Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Malcolm Young - It was a long way to the top


Τρίτη 21 Νοεμβρίου 2017


malcom young



Η ιστορία των AC/DC είναι γεμάτη ηχηρά σκαμπανεβάσματα. Από τη διεθνή κυκλοφορία του High Voltage το ’76 και το Highway to Hell, στον τραγικό θάνατο του Bon Scott το 1980 και από το αριστουργηματικό Back in Black στην πρόσφατη κώφωση του Brian Johnson. Ο θάνατος του Malcolm Young, ενός από τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος, ήταν και το προτελευταίο κεφάλαιο, με τον αδερφό του Angus να είναι το τελευταίο.

Από το Black Ice (2008) και μετά, άρχισε να γράφεται ένας επίλογος πιο θλιβερός από ό,τι θα έπρεπε, αλλά μάλλον ταιριαστός με την ανέκαθεν δύσκολη πορεία τους. Το 2014 ο Malcolm σταμάτησε για λόγους υγείας, το 2015 ο drummer Phil Rudd συνελήφθη για κατοχή ναρκωτικών και σχεδιασμό δολοφονίας, το 2016 ο Johnson αποσύρεται για να σώσει όσο μπορεί την ακοή του (τη θέση του θα πάρει ο Axl Rose με μεικτές αντιδράσεις) και ο μπασίστας Cliff Williams επίσης παραιτείται. Και τώρα τι; Πολλοί μιλούν για την «τελευταία ευκαιρία για διάλυση», αλλά ο θάνατος του Young δεν αλλάζει κάτι στο τρέχον line-up καθώς όλες οι προηγούμενες αποχωρήσεις καλύφθηκαν. Ναι, προφανώς ο δρόμος από εδώ και πέρα δεν έχει άλλο πάνω, έχει μόνο κάτω. Μα έφτασαν έτσι κι αλλιώς όσο πιο ψηλά γινόταν παρά τα κακά, στραβά κι ανάποδα δεκαετιών.

Το βασικό (και σχεδόν μοναδικό) κατηγορητήριο για τους AC/DC βασίζεται στην ατάκα: “40 χρόνια παίζουν ακριβώς το ίδιο πράγμα και ουσιαστικά βγάζουν τον ίδιο δίσκο”. Εντάξει. Ισχύει, αλλά! Για τους μουσικούς πιουρίστες και κάποιους ρομαντικούς μεταλάδες, αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει ένα συγκρότημα – να μην αλλάξει τον ήχο του όσο κι αν μεγαλώσει, όσο κι αν αλλάξει η μουσική σκηνή. Αυτή η αναγνωρισιμότητα και η συνειδητοποίηση μετά από 3 δευτερόλεπτα ότι αυτό που ακούς είναι AC/DC, ήταν ένα από τα βασικά στοιχεία που πάντα σήμαιναν επιτυχία για τις κυκλοφορίες τους και δεδομένο airplay για κάθε νέο τραγούδι τους. Η μεγάλη επιτυχία και επιρροή του Brian, του Angus και του –εκλιπόντος– Malcolm δεν είναι (μόνο) τα hit-άκια. Είναι η πρωτοπορία τους στη διαμόρφωση βασικών στοιχείων στην κουλτούρα της metal.

Μαζί με τους Black Sabbath, τον Dio, τους Led Zeppelin και άλλα ιερά τέρατα, εισήγαγαν έννοιες και μοτίβα που για χρόνια θα κυριαρχούσαν στη hard rock και metal σκηνή και μέχρι σήμερα θα αποτελούν σημεία αναφοράς για όσους την ακολουθούν. Ο διάολος ως αντίπαλο δέος, η λατρεία για το μυστικισμό είτε υπό την μορφή του Εωσφόρου, είτε υπό τα μεσαιωνικά μοτίβα, η οικειοποίηση των συντηρητικών απόψεων για τη rock και αντιστροφή τους, η έντονη σεξουαλικότητα και ο αυτοαναφορικός εορτασμός της μουσικής που εκπροσωπούν. Όλα αυτά είναι πράγματα που 40 χρόνια μετά, εξακολουθούν να διαμορφώνουν συνειδήσεις και συνειδητοποιήσεις σχετικά με τα είδη αυτά. Υπό διαφορετικό πρίσμα τότε βέβαια, με την ευρεία κοινωνία να τα συνδέει βλακωδώς με πολλά πράγματα και να στιγματίζει τόσο τους ροκάδες, όσο και τους μεταλάδες. Η ανάγκη να νιώσεις περήφανος για την μουσική που ακούς όμως, είναι διαχρονική. Και οι κιθάρες των αδερφών Young ήταν το όχημα για όλα αυτά.

Ίσως στη σκιά του Angus και της μαγικής παρουσίας του στη σκηνή, όμως ο Malcolm ανέκαθεν περιγραφόταν ως το «μυαλό» και ο πραγματικός ηγέτης του συγκροτήματος και η θέση του στο Hall of Fame δεν πρόκειται να κινδυνεύσει ποτέ… όσο για εμάς, κάποιοι όσο περνούν τα χρόνια, τόσο θα μετανιώνουμε που δεν πήγαμε στο ΟΑΚΑ τον Μάιο του 2009 και δεν προλάβαμε τίποτα από όλα αυτά, κάποιοι όσο περνούν τα χρόνια θα χαίρονται με την ακριβώς αντίθετη επιλογή. Και για να κλείσω με το κλισέ των ημερών…we salute you.


του Δημήτρη Φαληρέα