Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

MACHINE HEAD
 - Catharsis


Δευτέρα 26 Μαρτίου 2018

 


machine head - catharsisMACHINE HEAD

Catharsis

Groove/Thrash Metal

Nuclear Blast

ΗΠΑ
Tracklist:
01. Volatile (4:38)

02. Catharsis (6:10)

03. Beyond The Pale (4:30)

04. California Bleeding (4:12)

05. Triple Beam (4:41)

06. Kaleidoscope (4:03)

07. Bastards (5:04)

08. Hope Begets Hope (4:30)

09. Screaming At The Sun (3:54)

10. Behind A Mask (4:07)

11. Heavy Lies The Crown (8:48)

12. Psychotic (5:01)

13. Grind You Down (4:06)

14. Razorblade Smile (4:00)

15. Eulogy (6:33)

 


Σε αυτό που θα συμφωνήσουμε όλοι για αρχή είναι πως με κάθε νέο album των Machine Head προκαλείται ντόρος. Άλλοτε καλός (π.χ. The Blackening, Burn My Eyes), άλλοτε κακός (π.χ. Supercharger), ενώ σε πολλά albums δημιουργήθηκαν ανάμεικτα συναισθήματα, αλλά και στρατόπεδα μεταξύ των οπαδών τους. Παράδειγμα τρανό το δεύτερο τους album με τον προφητικό τίτλο The More Things Change. Γενικώς η μπάντα του Rob Flynn και ο ίδιος ο frontman μας έχουν σε εγρήγορση και σε αναμμένα κάρβουνα κάθε φορά που αποφασίζει να κυκλοφορήσει κάτι.

Προσωπικά, αυτό το βρίσκω σπουδαίο στην εποχή της ξέκωλης εμπορευματοποίησης της μουσικής και της ακατανόητης αδιαφορίας τεράστιας μερίδας οπαδών του σκληρού ήχου (heavy metal και τα παρακλάδια του), που από τη μία έχουν ξεμείνει μουσικά στις εποχές προ internet και από την άλλη έχουν σταματήσει να προσφέρουν τον οβολό τους για να αποκτήσουν αυτό που διατυμπανίζουν πως αγαπάνε. Κλείνω ένα μεγάλο κεφάλαιο προς συζήτηση διότι το θέμα μας εδώ είναι το Catharsis, ο νέος καρπός των Machine Head.

Απαγορευμένος πάντως δεν είναι, γιατί με ένα πρώτο άκουσμα καταλαβαίνεις πως θέλει να απευθυνθεί σε ένα πιο mainstream και φυσικά σε ένα πιο νεανικό κοινό. Οι Machine Head αυτό έκαναν ανέκαθεν, άλλες φορές πετυχημένα και άλλες με μέτριο τρόπο.
Πηδούσαν στο βαγόνι των καιρών αλλά κρατούσαν πολλά δικά τους στοιχεία. Η βάση είναι η ενέργεια, η οργή και ο θυμός ως επί το πλείστον. Αυτή η τριάδα εξαρτιέται πολύ από το στιχουργικό κομμάτι, το οποίο είναι σαφώς πολιτικοποιημένο και στο Catharsis έχει να κάνει με την anti-Trump μανία που κυριαρχεί στην Αμερική και όχι μόνο.

Αυτό που δείχνει το album στα πρώτα του ακούσματα είναι πως κυκλοφόρησε άρον άρον και κάπως πρόχειρα μήπως και προλάβει τον Trump στην εξουσία πριν τον καθαιρέσουν. Δε γίνονται έτσι οι δουλειές όμως, ειδικά όταν τα δυο τελευταία albums που έχεις κυκλοφορήσει είναι στο μεταίχμιο μεταξύ μέτριου και συμπαθητικά καλού. Το θετικό με το Catharsis είναι πως ενώ στο πρώτο άκουσμα σου έρχεται μια ξινίλα, όσο το ακούς τότε όλο και πιο πολύ το συμπαθείς και το εκτιμάς. Αυτό το στοιχείο όμως δεν το κάνει top κυκλοφορία, ούτε καν μια από τις top κυκλοφορίες για το 2018 μέχρι στιγμής.

Αυτό που κατάλαβα μετά από αλλεπάλληλες ακροάσεις, είναι πως το νέο album των Machine Head είναι σαν το Load των Metallica όταν είχε κυκλοφορήσει. Θυμόσαστε τι έλεγε τότε ο λαός για το Load;; Ωραίο album αν το έβγαζε άλλη μπάντα εκτός των Metallica. Έτσι για μένα και το Catharsis. Δεν είναι κακό album, θα το συμπαθήσεις με τα καλά και τα στραβά του, αλλά δεν είναι αντάξιο του ονόματος της μπάντας που το κυκλοφόρησε.

Κάτι που επίσης δεν είναι αντάξιο, είναι οι στίχοι. Δεν είναι αντάξιοι της ηλικίας του Rob Flynn. Θέλεις να απευθυνθείς σε ένα πιο νεανικό κοινό και γενικότερα στη νεολαία του τόπου που τόσο αγαπάς; Καλά κάνεις. Μη μιλάς όμως μέσω των στίχων σου σαν ένας οργισμένος 15χρονος αλλά σαν ένας πεπειραμένος 50άρης. Επιπλέον, υπάρχει διαφορά στο να γράφεις στίχους που διαμαρτύρονται και κατά κάποιο τρόπο διαδηλώνουν για κάτι, και υπάρχει επίσης διαφορά στο να κάνεις κήρυγμα. Σε αυτό το album νομίζω πως αυτή η κόκκινη γραμμή καταπατήθηκε αρκετές φορές.

Μουσικά ο Flynn έχει δυνατή φωνή, μπορεί να σε παρασύρει και το έχει κάνει αμέτρητες φορές στο παρελθόν. Είναι μεγάλο respect που προσπαθεί να έχει γκάμα στα φωνητικά του, αλλά αυτή την επιλογή κατά τη διάρκεια του album την πληρώνει. Διαλέγει στο Catharsis να γράψει το folk-ίζον Bastards, που υποτίθεται σου βγάζει μια περηφάνια, αλλά τελικά ακούς μια συνεχόμενη κλάψα και μια ηττοπάθεια σαν να βγαίνεις νικημένος από την πάλη που περιγράφεις στους στίχους του.

Οι δυο πιο ήσυχες στιγμές τους, το Bastards και το Eulogy, νιώθω πως έχουν την ίδια βάση συνθετικά. Κρίμα, γιατί και τα δύο μεταδίδουν ήττα και όχι νικηφόρα συναισθήματα. Θα μπορούσε να έχει πάρει σαν οδηγό την τεταμένη συναισθηματικά ακουστική διασκευή στο Die Young των Black Sabbath και στο τέλος να βγει νικητής.

Η ηττοπάθεια φαίνεται σε πολλά σημεία στη φωνή του Flynn. Ακούγοντας αρκετές φορές το album, προσέχεις πως κατά διαστήματα δεν το πάλεψε αρκετά στο studio και πως κάποια φωνητικά τα έγραψε με τη μία, ίσως γιατί δεν μπορούσε για το κάτι παραπάνω;;;

Και εδώ έρχεται να «μιλήσει» η παραγωγή, η οποία είναι σε top standards. Όπως ανέφερα στην αρχή, βοηθάει να κάνεις αρκετές επαναληπτικές ακροάσεις του album, αναδεικνύει τη φοβερή δουλειά που έγινε στις κιθάρες κ.α. Η λουστραρισμένη παραγωγή είναι δίκοπο μαχαίρι στα φωνητικά του Flynn, αφού αρκετές φορές τον έκανε να ακούγεται σαν τον pop metal τραγουδιστή που σιχαινόμασταν να ακούμε στις κακές εποχές του MTV. Εκείνες οι εποχές φαντάζουν μακρινές, αλλά ένας αριθμός συνθέσεων του μεγάλου σε διάρκεια Catharsis μας τις θύμισαν.

Μας έφεραν θύμησες του αμήχανου groove metal του Burning Red και του Supercharger, αλλά με ένα σαφώς πιο σύγχρονο ήχο. Κάποιες συνθέσεις έδειξαν πως είναι leftovers ή b-sides του Bloodstone & Diamonds και του Unto The Locust, που ήταν συμπαθή album, αλλά μέχρι εκεί. Επίσης, μερικές φορές γούρλωσα τα σχιστά αμυγδαλωτά μου μάτια γιατί νόμιζα πως ακούω Slipknot ή και Stone Sour, χωρίς αυτό να είναι προσβλητικό!! Το Volatile κάνει δυναμικό entrance, ενώ το κολλητικό Beyond The Pale είναι για μένα οριακά το καλύτερο κομμάτι του album και είναι αντάξιο των παλιών καλών εποχών. Πέρασα όμορφα ακούγοντας και τα California Bleeding, Triple Beam, Hope Begets Hope, Grind You Down.

Ίσως το Catharsis μετά από χρόνια να περάσει από το «καθαρτήριο» των επικριτών και να «αγιοποιηθεί». Ο χρόνος θα δείξει, όπως έδειξε και σε αρκετά άλλα album των Machine Head.


 

του Γιώργου Γράντη