Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

GURT - Skullossus


Τετάρτη 25 Απριλίου 2018

 

gurt-skullossusGURT
Skullossus
Sludge Metal
When Planets Collide
Ηνωμένο Βασίλειο
Tracklist
01. Welcome To The Shit Show (01:15)
02. Gimme The Night, Any Day (06:04)
03. Battlepants (04:14)
04. Double Barrelled Shot-Pun (03:19)
05. The Crotch Wobbler (05:25)
06. Existance Is Pain (01:46)
07. Broken Heart Herion Man (01:22)
08. Meowing At The Fridge (04:01)
09. John Gar See Ya Later (04:41)
10. The Ballad Of Tom Stones And Reg Montagne (Part 1) (05:24)
11. The ballad Of Tom Stones And Reg Montagne (Part 2) (02:15)

 



Οι Gurt μας έρχονται από το Λονδίνο, ένα ανερχόμενο όνομα από το χώρο του sludge/doom, αν και το κουαρτέτο αρνείται αυτόν τον όρο, λέγοντας απλώς ότι ο δίσκος τους Skullossus είναι ένα "doom party". Πριν όμως πατήσω το play, θα πρέπει να αναφέρω ότι στα κάτι λιγότερο από δέκα χρόνια παρουσίας τους, έχουν μοιραστεί τη σκηνή με ονόματα κολοσσούς του χώρου, όπως οι Weedeater, Red Fang, Dopethrone, The Sword, Black Tusk & Raging Speedhom, ενώ έχουν εμφανιστεί 3 φορές στο London Desert Fest και 2 φορές στο UK Bloodstock Open Air! Δεν ξέρω τι λένε οι τύποι, αλλά εμένα μου μυρίζει μπόλικη «σαπίλα» και εφόσον η μπύρα έχει παγώσει αρκετά, ανυπομονώ να ακούσω το δημιούργημά τους.

Η αρχή γίνεται με το εισαγωγικό Welcome To The Shit Show, ένα μήνυμα που ακούγοντάς το, νομίζεις ότι παίζει ο δίσκος ανάποδα και σε ενημερώνει ότι ο κόσμος θα πάψει να υπάρχει όπως τον ξέρουμε. Και ναι, έτσι δείχνει να συμβαίνει ακούγοντας το Gimme The Night, Any Day με αρκετό groove-άρισμα, ενώ στη μέση του κομματιού τα ουρλιαχτά του Gareth Kelly και ο πιο γρήγορος ρυθμός σε μεταφέρουν σε Death μονοπάτια. Το κομμάτι όμως θα κλείσει όπως ξεκίνησε και όλα δείχνουν ότι το party των Gurt θα είναι δυνατό.

Συνέχεια με το Battlepaths με αρκετές εναλλαγές, φτιάχνοντας ένα χαρμάνι αποτελούμενο από death metal και hard rock επιδεικνύοντας ότι η μπάντα μπορεί και είναι πολυδιάστατη. Το Double Barreled Shot-Pun ίσως είναι και το αγαπημένο μου, μιας και ξεκινάει με μια μικρή a la Ghost εισαγωγή, ενώ τα Maiden-ικά γυρίσματά του είναι κόλλημα. Κρίμα που είναι μόνο 3 λεπτά και 19 δευτερόλεπτα. Το The Crotch Wobbler έρχεται να μας αλλάξει τη διάθεση και μου δίνει τη δυνατότητα να γεμίσω το ποτήρι μου με παγωμένη μπύρα. Αρκετά sexy, και σου δίνει την εντύπωση ότι γράφτηκε για να παίζει σε απόμερα στριπτητζάδικα του αμερικανικού νότου. Εθιστικό!

Το Existence Is Pain είναι ένα instrumental κομμάτι του 1,5 λεπτού με funky διάθεση, ενώ ορκίζομαι ότι στο τέλος ακούω τους Beavis & Butthead να λένε τα δικά τους! Το Broken Heart Heroin Man είναι και αυτό μικρό σε διάρκεια και ναι, εδώ παίζουν μόνο punk!

Με το Meowing At The Fridge να ακολουθεί, τελειώνει αυτή η funky-punk διάθεση και γίνεται επαναφορά στην τάξη, καθώς οι Gurt συνεχίζουν αυτό που μας είχαν υποσχεθεί: To "doom party". Ένα συνεχόμενο κολλητικό mid tempo και από το βάθος ο Gareth Kelly, το κάνει πιο σάπιο και από τη σαπίλα την ίδια!

Έπεται το Jon Gar See Ya Later όμως να σε αποτελειώσει! Πιασάρικο ρεφρέν με doom αρχή και στη μέση ψυχεδελικό rock, κιθάρα και σαξόφωνο να εναλλάσσονται στα solos. Μη με ρωτάτε πως γίνεται αυτό, οι Gurt το καταφέρνουν με το δικό τους μοναδικό τρόπο και αυτό το κομμάτι ίσως είναι η και η κορύφωση του party ενώ πριν το τελειώσουν όπως το άρχισαν ρίχνουν ένα Radar Love ρυθμό!

Στο The Ballad Of The Tom Stones And Reg Montagne (Part 1) έχουμε στην αρχή την καθαρή doom πλευρά των Gurt, με ελάχιστα death metal σημεία προς το τέλος. Το instrumental The Ballad Of The Tom Stones And Reg Montagne (Part 2) που κλείνει και το δίσκο, σε προσγειώνει απότομα, καθώς η μοναχική κιθάρα και ο άνεμος που τη συνοδεύει σφυρίζουν μέσα από τα ερείπια και σε ενημερώνουν ότι το πάρτυ τελείωσε και έχουν μείνει μόνο αποκαΐδια.

Με αυτό το album, οι Gurt αποδεικνύουν το πολυδιάστατο ταλέντο τους, αν και οι κακεντρεχείς ίσως θα τους κατηγορήσουν για έλλειψη ταυτότητας. Όμως για μένα σημασία έχει ότι το «party» που στήσανε, ήταν μοναδικό και πέρασα όμορφα καταναλώνοντας άφθονη μπύρα και νομίζω ότι αυτό από μόνο του λέει πολλά!


του Σπύρου Διαμαντόπουλου