Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Κ. Καραγιάννης (1055 Rock) - Μουσικές που αξίζει να ακούς!


Παρασκευή 28 Απριλίου 2017

 

karagiannis


Ο Κώστας Καραγιάννης από πολύ μικρός ονειρευόταν ν' ασχοληθεί με τη μουσική και τα εικαστικά. Αισθάνεται τυχερός αφού μπόρεσε να τα πραγματοποιήσει και τα δύο, δημιουργώντας το δικό του εικαστικό γραφείο και μοιράζοντας τη μουσική του στον κόσμο ως dj σε διάφορα μαγαζιά της πόλης. Στα τέλη του 2014 εκφράζεται μουσικά και μέσα από τον 1055 Rock με την εκπομπή ‘Soul Kitchen’. Κάθε Κυριακή 09:00 - 11:00 επιλέγει αγαπημένες του μουσικές από τις δεκαετίες των 50s και 60s. Περισσότερες λεπτομέρειες γι αυτόν ακολουθούν στη συνέντευξη παραγωγών του 1055 Rock.



Η πρώτη σου εκπομπή στον 1055 Rock πότε βγήκε στον αέρα και τι θυμάσαι πιο έντονα;

Ήταν στις 30 Νοεμβρίου του 2014. Θυμάμαι μόνο πως είχα άγχος και για να βγει σωστά η εκπομπή, αλλά και (επειδή ήταν κάτι νέο για το σταθμό) για την αποδοχή του κόσμου. Αυτό κράτησε για το πρώτο μισάωρο, μετά αισθανόμουν λες και ήμουν καιρό εκεί. Σ' αυτό βοήθησε και το υπέροχο περιβάλλον του σταθμού (άνθρωποι και εγκαταστάσεις) και ο κόσμος που ακούει πιστά 1055 Rock και στήριξε το 'Soul Kitchen' από την πρώτη εκπομπή. Α! Θυμάμαι επίσης και το πρώτο τραγούδι που έπαιξε στον αέρα, το "The Way You Do The Things You Do" των Temptations. :)


Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείς με το ραδιόφωνο;

Η μουσική αποτελούσε πάντα ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Έπαιζα και παίζω μουσική σε διάφορα μαγαζιά της πόλης, αλλά η αλήθεια είναι ότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε η ανάγκη να μοιραστώ τη χαρά που παίρνω ακούγοντας ένα τραγούδι με όσο δυνατόν περισσότερο κόσμο. Το ραδιόφωνο είναι ένα μέσο που σου δίνει αυτή τη δυνατότητα, αλλά για να κάνω μια εκπομπή όπως την είχα στο νου μου, έπρεπε να υπάρχουν και οι κατάλληλες συνθήκες (χρόνος και το κατάλληλο περιβάλλον). Κάπως έτσι προέκυψε (ε, δεν με έπαιρνε να το καθυστερήσω κι άλλο..) σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου πρώτα η εκπομπή 'Indie Tapes' στο διαδικτυακό manstaradio και τα τελευταία χρόνια φυσικά ο 1055 Rock και κάτι εντελώς διαφορετικό, το Soul Kitchen.
 

Το όνομα της εκπομπής σου έχει επηρεαστεί από το τραγούδι των Doors ή αποκλειστικά από την έννοια του τίτλου;

Kαι τα δύο υποθέτω.. για μία κατά κύριο λόγο soul εκπομπή σε ένα rock ραδιόφωνο, ένα rock τραγούδι με αυτόν τον τίτλο είναι αυτό που λέμε “perfect match” .


Υπάρχουν βασικές διαφορές στο πως φανταζόσουν τις ευθύνες του παραγωγού ως ακροατής και στο πως τις βιώνεις ως παραγωγός;

Σίγουρα υπάρχει διαφορά, άλλο να ακούω τις επιλογές κάποιου παραγωγού ως ακροατής και άλλο να είμαι εγώ σε εκείνη τη θέση, να επιλέγω μουσική για τόσους πολλούς (και διαφορετικούς) ανθρώπους. Είναι πιο σύνθετο απ’ ό,τι φανταζόμουν...


Ποιό ήταν το πρώτο ερέθισμά σου για να αγαπήσεις τη μουσική και ειδικά τη soul/motown, doo wop, garage, rhythm & blues;

Ακούω από πολύ μικρός πολλές και διαφορετικές μουσικές. Η rock με όλα τα παρακλάδια της ήταν πάντα το κύριο σημείο αναφοράς φυσικά, αλλά πάντα στη δισκοθήκη μου θυμάμαι να έχω εντελώς διαφορετικά είδη... από τoυς Clash στη Nina Simone, από τους Zeppelin στους Smiths, από τους Jesus and Mary Chain στον Marvin Gaye, από τον Springsteen στους Sonics και πάει λέγοντας… Η πρώτη μου επαφή με τη “μαύρη” μουσική ήταν όταν έπεσε στα χέρια μου ο δίσκος 'Lady Soul' της Aretha Franklin, κάπου προς τα μέσα των 80s. Μετά όλα πήραν το δρόμο τους... αλλά δεν είναι μόνο η soul και η rhythm and blues εκείνης της εποχής... θεωρώ ότι η πιο αληθινή μουσική ανεξαρτήτως είδους γράφτηκε κάπου εκεί, στα μέσα των 50s με τέλη των 60s, από εκεί άλλωστε προέρχεται και η αγαπημένη μου ever μπάντα, οι Beatles..


Πως έχεις βιώσει την μετάβαση από την κασέτα και το βινύλιο στα σύγχρονα ψηφιακά μέσα; 

Στο σπίτι μου αυτή η μετάβαση στην ουσία δεν έχει γίνει :) κρατάω γερά! Πάντως αν έχεις επενδύσει σε ένα καλό ηχοσύνολο, μπορείς να ακούσεις και το cd σου και (λιγότερο) κάποια mp3. Tο πρόβλημα είναι να ακούς αποκλειστικά μουσική από τον υπολογιστή σου ή (ακόμα χειρότερα) το smartphone... ένα επίπεδο πράγμα, χωρίς βάθος, χωρίς, χωρίς... Θεωρώ πως πολλά νέα παιδιά αν ακούγανε όπως πρέπει τη μουσική, ίσως να είχαν και διαφορετικές μουσικές κατευθύνσεις.


Έχεις κάνει κάποιες «παραχωρήσεις» προκειμένου να συνδυάσεις τις δύο εποχές; (κασέτας/βινυλίου με ψηφιακά μέσα)

Μα φυσικά, δεν γίνεται διαφορετικά.. Το πικαπ στο σπίτι και το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο δεν τα αλλάζω, αλλά από εκεί και πέρα τα ψηφιακά μέσα υπάρχουν παντού: mp3 στο δρόμο, στο γραφείο.. ακόμα και στα bar που παίζουμε μουσική, τα περισσότερα σου δίνουν αποκλειστικά την επιλογή του laptop - κάποια έχουν ακόμα cd - για βινύλια όμως σπάνια.


Θεωρείς ότι μπορεί να υπάρξει πάλι ενεργά και λειτουργικά το βινύλιο στην εποχή μας;

Ναι, μπορεί... βέβαια ζούμε σε μια ισοπεδωτική πραγματικότητα όπου ο ήχος, το συναίσθημα και η αισθητική δεν είναι προτεραιότητα για τους περισσότερους. Και οι εταιρείες επιμένουν να πουλάνε τα βινύλια σε τιμές απαγορευτικές (όσο είναι μόδα και τους αγοράζουν ακόμα και τύποι που δεν τους ακούνε καν). Είμαι πάντως αισιόδοξος, άλλωστε τα second hand stores θα είναι πάντα το καταφύγιό μας!


Με τι ασχολείσαι παράλληλα και πώς συνδυάζεται ή αλληλεπιδρά με το ραδιόφωνο;

Από μικρός ήθελα να ασχοληθώ με τα εικαστικά και τη μουσική. Τελικά έκανα το δύο στα δύο, αφού εκτός από το ραδιόφωνο έχω και το δικό μου δημιουργικό γραφείο (sillyrabbit creative). Πάντα τα συνδύαζα αυτά τα δύο, η μουσική πολλές φορές υπήρξε έμπνευση για μένα στη δουλειά μου.


Ποιο είναι το πιο άκυρο album της συλλογής σου;

Δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω πως βρέθηκε στη συλλογή μου (και γιατι παραμένει ακόμα εκεί) ένα άλμπουμ του Richard Clayderman..


Υπήρξε κάποια αμήχανη στιγμή στον αέρα;

Σίγουρα υπήρξε... ένα λάθος τραγούδι, ένα όνομα για αφιέρωση που δεν συγκράτησες, ένα σαρδάμ σε κάποιον καλλιτέχνη που λατρεύεις... αυτή είναι η μαγεία όμως του live, του on air, σωστά;


To motο που χαρακτηρίζει την εκπομπή σου;

Το “Μουσικές που αξίζει να ακούς” νομίζω ότι με αντιπροσωπεύει απόλυτα. Γιατί υπάρχει πραγματικά υπέροχη μουσική που αξίζει να ακουστεί από πολύ κόσμο και λίγο-πολύ η αρχική ιδέα που είχα για το Soul Kitchen βασίστηκε σ’ αυτό.


Εάν «ταξίδευες» στη δεκαετία των ’60s ποια συναυλία δεν θα έχανες με τίποτε;

Τι ρωτάς τώρα... τόσοι θρύλοι της μουσικής μαζεμένοι σε μια δεκαετία... να χάσεις τους Doors στο Hollywood Bowl; τον Dylan στο Newport Folk Festival; τους Beatles στο Shea Stadium; τον James Brown στο Αpollo; Να χάσεις το Monterey Pop Festival του ’67 με Jimmi Hendrix, Otis Redding, Jefferson Airplane, Who, Grateful Dead, Janis Joplin, Byrds, Butterfield Blues Band κλπ;; (αν και τώρα που το σκέφτομαι ίσως και να αντάλλασα τα παραπάνω με μια θεσούλα στο ’68 Comeback Special του Elvis..)


H ευχή σου για τον 1055 Rock που κλείνει τα 16 του χρόνια;

Να συνεχίσει για πολλά χρόνια ακόμη, σαν μια παρέα ανθρώπων που αγαπούν τη rock μουσική, όπως είναι και τώρα.



της Χριστίνας Γούσιου

Φωτογραφίες της Μαρίας Γκατζά