Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Ε. Κωνσταντινίδου - Δ. Καραμουζά (1055 Rock): Η ζωή χωρίς μπελάδες είναι βαρετή!


Παρασκευή 7 Απριλίου 2017


Konstaninidou - Karamouza

 


Η προσωπική διάθεση για αλλαγή της Ελένης Κωνσταντινίδου (‘Χωρίς Ταμπέλες’) και της Δέσποινας Καραμουζά (‘Από Μηχανής Θεά’) οδήγησαν στη «γέννηση» του ραδιοφωνικού διδύμου ‘Double Trouble’. Οι δύο κυρίες πιστεύουν πως η ζωή χωρίς μπελάδες θα ήταν βαρετή κι έτσι φροντίζουν να δημιουργούν μπελάδες τα πρωινά του Σαββατοκύριακου μέσα από τη συχνότητα του 1055 Rock. Δύο διαφορετικές προσωπικότητες μας μιλάνε για τη συνεργασία τους αλλά και για την προσωπική τους πορεία και εξέλιξη.




Ελένη, μετράς 20 χρόνια ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Εντοπίζεις διαφορές στο ραδιόφωνο του τότε με το ραδιόφωνο του σήμερα;
 
Μετράω… σίγουρα πολλά χρόνια! Αν βγάλω τα ενδιάμεσα κενά καθαρά είναι περίπου 20 όντως… Διαφορές σίγουρα υπάρχουν πολλές, καταρχήν τεχνολογικές, εφόσον η άτιμη η τεχνολογία προχωράει τόσο γρήγορα που σχεδόν δεν την προλαβαίνουμε! Φυσικά και άλλες διαφορές υπάρχουν… στον τρόπο επικοινωνίας, στον χαρακτήρα του ραδιοφώνου γενικά, στην αντιμετώπιση του κόσμου προς αυτό… παντού σχεδόν! Το μόνο που δεν αλλάζει είναι το πάθος για τη μουσική και τη ζωντανή επικοινωνία.


Η πιο έντονη ανάμνηση από την πρώτη σου εκπομπή;

Ότι έτρεμα ολόκληρη… από το άγχος! Και ότι πήγε σχετικά καλά, παρά το τρέμουλο!


Ποια υπήρξε η αφορμή για να ασχοληθείς με το ραδιόφωνο;

Η μεγάλη μου αγάπη για τη μουσική, γονιδιακό χαρακτηριστικό μάλλον! Και το ότι άκουγα πολύ ραδιόφωνο στα σχολικά μου χρόνια, το έβρισκα μαγικό και ήθελα να κάνω κι εγώ!


Τι σε κράτησε μακριά από το μικρόφωνο για δύο χρόνια;

Αν μιλάμε για πριν τον 1055 Rock, μακριά με κράτησε κάποια χρόνια η έλλειψη ενός rock ραδιοφώνου στο οποίο θα ένιωθα ότι μπορώ να ενσωματωθώ! Από τον 1055 Rock δεν έχω λείψει ποτέ τόσο πολύ. Στα τόσα χρόνια έτυχε να μείνω «εκτός αέρα» δύο φορές μόνο και για πολύ λίγο καιρό (3-4 μήνες), .


Πόσο έντονη ήταν η έλλειψή του στην καθημερινότητά σου;

Ήταν πολύ έντονη… ένα κομμάτι του εαυτού μου θαρρείς και είχε μπει «στον πάγο»!


Τα περισσότερα χρόνια  τα μετράς στον 1055 Rock. Αποτελεί πλέον δεύτερο σπίτι σου;

Θα μπορούσα να το πω κι έτσι… μάλλον προέκταση του εαυτού μου θα έλεγα!


Ποιές είναι οι απαραίτητες γνώσεις που πρέπει να διαθέτει ένας ραδιοφωνκός παραγωγός;

Το βέβαιο είναι ότι δεν αρκούν οι γνώσεις πάνω στη μουσική… φυσικά και είναι απαραίτητες, εφόσον μιλάμε για μουσικό ραδιόφωνο, αλλά δεν είναι το μόνο. Χρειάζεται πολύ καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας, σωστός χειρισμός της… και φυσικά κάποιες γενικές γνώσεις δεν βλάπτουν! Γιατί κατά καιρούς όλοι μας έχουμε φρικάρει με κάποια «μαργαριτάρια» που ακούμε στο ραδιόφωνο ή με την δολοφονία της γλώσσας μας!


Οι συμβουλές σου στους νεότερους;

Δεν είναι το φόρτε μου να δίνω συμβουλές γιατί δεν θεωρώ ότι κατέχω κάποια εξειδικευμένη γνώση που μπορώ να μοιραστώ… απλά λόγω εμπειρίας, θα έλεγα να ακούνε πολύ ραδιόφωνο, και άσχετα από αυτά που τους αρέσουν, για να έχουν σφαιρική άποψη επί του θέματος και φυσικά να κάνουν με πάθος αυτό που αγαπούν… γιατί μόνο τότε θα μπορούν να το κάνουν καλά!


Έχεις συναντήσει πληθώρα καλλιτεχνών. Ποιος έμεινε πιο έντονα στη μνήμη σου;

Ααα, αυτή η ερώτηση έχει πολύ ψωμί! Λοιπόν, εξαιρετικά καλή εντύπωση και πολύ ζωντανή ακόμα στη μνήμη μου έχω από την συνέντευξη με τον Σάκη Τόλη των Rotting Christ, με τον οποίο είχαμε συνομιλήσει πριν από περίπου... 6 χρόνια, όταν είχε βγει το άλμπουμ τους 'Aealo'. Είναι σαν άνθρωπος τόσο προσηνής, φιλικός, άνετος, που πραγματικά θα μπορούσαμε να μιλάμε τουλάχιστον για 2 ώρες... τον κράτησα στο στούντιο περίπου 45 λεπτά και ήταν πολύ λίγο! Επίσης, πολύ ευχάριστος σαν άνθρωπος και πολύ ομιλητικός ήταν ο Klaus Meine των Scorpions, ο οποίος δυστυχώς είχε μαζί του και τον πολύ αγχωτικό και αγέλαστο μάνατζέρ τους... αυτός μας το χαλούσε μόνο! Τη συνέντευξη πήραμε μαζί με την Έφη Δρογούτη. Κατά τα άλλα, νομίζω εκείνος (ο Klaus) ευχαρίστως θα παρέμενε να τα λέμε για αρκετή ώρα ακόμα!

Δέσποινα, η πρώτη σου εκπομπή στον 1055 Rock πότε βγήκε στον αέρα και τι θυμάσαι πιο  έντονα;

Η πρώτη μου εκπομπή βγήκε στον αέρα του 1055 Rock τον Απρίλιο του 2012 και συγκεκριμένα την Κυριακή του Θωμά... το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ξεκίνησα με το "Have a Cigar" των Pink Floyd, γιατί η αλήθεια είναι ότι οι ώρες πέρασαν σαν σε όνειρο, απ’ αυτά που δε θυμάσαι το πρωί.


Ποιός (ή τι) υπήρξε αφορμή για να ασχοληθείς με το ραδιόφωνο;

Η αφορμή για να ασχοληθώ με το ραδιόφωνο παρουσιάστηκε όταν ο Αλέξης Αναστασιάδης άκουσε τη φωνή μου και τη θεώρησε «πολύ ραδιοφωνική». Το γεγονός ότι επρόκειτο για τον 1055 Rock και όχι για κάποιον άλλο σταθμό στάθηκε πολύ σημαντικό για να πάρω την απόφασή μου, γιατί η αιτία ήταν, είναι και θα είναι η μουσική και ήξερα ότι ο 1055 Rock κι εγώ έχουμε τα ίδια μουσικά γούστα.


Πόσο ευχάριστη, και ταυτόχρονα υπεύθυνη, είναι η θέση ενός παραγωγού;

Η θέση ενός παραγωγού είναι πολύ ευχάριστη αλλά συνοδεύεται κι από μεγάλη ευθύνη, καθώς καλείσαι να διασκεδάσεις και να ικανοποιήσεις χιλιάδες ακροατές ταυτόχρονα, πράγμα που δεν είναι καθόλου εύκολο. Οι ακροατές αναπτύσσουν μια πολύ οικεία σχέση με τους παραγωγούς που ακούν καθημερινά και πρέπει να κρατάμε λεπτές ισορροπίες ώστε όλοι να περνάμε καλά. Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα είναι όταν μου λένε ότι τους φτιάχνω τη μέρα και συνειδητοποιώ ξανά και ξανά τη δύναμη της μουσικής.


Από τους καλλιτέχνες που έχεις συναντήσει, ποιος σε έχει εντυπωσιάσει περισσότερο;

Το κοινό που έχουν όλοι οι καλλιτέχνες που είναι καταξιωμένοι και θεωρούνται «μεγάλοι» είναι η απλότητα και η ευγένειά τους. Δεν μπορείς να μην εντυπωσιαστείς όταν γνωρίζεις από κοντά μουσικούς θρύλους οι οποίοι είναι απλοί και σεμνοί, ιδίως σε μια εποχή που τα social media προάγουν τόσο πολύ τη μετριότητα και θεοποιούν το τίποτα. Για παράδειγμα οι Stranglers που γνωρίζω καλά, ο Steve Wynn ή οι Editors με τους οποίους έχουμε φάει στα παρασκήνια του Rockwave, είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι οι πραγματικοί rock stars… χωρίς καμία έπαρση!


Ποια ήταν τα πρώτα σου ακούσματα στη rock;
       
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ακούω rock και ξεκίνησα όπως οι περισσότεροι με βασικά πράγματα που όμως αντιπροσώπευαν διαφορετικά είδη της μεγάλης οικογένειας αυτού που λέμε rock… άκουγα τα πάντα… classic, hard, metal, southern, punk, electronic, alternative και πιθανώς αυτός είναι ο λόγος που τώρα τα γούστα μου καλύπτουν μια ευρεία γκάμα.


Με τι ασχολείσαι παράλληλα;

Παράλληλα με το ραδιόφωνο είμαι ιδιοκτήτρια της «Παλαιοβιβλιοθήκης της Θεσσαλονίκης», του μεγαλύτερου second-hand βιβλιοπωλείου στη Βόρεια Ελλάδα, και επίσης διδάσκω Αγγλικά στον ιδιωτικό τομέα.


Θεωρείς πως η λογοτεχνία αποτελεί πηγή έμπνευσης για τους μουσικούς;

Η λογοτεχνία, έμμετρη ή πεζή, είναι πηγή έμπνευσης για την ίδια τη ζωή και ευτυχώς και για τους μουσικούς! Η συγκυρία της βράβευσης του Bob Dylan με το Nobel Λογοτεχνίας για το 2016 είναι τρανή απόδειξη της αμφίδρομης σχέσης απόλυτης εξάρτησης της μουσικής και της λογοτεχνίας.


Ένας παραγωγός μπορεί να δημιουργήσει μέσω της μουσικής διάλογο με τον ακροατή; 

Φυσικά και μπορεί… όταν γνωρίζεις καλά και αγαπάς τους ακροατές σου, ξέρεις ανά πάσα στιγμή τι αντίκτυπο θα έχουν στον καθένα τα τραγούδια που διαλέγεις. Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το να μοιράζεσαι την αγάπη σου για τη μουσική!


«Χωρίς Ταμπέλες» και «Από Μηχανής Θεά» ένωσαν φέτος τις δυνάμεις τους θέλοντας να μας δημιουργήσουν διπλούς μπελάδες; Η συνεργασία πώς προέκυψε;

Ελένη Κωνσταντινίδου: Λίγο η τύχη, λίγο οι ανάγκες του σταθμού, λίγο η διάθεση για αλλαγή και των δύο… κάπως έτσι!

Δέσποινα Καραμουζά: Η συνεργασία αυτή ήρθε να καλύψει διάφορες ανάγκες και κυρίως την ανάγκη μας για αλλαγή κι εξέλιξη μέσα σ’ ένα ραδιοφωνικό σταθμό που έχει αποδείξει εδώ και 16 χρόνια ότι ξέρει να ελίσσεται και να προσαρμόζεται. Η Από Μηχανής Θεά θα μάθει να ζει Χωρίς Ταμπέλες και είμαι πανέτοιμη να εκμεταλλευτώ την πολύτιμη εμπειρία της Ελένης και να περάσω καλά δημιουργώντας μπελάδες…


Ποια είναι η «πνευματική μητέρα» της εκπομπής;

Ελένη Κωνσταντινίδου: Έπεσαν τόσο πολλές ιδέες στο «τραπέζι» όταν ψάχναμε το όνομα, που πραγματικά δε θυμάμαι σίγουρα ποια από τις δύο πέταξε σαν ιδέα το Double Trouble! Σημασία έχει όμως ότι άρεσε και στις δυο μας σχεδόν αυτομάτως και το υιοθετήσαμε!

Δέσποινα Καραμουζά: Η νονά της εκπομπής «Double Trouble» είμαι εγώ αλλά η έμπνευση ήρθε μετά από ατελείωτο brainstorming με την Ελένη μέσα στους καύσωνες του καλοκαιριού!


Το motto που χαρακτηρίζει την εκπομπή σας;

Δέσποινα Καραμουζά: Το motto της εκπομπής είναι «δημιουργούμε μπελάδες και λύνουμε μπελάδες», γιατί χωρίς μπελάδες η ζωή θα ήταν βαρετή!


Δύο διαφορετικές προσωπικότητες στον αέρα. Πώς αμβλύνετε τις τυχόν διαφορές;

Ελένη Κωνσταντινίδου: Δεν τις αμβλύνουμε πάντα! Χαχα, δεν είναι κακό να είμαστε διαφορετικές και αυτό να φαίνεται, αλλά φυσικά με χιούμορ και καλή συνεννόηση όλα πάνε ρολόι!

Δέσποινα Καραμουζά: Κατά τη γνώμη μου είναι απαραίτητο για ένα ραδιοφωνικό ντουέτο να αποτελείται από δυο διαφορετικές προσωπικότητες. Η βάση της εκπομπής, εξάλλου, είναι η μουσική, όπου δεν υπάρχουν διαφορές… όσο για τις υπόλοιπες, που τυχαίνει να προκύπτουν, τις αντιμετωπίζουμε σαν μπελάδες!!!


Ποια είναι η σχέση που έχετε αναπτύξει με τους ακροατές σας;

Ελένη Κωνσταντινίδου: Η σχέση με τους ακροατές μας είναι πολύ... οικογενειακή θα έλεγα! Με τους περισσότερους επικοινωνούμε καιρό, με άλλους σταθερά και με άλλους ανά διαστήματα… με κάποιους γνωριζόμαστε και προσωπικά. Να φανταστείς έχω και ραδιο-γιό (έτσι τον λέω, χαϊδευτικά, γιατί μεγάλωσε με τις μουσικές μου), που με ακούει σταθερά τα τελευταία 15 χρόνια, μεγάλωσε πλέον κι έχει δική του οικογένεια! Και ναι, φυσικά και μας έχουν ακολουθήσει, και τις δύο, από τις προηγούμενες εκπομπές μας.

Δέσποινα Καραμουζά: Η σχέση με τους ακροατές μας είναι πολύ ιδιαίτερη κι αγαπησιάρικη. Υπάρχουν άνθρωποι που επικοινωνούν κάθε μέρα, με αποτέλεσμα να λέμε τα νέα μας, τα προβλήματά μας, να σχολιάζουμε την επικαιρότητα και γενικά να νιώθουμε ότι γνωριζόμαστε χωρίς να έχουμε γνωριστεί. Αυτό οφείλεται στην αμεσότητα του ραδιοφώνου, που μπαίνει στα σπίτια και μας κάνει μέλη κάθε οικογένειας ή τη μοναδική παρέα όσων είναι μόνοι. Οι ακροατές του 1055 Rock αγαπάνε τη μουσική και ακούνε ραδιόφωνο πολλές ώρες τη μέρα. Αυτό σημαίνει ότι, στην πλειοψηφία τους, ακολουθούν τους αγαπημένους τους παραγωγούς.


Η στιγμή που θα σας μείνει αξέχαστη από επαφή με ακροατή σας ή από κάτι αστείο που σας συνέβη στο στούντιο χωρίς να το αντιληφθούν οι ακροατές;

Ελένη Κωνσταντινίδου: Πολλές είναι… τι να πρωτοθυμηθώ! Σίγουρα είναι πολύ συγκινητικό όταν κάποιοι άνθρωποι μας λένε το πόσο τους βοηθάμε να ανταπεξέλθουν σε διάφορες δύσκολες καταστάσεις… και μόνο με τη μουσική και με μια κουβέντα που θα πούμε. Τελευταία είχαμε την ευκαιρία, μαζί με τη Δέσποινα, να γευτούμε «σπιτικό» λικέρ αλλά και κάτι υπέροχα γαλλικά γλυκίσματα, που μας έφεραν στο στούντιο!

Δέσποινα Καραμουζά: Υπάρχουν τόσες πολλές στιγμές που θα μου μείνουν αξέχαστες που σίγουρα γεμίζουν βιβλίο. Οι εκπομπές είναι ζωντανές και δε λείπουν τα happenings. Ένα λάθος κουμπάκι που πάτησα και μου προκάλεσε εγκεφαλικό, εννιά άτομα από τη Λέσχη Ξιφασκίας Θεσσαλονίκης ΜΕ ΤΑ ΞΙΦΗ τους, ένα χειροποίητο «φυλακίσιο» λικέρ, μια ανθοδέσμη γιατί έβαλα ένα τραγούδι που μου ζήτησαν, παιδιά από δυο τάξεις Λυκείου που επισκέφτηκαν το σταθμό… δεν έχουν τελειωμό τα περιστατικά που κάνουν αυτή τη δουλειά μαγική!


Το album που δεν θα πίστευε κανείς πως βρίσκεται στη συλλογή σας;

Ελένη Κωνσταντινίδου: Καλή ερώτηση, ειδικά για κάποια που είναι λάτρης του βινυλίου, όπως εγώ… Αυτό που ίσως δεν θα περίμενε κανείς να δει στη συλλογή μου είναι «Ο Δρόμος», σε μουσική των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου, με Γιάννη Πουλόπουλο, Ρένα Κουμιώτη κτλ… μου το είχαν κάνει δώρο συμμαθήτριες στη Β΄ Γυμνασίου!

Δέσποινα Καραμουζά: Αφού δε θα το πιστέψει κανείς…. δεν υπάρχει λόγος να το πω!


Ποια εκπομπή του σταθμού ακούτε ανελλιπώς;

Ελένη Κωνσταντινίδου: Προσπαθώ να μη χάνω την εκπομπή του Κώστα Ταλέα τα Σαββατοκύριακα… είναι αστείρευτη πηγή γνώσεων και με πάει σε άλλες εποχές!

Δέσποινα Καραμουζά: Ακούω όλη μέρα 1055 Rock.


Η ευχή σας για τα γενέθλια του 1055 Rock;

Ελένη Κωνσταντινίδου: Να παραμείνει ο γνήσιος rock σταθμός της Θεσσαλονίκης για τουλάχιστον άλλα 16 χρόνια!

Δέσποινα Καραμουζά: Να κλείσει τα χίλια πενήντα πέντε και να είναι όλα rock!



της Κατερίνας Μπουδούρη

Φωτογραφίες της Μαρίας Γκατζά