολάρια οι Metallica είχαν κάθε πολυτέλεια πλέον στα χέρια τους για να μεγαλουργήσουν και το αποτέλεσμα μας αποδεικνύει ότι τα κατάφεραν με το παραπάνω. Το “Metallica (Black Album)” είναι ένα αριστούργημα από όλες τις απόψεις. Είχε μέσα ύμνους όπως “Enter Sandman”, “Nothing Else Matters”, “The Unforgiven”, ”Sad But True”, “Wherever I May Roam” και άλλα.

Έγινε 16 φορές πλατινένιος και κατάφερε να στείλει τους Metallica σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, καθώς τραγούδια τους ακούστηκαν εκεί που δεν είχαν ακουστεί προηγούμενες δουλειές τους. Το 'Metallica (Black Album)' είναι ξεχωριστό ακόμα και από την παραγωγή του. Η δουλειά που έγινε στη σύνθεση των κομματιών και στην παραγωγή και μίξη τους ήταν αψεγάδιαστη και αλάνθαστη. Σε όλο το album έγινε μίξη τρεις (!) ολόκληρες φορές και ο ήχος τους πλέον ήταν ο πιο καθαρός «βρώμικος» που είχαν ποτέ! Μια ακόμα ξεχωριστή πλευρά του άλμπουμ είναι το εξώφυλλό του, ολόμαυρο με το λογότυπο του συγκροτήματος αριστερά πάνω και δεξιά κάτω ένα μικρό φιδάκι, κάτι που οδήγησε το κοινό στο να το αποκαλεί «Black Album» ενώ το ίδιο το άλμπουμ δεν είχε τίτλο! Από όποια πλευρά και να το δεις το άλμπουμ αυτό τους έκανε την κορυφαία μπάντα στην metal μουσική εκείνη την περίοδο και επάξια θεωρούνται ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα του πλανήτη.

Πέτρος Σοφιανίδης



Load Load (4 Ιουνίου 1996)

1. Ain’t My Bitch (5:04) / 2. 2 x 4 (5:28) / 3. The House Jack Built (6:38) / 4. Until It Sleeps (4:28) / 5. King Nothing (5:29) / 6. Hero Of The Day (4:21) / 7. Bleeding Me (8:18) / 8. Cure (4:54) / 9. Poor Twisted Me (4:00) / 10. Wasting My Hate (3:57) / 11. Mama Said (5:20) / 12. Thorn Within (5:51) / 13. Ronnie (5:17) / 14. The Outlaw Torn (9:48)

Χρυσό σε πωλήσεις σε Βραζιλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ουρουγουάη. Πλατινένιο σε Φινλανδία, Γερμανία, Νορβηγία, Πολωνία και Σουηδία, τέσσερις (4) φορές πλατινένιο στον Καναδά, πέντε (5) φορές πλατινένιο στις Η.Π.Α. και συνολικά δύο (2) φορές πλατινένιο στην Ευρώπη.


Ο Jim Morrison είχε χαρακτηριστεί ως ''η σαύρα στον Κήπο της Εδέμ'', λόγω της πιο rock συμπεριφοράς του σε ένα κλίμα που βασίλευε το ''peace and love''. Αντίστοιχα λοιπόν, θα χαρακτήριζα τον έκτο στουντιακό δίσκο των Metallica, 'Load'. Αν λάβουμε υπόψιν το background των υπολοίπων album τους – πιο βαρύ και σκοτεινό – και θεωρήσουμε ότι αυτό ήταν μέχρι τότε το ''φυσικό περιβάλλον'' που κινούταν το συγκρότημα, θα διαπιστώσουμε την αντίθέση με εκείνο του 'Load'. Πρόκειται για μία οφθαλμοφανή μετάβαση. Είναι αυτό που έχει τις περισσότερες blues επιρροές από κάθε άλλο, κατά τη γνώμη μου, και που σιγά σιγά γίνεται μία στροφή προς τη hard rock αφήνοντας πίσω τις metal συνήθειες. Οι στίχοι του James Alan Hetfield πένθιμοι και αυτό διαφαίνεται εντόνως και στον ήχο. Διαφορετικό ύφος από άποψη και ήχου και στίχου αυτό το album. Θεωρώ λοιπόν ότι και αυτός ήταν ο λόγος των μέτριων κριτικών που εξέλαβε – η αλλαγή και το ''διαφορετικό'', που λίγο ξάφνιασε το κοινό της μπάντας.



Παρόλα αυτά, το ότι ο δίσκος δεν έγινε μόνο χρυσός, δε σημαίνει ότι αυτόματα πέφτουν στα μάτια μας και στα αυτιά μας ούτε οι Metallica, ούτε ο Hetfield, ούτε και το 'Load'. Για το οποίο πρέπει να σημειωθεί ότι είναι ο μεγαλύτερος σε διάρκεια δίσκος με κάποια κομμάτια να αποστέλλονται στον αμέσως επόμενο, ''Reload'', ένα χρόνο μετά, προκειμένου να ολοκληρωθεί το μουσικό project τους. Αν μιλούσα για τα αγαπημένα μου τραγούδια μέσα από το δίσκο, θα έβαζα στο Νο1 σίγουρα το “King Nothing”, καθώς και η εισαγωγή, αλλά και η κιθάρα του Hammett είναι απίστευτη με τρομερά solos και αυτοσχεδιασμούς. Στο Νο2 είναι το “Thorn Within”, που στην αρχή προϊδεάζει για κάτι δυνατό και κάπου εκεί έρχεται απλά η ''έκπληξις''... με τον Hetfield να ζητά συγχώρεση, (…Forgive me Father…). Εννοείται πως θα σχολιάσω πάλι την κιθάρα του Hammett στο μικρής διάρκειας bridge λίγο πριν το τελευταίο μέρος του κομματιού που είναι το τελευταίο refrain. Στο No3 το “Cure”, όπου ήδη απ’ την εισαγωγή καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για ένα πιο hard rock ήχο πια των Metallica (…Precious Cure...) και καταλήγω στο τελευταίο αλλά καθόλου αμελητέο “Until it Sleeps”, που ο Hetfield το έγραψε για το θάνατο της μητέρας του. Πρόκειται για ένα τραγούδι με ήπια φωνητικά στην αρχή, ενώ στο refrain δυναμώνει ελαφρώς μαζί με τα φωνητικά και η ένταση του ήχου. There's things inside that scream and shout. Το video clip επίσης ιδιαίτερο με παγανιστικά, θα έλεγα, στοιχεία. 



''Your life's an open book. Don't close it 'fore it's done''

Σοφία Νιαουνάκη




Reload Reload (18 Νοεμβρίου 1997)

1. Fuel (4:29) / 2. The Memory Remains (feat. Marianne Faithful) (4:39) / 3. Devil’s Dance (5:18) / 4. The Unforgiven II (6:36) / 5. Better Than You (5:21) / 6. Slither (5:13) / 7. Carpe Diem Baby (6:12) / 8. Bad Seed 4:05) / 9. Where The Wild Things Are (6:54) / 10. Prince Charming (6:05) / 11. Low Man’s Lyric (7:36) / 12. Attitude (5:16) / 13. Fixxxer (8:15)

Χρυσό σε πωλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο. Πλατινένιο σε Αυστραλία, Φινλανδία, Γερμανία, Πολωνία και Σουηδία, δύο (2) φορές πλατινένιο στον Καναδά, τέσσερις (4) φορές πλατινένιο στις Η.Π.Α., και συνολικά δύο (2) φορές πλατινένιο στην Ευρώπη.


Δεν είναι το καλύτερο τους άλμπουμ. Δεν είναι καν το καλύτερο τους άλμπουμ στην μετα-thrash περίοδό τους. Δεν είναι σε καμία περίπτωση το χειρότερό τους, ούτε καν από τα χειρότερά τους (ναι, 'St. Anger', εσένα λέω, θα τα πούμε παρακάτω). Πετυχημένο από άποψη πωλήσεων αν και όχι το πιο πετυχημένο τους, με καλές κριτικές αν και όχι οι καλύτερές τους. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι ένα μέτριο άλμπουμ που είτε υπάρχει, είτε όχι στη δισκογραφία των Metallica, δεν κάνει και καμιά τρελή διαφορά. Εδώ όμως «κανείς» θα κάνει λάθος. Εκτός από ένας πολύ «τίμιος» δίσκος, ήταν κι ένα σημείο τομής στην πορεία του συγκροτήματος και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μέτριος. Το σημαντικό δεν είναι ούτε στα πιασάρικα singles τύπου “Fuel”, ούτε το μπάσο του Newsted στην τελευταία του συνεργασία με την μπάντα. Το σημαντικό είναι η προσφορά στη σκηνή. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Metallica έχουν τη θέση που έχουν στο metal στερέωμα, αυτός είναι ο λόγος που θεωρούνται «πατέρες» ενώ δεν έχουν ούτε την παλαιότητα και την πρωτοπορία των Black Sabbath, ούτε την αξεπέραστη μουσική των Iron Maiden, ή την σκληράδα των Motorhead. Οι Metallica έκαναν το metal, pop(-ular) και αυτός ο δίσκος είναι η καλύτερη απόδειξη. Παίρνουν σημαντικά ρίσκα σε μια καλώς ή κακώς προβλεπόμενη σκηνή. Όταν οι λοιπές metal μπάντες προσπαθούν είτε να κρατήσουν με νύχια και με δόντια μια πετυχημένη φόρμουλα ή να κάνουν την μουσική τους όσο πιο τραχιά και άγρια μπορούν, στις επιταγές του πιο απαιτητικού κοινού που υπάρχει στη μουσική, τους μεταλάδες, ο Hetfield και η παρέα του κάνουν κάτι άλλο. Βάζουν νέα στοιχεία, πειραματίζονται, αλλάζουν το ύφος τους. Και ρε γαμώτο, το κάνουν καλά. Κάποιες φορές. Κάποιες φορές όχι (βλ. “LuLu”). Ε, το 'Reload' πέτυχε. Η Marianne Faithful στα φωνητικά του “The Memory Remains”, δίνει μια όμορφη μυστικιστική χροιά που δένει και πολύ καλά με τις μακρόσυρτες παραμορφώσεις της κιθάρας, ενώ αν το πάμε κι ένα βήμα παραπέρα, δε θα μπορούσε να είναι κι ένα τραγούδι που περιγράφει τη ζωή και την μουσική πορεία της Faithful; Το βιολί και το hurdy-gurdy στο “Low Man’s Lyric” το μεταμορφώνουν σε ένα country αριστούργημα, ενώ το “The Unforgiven II” ακόμη κι αν δύσκολα συγκρίνεται τόσο με το πρώτο, όσο και με το τρίτο, έχει ενδιαφέροντα blues στοιχεία. Τέλος, ένα σημείο που δεν μπορεί να παραβλεφθεί ότι δίνεται έμφαση είναι η «πρώτη επαφή». Το “Fuel”, το “Attitude” και το “The Memory Remains” σε τσιτώνουν από το πρώτο δευτερόλεπτο και σε προιδεάζουν για το ρυθμικό κοπάνημα που έπεται.

Το ζήτημα είναι όλα αυτά τα στοιχεία, οι διαφοροποιήσεις και οι «αβαν-γκαρντιές» να τοποθετηθούν σε πλαίσιο. Ας αφήσουμε στην άκρη το άρτιο 'Black Album' και το καθαρόαιμο 'Kill ‘Em All' και τις – το καταλαβαίνω – αναπόφευκτες συγκρίσεις με αυτά και ας το δούμε στη θέση του. Βρισκόμαστε στο 1997 και στη μουσική βιομηχανία κυριαρχούν οι Spice Girls. Στο pop-rock είναι οι χρυσές εποχές των Oasis και των Blur και η metal συνεχίζει σε πεπατημένα μονοπάτια (δε θέλω καν να μιλήσω για τη nu metal και το college rock). Εκεί βλέπουμε την προσφορά των Metallica με το 'Load' και το 'Reload', κάτι που θα συνεχιστεί και με το 'Garage, Inc.' ένα χρόνο αργότερα. Δίνουν στην metal αυτό που της λείπει, το άνοιγμα σε νέο κοινό. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι μεταλάδες από το 2000 και μετά έχουν τους Metallica ως πρώτο άκουσμα- ανεξάρτητα αν τους «ξεπερνούν» στη συνέχεια.

Από το ’90 ακόμα, το συγκρότημα κάνει αυτά για τα οποία το κατηγορούν. Ναι, κόβουν τα μαλλιά τους, ναι, φευγούν μίλια μακριά από το thrash, ναι, φλερτάρουν με το alternative της δεκαετίας πάρα πολύ, αλλά σε μια πιο μεγάλη εικόνα την οποία μας καλούν να δούμε με αυτό το δίσκο περισσότερο από ποτέ. Αν έβγαζαν αυτό το cd το ’87, όταν ακόμα η metal ζούσε εποχές δόξας, θα ήταν αποτυχία. Κυκλοφόρησε όμως το ’97 και της έδωσε το φιλί της ζωής. Πρότεινε μια εναλλακτική και απέδειξε ότι η άγρια φωνή και τα σκληρά ριφάκια μπορούν να είναι μουσική «για τους πολλούς» και να κάνουν και τον τελευταίο ποπ-ροκά να τα χορέψει. Θα ξαναπώ –προς αποφυγή παρεξηγήσεων- ότι δεν είναι από τα καλύτερα τους άλμπουμ. Παραμένει όμως ένα από τα πιο σημαντικά για την εξέλιξή τους και ένα σκαλοπάτι για «τα καλύτερα».

Δημήτρης Φαληρέας



st anger St. Anger (5 Ιουνίου 2003)

1. Frantic (5:50) / 2. St. Anger (7:21) / 3. Some Kind Of Monster (8:26) / 4. Dirty Window (5:25) / 5. Invisible Kid (8:30) / 6. My World (5:46) / 7. Shoot Me Again (7:10) / 8. Sweet Amber (5:27) / 9. The Unnamed Feeling (7:10) / 10. Purify (5:14) / 11. All Within My Hands (8:48)

Χρυσό σε πωλήσεις σε Βραζιλία, Πολωνία και Ηνωμένο Βασίλειο. Πλατινένιο σε Ελλάδα και Ιαπωνία, δύο (2) φορές πλατινένιο σε Καναδά, Φινλανδία και Η.Π.Α, και τρεις (3) φορές πλατινένιο στη Γερμανία.



Έξι χρόνια στουντιακής και συναυλιακής αδράνειας ακολουθούν την επιτυχία του ‘Reload’. Το όγδοο album των Metallica, 'St. Anger', κυκλοφορεί τον Ιούνιο του 2003 αφήνοντας ανικανοποίητους τους οπαδούς, και τους κριτικούς να αναρωτιούνται για το αμφίβολο μέλλον του συγκροτήματος. Η αποχώρηση του Jason Newsted (μπασίστας από το 1988) οδηγεί σε εκνευρισμούς και ξεσπάσματα που επισικιάζουν την περίοδο των ηχογραφήσεων. Οι “τυχαίοι” πειραματισμοί στον ήχο (βλέπε τύμπανα Ulrich), η απουσία solo, η μεγάλη διάρκεια των riff και η φωνή του Hetfield που δεν μπορεί να συγκριθεί με ό,τι έχει δώσει στο παρελθόν, δίνουν την εντύπωση πως οι Metallica προσπαθούν να βρουν τον εαυτό τους και τα πατήματά τους.

Παρά τις αρνητικές κριτικές του τύπου, πουλάει 400 χιλιάδες αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του και βρίσκεται στην πρώτη θέση σε 30 χώρες. Την ίδια χρονιά της κυκλοφορίας οι οπαδοί αντιδρούν στο συγκρότημα που λάτρεψαν και διοργανώνουν cd-burning party. Ακόμη και σήμερα οι Metallica αποφεύγουν να παίζουν τραγούδια του στις live εμφανίσεις τους.

Είναι αδιαμφισβήτητο πως το 'St. Anger' έχει μείνει στην ιστορία ως το χειρότερο album στην καριέρα των Metallica. Θέλοντας όμως να του δώσω ένα θετικό πρόσημο θα σταθώ στο ότι κατάφεραν να αποτυπώσουν σε αυτό, έστω και με "άσχημο τρόπο" τις δύσκολες καταστάσεις που βίωναν τη συγκεκριμένη περίοδο. Ο θυμός και η πίκρα αποτυπώνονται στα “St. Anger” (έχει γραφτεί θέλοντας να ξορκίσουν τους δαίμονές τους), στο “Shoot me Again” και στο “Some Kind of Monster

Αναρωτιέμαι γιατί χρειαζόταν να δώσουν ένα άλμπουμ τη συγκεκριμένη στιγμή, ενώ θα μπορούσαν να το κάνουν κάλλιστα όταν όλοι θα είχαν ηρεμήσει. Το περίεργο είναι πως κανείς δεν  προσπάθησε να τους σταμάτησει. Εξάλλου δεκατρία χρόνια έχουν περάσει από τότε, ο θυμός των οπαδών έχει καταλαγιάσει και η πλειοψηφία αναφέρεται στην άτυχη στιγμή που κάθε συγκρότημα μπορεί να έχει στην πορεία της καριέρας του.

Κατερίνα Μπουδούρη



death magnetic Death Magnetic (12 Σεπτεμβρίου 2008)

1. That Was Just Your Life (7:08) / 2. The End Of The Line (7:52) / 3. Broken, Beat & Scarred (6:25) / 4. The Day That Never Comes (7:56) / 5. All Nightmare Long (7:58) / 6. Cyanide (6:39) / 7. The Unforgiven III (7:46) / 8. The Judas Kiss (8:00) / 9. Suicide & Redemption (instrumental) (9:58) / 10. My Apocalypse (5:01)

Χρυσό σε πωλήσεις σε Βραζιλία, Γαλλία, Ιαπωνία και Τουρκία, πλατινένιο σε Αργεντινή, Βέλγιο, Ευρώπη (συνολικές πωλήσεις), Ελλάδα, Ιρλανδία, Μεξικό, Νέα Ζηλανδία, Πορτογαλία, Ελβετία και Ηνωμένο Βασίλειο, δύο (2) φορές πλατινένιο σε Αυστραλία, Δανία, Γερμανία, Πολωνία, Σουηδία και Η.Π.Α, και τρεις (3) φορές πλατινένιο στη Φινλανδία.


Από τον δεύτερο μόλις δίσκο της πορείας τους, οι Metallica είχαν να αντιμετωπίσουν μία μερίδα οπαδών τους που πάντα «γκρίνιαζε». Δεν τους καθόταν καλά η «μπαλάντα» “Fade To Black”. Μετά, το ίδιο συνέβαινε και με το “Welcome Home (Sanitariu)”. «Μπαλάντα» και αυτό. Τo «…And Justice For All” τους φαινόταν πολύ prog-y. Και αυτό, δεν τους ικανοποιούσε απόλυτα. Το “Black Album” ήταν το ξεπούλημά τους, και με τα “Load” και “Reload” οι ίδιοι αυτοί οπαδοί ένιωθαν να τους κοροϊδεύει το συγκρότημα. Για πολλούς, το “St. Anger” ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρια.

Και φτάνουμε σε αυτόν τον «καημένο» δίσκο. «Καημένος» γιατί δεν είχε μόνο το βαρύ φορτίου του να λέγεται «δίσκος των Metallica». Ήταν και ο δίσκος που διαδεχόταν το “St. Anger”. Αν ήταν άνθρωπος, θα είχε λυγίσει κάτω από το βάρος της πίεσης. Όπως περίπου συνέβη και με τους ίδιους τους Metallica. Και ας μην φαίνεται με τις πρώτες ακροάσεις.

Οι Metallica ήθελαν να κάνουν το δικό τους. Αλλά ήθελαν ΚΑΙ να το παρουσιάσουν στο κοινό με έναν τρόπο που να τους «κερδίσει πίσω». Συνθετικά, το αποτέλεσμα έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με το “…And Justice For All”, ιδιαίτερα στις κιθάρες. Ο Hetfield πάλι έκατσε και έγραψε έναν «σκασμό» riffs. Έκανε όμως το λάθος να μπει στη διαδικασία να τα χωρέσει όλα. Και έτσι «έπνιξε» τα τραγούδια. Σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να χαρακτηρίσω κάποιο τραγούδι από το “Death Magnetic” ως κακό. Αλλά, υπάρχουν πολλές στιγμές που οι συνθέσεις σε πνίγουν.

Και έχουμε και το θέμα της παραγωγής. Μετά το «φιάσκο» του St. Anger, οι Metallica αποφάσισαν να στραφούν στον Rick Rubin, και να ολοκληρώσουν τον κύκλο συνεργασίας τους με τον Bob Rock. Το αποτέλεσμα είναι ένας “over-produced” δίσκος, που σε όλη τη διάρκειά του, σου δίνει την εντύπωση ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή θα εκραγούν τα ηχεία σου. Εντυπωσιακό μεν το αποτέλεσμα, αλλά μόνο για 2 ακροάσεις. Μετά, κουράζει κι αυτό.

Μάρκος Σκυριανός


Ομάδα Σύνταξης FeelA RockA