Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Lemmy Kilmister: Killed By Death...


Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2015

 

Lemmy top



Στις 11 Νοεμβρίου 2015, έφυγε από την ζωή ο Phil “Philthy Animal” Taylor, drummer των Motörhead από το 1975 έως το 1984 και από το 1987 μέχρι το 1992. Τότε, ο ηγέτης, ιδρυτής, τραγουδιστής και μπασίστας του συγκροτήματος, LEMMY, είχε δηλώσει: «Είμαι πολύ στεναχωρημένος αυτήν την στιγμή. Για την ακρίβεια, συντετριμμένος, γιατί ένας από τους καλύτερους μου φίλους πέθανε χτες. Μου λείπει ήδη. Το όνομά του ήταν Phil Taylor, ή “Philthy Animal”, και ήταν ο drummer μας δύο φορές στην καριέρα μας. Τώρα πέθανε, και πραγματικά με τσαντίζει που φεύγει κάποιος σαν αυτόν και ο George Bush είναι ακόμα ζωντανός. Για σκεφτείτε λίγο αυτό… Συνεχίζουμε ακόμα, συνεχίζουμε δυνατά. Αλλά αρχικά ο Würzel (Michael Burston, 1949 – 2011) και τώρα ο Philthy, είναι κρίμα ρε φίλε. Πιστεύω ότι το rock’n’roll κάνει τελικά κακό στην υγεία».

Την ίδια ακριβώς δήλωση θα μπορούσε κάποιος να γράψει και σήμερα, μιας και χτες το βράδυ (ή σήμερα τα ξημερώματα αν προτιμάτε), ο Ian “Lemmy” Fraser Kilmister έφυγε από την ζωή σε ηλικία 70 ετών. Οι οπαδοί του συγκροτήματος, και όλοι οι φίλοι της metal μουσικής, είχαν αρχίσει να “τρέμουν” στην ιδέα από το 2000 που ο Lemmy διαγνώστηκε με διαβήτη τύπου Β. Πέρασαν 15 χρόνια και 8(!) δίσκοι, αλλά στο τέλος (ακόμα και) ο Lemmy νικήθηκε. Σύμφωνα με τις ιατρικές πληροφορίες, πριν 3 μέρες ανακαλύφθηκε ότι είχε προσβληθεί από έναν ιδιαίτερα επιθετικό καρκίνο. Αλλά μικρή σημασία έχουν αυτά πλέον.

Ο Lemmy γεννήθηκε την παραμονή Χριστουγέννων του 1945 στην πόλη Burslem της περιοχής Stoke-on-Trent (της επαρχίας Staffordshire) της Αγγλίας. Πριν προλάβει να συμπληρώσει 3 μήνες ζωής, ο πατέρας του χώρισε τη μητέρα του, και ο Lemmy μετακόμισε στο γειτονικό Newcastle, και στην συνέχεια στο Madeley με τη μητέρα του και τη γιαγιά του.

Το 1961 σε ηλικία 16 ετών βλέπει ζωντανά τους Beatles στο Cavern Club, και αμέσως κολλάει με το “μικρόβιο” της rock’n’roll. Αγοράζει το δίσκο τους “Please Please Me”, και παίζει τα μέρη της κιθάρας παράλληλα με τον δίσκο. Ταυτόχρονα, θαυμάζει ιδιαίτερα το σαρκαστικό ύφος του συγκροτήματος, και ιδιαίτερα του John Lennon. Στα 17 του μετακομίζει στο Stockport όπου αρχίζει να συμμετέχει σε διάφορα συγκροτήματα της περιοχής, όπως τους The Rainmakers, που αργότερα μετονομάστηκαν σε The Motown Sect. Στη συνέχεια, προσχώρησε στους The Rockin’ Vickers, οι οποίοι υπέγραψαν τότε συμβόλαιο με την CBS. Μάλιστα, έκαναν και μία περιοδεία στην Ευρώπη και ήταν το πρώτο Βρετανικό συγκρότημα που έπαιξε στην (τότε) Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας.

Το 1967, έχοντας πια φτάσει την ηλικία των 22, μετακομίζει στο Λονδίνο και πιάνει ένα διαμέρισμα μαζί με τον Noel Redding (μπασίστα των Jimi Hendrix Experience) και τον Neville Chesters (manager του συγκροτήματος). Μέσω αυτών των δύο, πιάνει δουλειά ως roadie για το συγκρότημα. Την επόμενη χρονιά, εισχωρεί στις τάξεις των Sam Gopal (μίας ψυχεδελικής rock μπάντας της εποχής) και μαζί τους ηχογραφεί τον δίσκο “Escalator” και το single “Horse”. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι, σε όλα αυτά τα συγκροτήματα, ο Lemmy παίζει ρυθμική κιθάρα, την οποία έμαθε μόνος του με την βοήθεια δίσκων των Beatles.

Για τα επόμενα 2-3 χρόνια, θα ανακατευτεί με διάφορα συγκροτήματα της περιοχής, χωρίς όμως κάποια επιτυχία. Θα πρέπει να περιμένει μέχρι το 1972, όταν και θα εισχωρήσει στους Hawkwind. Εκεί θα αναλάβει χρέη τραγουδιστή και μπασίστα, παρόλο που δεν είχε ασχοληθεί με το συγκεκριμένο μουσικό όργανο ποτέ στη ζωή του. Και από τότε αρχίζει να χτίζει τον χαρακτηριστικό του ήχο και το χαρακτηριστικό του στυλ παιξίματος, μιας και, παρόλο που κρατάει μπάσο, συνεχίζει να παίζει σαν να έχει στα χέρια του κιθάρα.

Με τους Hawkwind θα φτάσει στις πρώτες του μεγάλες επιτυχίες. Η καλύτερη απόδειξη για τη δουλειά του Lemmy στους Hawkwind, είναι ο διπλός live δίσκος “Space Ritual” του 1973. Παράλληλα, το τραγούδι “Silver Machine” στο οποίο τραγουδάει ο Lemmy, είναι η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία των Hawkwind, μιας και έφτασε στο νούμερο 3 των Βρετανικών charts το 1972.

Στους Hawkwind ο Lemmy έμεινε μέχρι το 1975. Τότε απολύθηκε αφού είχε συλληφθεί στα σύνορα μεταξύ Η.Π.Α. και Καναδά με ποσότητα κοκαΐνης απάνω του, που αργότερα αποδείχτηκε ότι ήταν speed. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Lemmy, από τους Hawkwind απολύθηκε λόγω διαφοράς απόψεων πάνω στα ναρκωτικά, μιας και ο ίδιος έκανε speed, ενώ τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, έκαναν acid. Ο μύθος μάλιστα συνεχίζει και λέει ότι, μετά την απόλυσή του, ο Lemmy γύρισε στην Αγγλία, έκλεψε εξοπλισμό από τις αποθήκες του συγκροτήματος, “κοιμήθηκε” με τις κοπέλες και γυναίκες όλων των άλλων μελών, και στη συνέχεια έφυγε για τις Η.Π.Α.

Στις Η.Π.Α. ίδρυσε το συγκρότημα Bastards, μαζί με τον Larry Wallis και τον Lucas Fox. Σύντομα όμως, και οι δύο αντικαταστάθηκαν από τον “Fast” Eddie Clark στις κιθάρες, και τον Phil “Philthy Animal” Taylor στα drums. Ο ίδιος ο Lemmy, ανέλαβε μπάσο και φωνητικά. Ενημερώθηκε όμως ότι, με το όνομα Bastards, δεν θα μπορούσε το συγκρότημα να έχει την απήχηση που ο Lemmy ήθελε. Οπότε, αποφάσισε να ονομάσει το συγκρότημα, με τον τίτλο από το τελευταίο τραγούδι που έγραψε για τους Hawkwind: Motörhead!

Έτσι ξεκινάει η πορεία των Motörhead, με τον πρώτο τους δίσκο να κυκλοφορεί το 1977, και τον τελευταίο τους το 2015. Μέσα σε αυτά τα 38 χρόνια, ο Lemmy κυκλοφόρησε με τους Motörhead 22 studio albums, 9 live albums, 3 EPs και 29 singles. Πέραν όμως αυτών, ο αυτοδίδακτος Lemmy έγραψε τραγούδια για τους Ramones (R.A.M.O.N.E.S.), Ozzy Osbourne (στίχους για τα Hellraiser, Desire, I Don’t Want To Change The World, Mama I’m Coming Home) και έχει συμμετάσχει σε δίσκους των Sex Pistols, Nina Hagen, Ugly Kid Joe, Doro, Probot, Airbourne, Girlschool, Foo Fighters, Slash και άλλους.

Όλα αυτά τα χρόνια ο Lemmy, πέραν από τις μουσικές του ικανότητες, ήταν ιδιαίτερα γνωστός και για τις καταχρήσεις. Για περίπου 35 χρόνια, έπινε κάθε μέρα ένα μπουκάλι Jack Daniels με Coca Cola, ενώ είναι μνημειώδης η χρήση που έκανε σε LSD, μεθαμφεταμίνες, κοκαΐνη και χασίς. Πάντοτε σύμφωνα με δηλώσεις του ίδιου, ποτέ δεν δοκίμασε smack (κοινώς ηρωίνη) και μορφίνη, γιατί θεωρούσε ότι ήταν πολύ “χημικά” σε σχέση με τα άλλα ναρκωτικά που προτιμούσε. Επίσης, ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τη συλλογή του από αναμνηστικά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (εξαιτίας της οποίας συλλογής είχε κατηγορηθεί πολλές φορές ως φιλο-ναζί), καθώς και για τη μεγάλη του αγάπη στους “κουλοχέρηδες”, κοινώς στα “φρουτάκια”. Μάλιστα, το “Lemmy” έχει προκύψει από την πιο συνηθισμένη του φράση όταν βρισκόταν σε νεαρή ηλικία: «Len’ me a quid ’til Friday».

Ο Lemmy είναι ένας από τους “Μεγάλους”. Ένας από αυτούς που «δεν ξαναβγαίνουν τέτοιοι». Και είναι λογικό, γιατί οι εποχές έχουν αλλάξει, και θα αλλάξουν ακόμα περισσότερο στα επόμενα χρόνια. Πάντως, ο Lemmy θα παραμείνει για πάντα ένας από τους “Μεγάλους”, γιατί θα έχουμε για πάντα όποιο έργο άφησε.


Ain’t No Nice Guy

When I was young

I was the nicest guy I knew

I thought I was the chosen one

But time went by

And I found out a thing or two

My shine wore off as time wore on



I thought that I was living

Out the perfect life

But in the lonely hours

When the truth begins to bite

I thought about the times when

I turned my back & stalled



I ain't no nice guy after all...



When I was young

I was the only game in town

I thought I had it down for sure,

But time went by

And I was lost in what I found

The reasons blurred, the way unsure

I thought that

I was living life the only way

But as I saw that life

Was more than day to day

I turned around,

I read the writing on the wall



I ain't no nice guy after all…



In all the years you spend

Between your birth and death

You find there's lots of times

You should have saved your breath

It comes as quite a shock

When that trip leads to fall



I ain't no nice guy after all…

Ian “Lemmy” Fraser Kilmister, 1945 – 2015, Killed By Death…

 

του Μάρκου Σκυριανού