Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

ΜΑΙΡΗ ΤΣΩΝΗ - Mary And The Boy


Πέμπτη 11 Μαΐου 2017

 

mairi tsoni



Με αφορμή τον άωρο θάνατο της Μαίρης Τσώνη, σκέφτηκα να γράψω λίγα λόγια για τους, χρόνια πλέον δρώντες χωριστά, Mary and the Boy. Έχουν διαλυθεί απ΄το 2009. Δύο πρόσωπα της Τέχνης που καινοτόμησαν για να δημιουργήσουν και δεν δημιούργησαν για να καινοτομήσουν. Η Μαίρη και ο Αλέξανδρος Βούλγαρης. Μία μπάντα αποτελούμενη από δύο άτομα κατά βάση (και τον Felizol αργότερα, όχι για πολύ, ίσα για τον τελευταίο τους δίσκο). Οι ίδιοι είχαν δηλώσει λιτά πως η μουσική που φτιάχνουν ανήκει στην piano – punk και καθόλου δεν τους ένοιαζε αν κάτι τέτοιο φάνταζε πενιχρό. Αρκούσε το πιάνο και τα φωνητικά των δύο. Άλλωστε, οι εμφανίσεις τους ήταν πάντα ιδιαίτερες και αυτό πιο πολύ πήγαζε από την εσωτερική τους δύναμη και ενέργεια πάνω στη σκηνή. Ο Αλέξανδρος είχε χρησιμοποιήσει την εξής φράση σε μία συνέντευξη: «Δεν ασχολούμαστε τόσο με τη μουσική, αλλά με άλλα πράγματα, όπως χορό, κινηματογράφο». Μάλιστα, σε κάποια στιγμή της καριέρας τους είχαν μαζί τους και μία χορεύτρια, την Ειρήνη, και η Τσώνη είχε πει: «Είμαστε εμείς ένα soundtrack για την Ειρήνη που χορεύει». Ταπεινά φρονώ, πως επρόκειτο για συνάντηση δύο ανθρώπων που αγάπησαν πρώτα την Τέχνη και μετά αποφάσισαν με σεβασμό «να κάνουν» Τέχνη, δίχως απαραίτητες συστολές για το αποτέλεσμα της δουλειάς τους, αρκεί που διασκέδαζαν δημιουργώντας.



Ας πούμε ότι «ζήλευαν» τον αυθορμητισμό των Sex Pistols πάνω στη σκηνή. Ας πούμε πως το μότο τους ήταν “No bass, no drums” (τουλάχιστον για τις περισσότερες εμφανίσεις τους). Ας πούμε πως φαντάζονταν τον εαυτό τους σα μία ορχήστρα στο κάτω κάτω μέρος της σκηνής και πως πάνω σ΄αυτήν εκτυλίσσονταν μικρού μήκους αυτοτελείς παραστάσεις άνευ διάθεσης εξωραϊσμού του έργου τους – πλάσαραν απλώς την «αλήθεια τους». Έπαιρναν φράσεις από ταινίες και πάνω σε αυτές «ύφαιναν» ήχους και μουσικές. Ζούσαν και δρούσαν καθώς εκφράζονταν μέσα απ΄την Τέχνη. Ο Boy είχε ισχυριστεί, «Δεν έχω πιστέψει ποτέ μου. Σε τίποτα. Μόνο μία εβδομάδα πίστεψα στο Άγιο Δισκοπότηρο, όταν είδα το Indiana Jones 3». Με ιδιαίτερη εκτίμηση στο έργο των Bolek & Lolek και αγάπη από την Τσώνη για Antony and the Johnsons ως φιλοθεάμων και φαν του cabaret στοιχείου. Νομίζω, πως στην περίπτωση των ρομαντικών αυτών δύο νέων και ειδικά στην πρόσκαιρη ζωή της Τσώνη, ταιριάζει το A Valse of True Romance του Lolek: “I have been searching for a| true romance | Hot so hot as the | fire that moves the zeppelins | And we will | travel the blue skies”.



«Εγώ προτείνω να παίξουμε ένα παιχνίδι αντοχής, δηλαδή ν’ ανοίξουμε τις βρύσες στο καυτό νερό, να βάλουμε το δείκτη κι όποιος αντέξει πιο πολύ κερδίζει, τι λέτε;»

(Mαίρη Τσώνη: ‘’Dogtooth’’, Lanthimos, Yor.)

R.I.P.






της Σοφίας Νιαουνάκη