Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Γιώργος Γαλάνης (1055 Rock) - Αν έχεις τρέλα θα τα καταφέρεις!


Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2017


Giorgos Galanis 1055 Rock



Συνέχεια του μεγάλου αφιερώματος του FeelA RockA στους παραγωγούς του 1055 Rock ο οποίος γιορτάζει τα 16 χρόνια λειτουργίας του.

Τον Γιώργο Γαλάνη τον ακούμε καθημερινά από τις 18:00 και για ένα τρίωρο, κλείνοντας έτσι την απογευματινή ζώνη του σταθμού. Εικοσιοχτώ χρόνια ως ραδιοφωνικός παραγωγός, έκανε το πέρασμά του από τοπικούς σταθμούς της Θεσσαλονίκης (Κανάλι 10-18, Ράδιο Εγνατία, Ράδιο Θεσσαλονίκη, Ράδιο Ακρόπολις) για να κατασταλάξει το 2003 στον 1055 Rock. Το 2013 μετακόμισε στο Λονδίνο κι επέστρεψε δύο χρόνια αργότερα με σκοπό να παραμείνει μόνιμα στην Ελλάδα. Πως βίωσε την εξέλιξη του ραδιοφώνου και ποιες διαφορές εντοπίζει με αυτό του εξωτερικού; Τι του έλειψε την περίοδο που απείχε από το μικρόφωνο; Ποιος καλλιτέχνης του έμεινε έντονα στη μνήμη και γιατί; Χειμαρρώδης Γιώργος Γαλάνης στη συνέντευξη που ακολουθεί.



Μετράς 28 χρόνια ως ραδιοφωνικός παραγωγός. Εντοπίζεις διαφορές στο ραδιόφωνο του τότε με το ραδιόφωνο του σήμερα;
 
Οι διαφορές είναι πολύ μεγάλες, αν συγκρίνει κανείς τον τρόπο με τον οποίο έβγαινε στον αέρα μια ραδιοφωνική εκπομπή το 1988 με το πως βγαίνει τώρα. Στα 80s κάναμε εκπομπές με pick ups και οι διαφημίσεις παίζανε από κασέτα, ενώ το βράδυ, μετά το κλείσιμο του ζωντανού προγράμματος, έπαιζε βιντεοκασέτα με τραγούδια γιατί δεν υπήρχε άλλη πηγή που να μπορεί να παίζει συνεχόμενα για πάνω από δύο ώρες. Η τεχνολογία της εποχής εκείνης ήταν φυσικά πολύ πιο πρωτόγονη και οι διακοπές στο πρόγραμμα ήταν πολύ συχνό φαινόμενο. Κάποια στιγμή είχα βρεθεί να πρέπει να βγάλω εκπομπή στον αέρα έχοντας στη διάθεσή μου μονάχα ένα pick up (το άλλο είχε βλάβη), ένα κασετόφωνο και ένα χαλασμένο μικρόφωνο. Διαφορές υπάρχουν επίσης και στον τρόπο λειτουργίας. Όταν ξεκίνησα την ενασχόλησή μου με το ραδιόφωνο, μετέδιδα μουσική αποκλειστικά από δικούς μου δίσκους. Ήταν πολύ σημαντικό να έχεις συλλογή δίσκων ώστε να κάνεις ραδιοφωνική εκπομπή. Τώρα δεν είναι απαραίτητο αυτό. Επίσης, το τι θα μετέδιδες στην εκπομπή σου ήταν αποκλειστικά δική σου επιλογή. Τώρα πλέον κάθε ραδιοφωνικός σταθμός έχει προεπιλεγμένα τραγούδια που μεταδίδονται και σύμφωνα μ’ αυτά πρέπει να οργανώσεις τη μετάδοση και δεν πρέπει να «ξεφύγεις» από το ύφος του ραδιοφώνου που σε φιλοξενεί. Παλιότερα ήταν πιο ελεύθερα τα πράγματα όσον αφορά τις επιλογές σου. Ευτυχώς στον 1055 Rock υπάρχει ελευθερία στους παραγωγούς να μεταδίδουν και δικές τους επιλογές, πέρα από τα standards του σταθμού.


Η πιο έντονη ανάμνηση από την πρώτη σου ραδιοφωνική εκπομπή;

Η πρώτη μου ραδιοφωνική εκπομπή έγινε χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια πρόβα και χωρίς να υπάρχει καμία οργάνωση ως προς το τι θα μεταδοθεί. Μάζεψα κάποια βινύλια απ’ το σπίτι και πήγα στο στούντιο με μοναδικό μου σκοπό να μεταδώσω τη μουσική που εγώ πίστευα ότι ήταν καλή. Εκείνη την εποχή δεν άκουγες στο ραδιόφωνο σχήματα όπως οι Cure, Death In June, The Stranglers, The Clash, Einstürzende Neubauten, The Cramps και άλλα τέτοια punk rock και new wave. Ο καημός μου εμένα τότε αυτός ήταν! Να ακούσει ο κόσμος αυτά τα πράγματα που δεν ακούγονταν. Τον τίτλο της εκπομπής («Φορώντας Αρβύλες») τον σκέφτηκα κατά τη διάρκεια της διαδρομής απ’ το σπίτι προς το στούντιο. Χωρίς να έχω μεγάλες προσδοκίες και χωρίς καμία προετοιμασία, η εκπομπή είχε βγει στον αέρα αρκετά καλά και οι υπεύθυνοι του σταθμού αποφάσισαν να με βάλουν στο πρόγραμμα μόνιμα.


Το 2003 εντάχθηκες στο δυναμικό του 1055 Rock. Πώς βίωσες την εξέλιξη του σταθμού όλα αυτά τα χρόνια;

Ο 1055 εξελίχθηκε μαζί με τους παραγωγούς του και με τη βοήθειά τους. Αν δεν είχαν περάσει απ’ το σταθμό παραγωγοί με πολύ έντονη προσωπικότητα και με τεράστιες γνώσεις πάνω στη ροκ μουσική, ο 1055 δεν θα μπορούσε να είχε τη θεαματική εξέλιξη που είχε όλα αυτά τα χρόνια. Όλοι όσοι πέρασαν απ’ τον 1055 άφησαν κάτι πίσω τους. Κάποιοι τις γνώσεις τους, κάποιοι το όνομά τους (που συνδέθηκε με τον σταθμό) και κάποιοι την τεχνογνωσία τους. Ένας ραδιοφωνικός σταθμός δεν είναι απλά ένας υπολογιστής. Είναι οι άνθρωποι πίσω από αυτόν.


Ποια ήταν η αφορμή για να ασχοληθείς με το ραδιόφωνο;

Η μεγάλη ανάγκη που ένιωθα να μοιραστώ τη μουσική που μου άρεσε με όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται. Δεν είχα στο μυαλό μου τίποτε άλλο όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με το ραδιόφωνο. Είχα σιχαθεί εκείνη την εποχή τους κρατικούς σταθμούς που μετέδιδαν Πάριο, Πουλόπουλο και Νταλάρα κι Αλεξίου κι ακόμη περισσότερο, τους πειρατικούς σταθμούς που κατά 90% μετέδιδαν μουσική ευκολοχώνευτη και ακίνδυνη για το μέσο αυτί. Air Supply, Christopher Cross, Kenny Loggins και όλο αυτό το AOR της εποχής. Ήθελα να κάνω μια εκπομπή διαφορετική, με μουσική που θα είναι πολύ μακριά από αυτό που ο κόσμος χαρακτήριζε «ραδιοφωνική». Και πάνω απ’ όλα, ήθελα η εκπομπή μου να ενοχλεί αυτούς που διασκέδαζαν με όλα τα παραπάνω που ανέφερα. Ελαφρώς πανκ ροκ το σκεπτικό μου αλλά και οι πρώτες μου εκπομπές προέβαλλαν κυρίως αυτό το είδος μουσικής.


Υπήρξε κάποιος/α παραγωγός που λειτούργησε ως πρότυπο για εσένα;

Άκουγα τις εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη στο Α΄ πρόγραμμα όταν ήμουν μικρός και σπάνια έχανα κάποια. Τον θαύμαζα τον κ. Πετρίδη την εποχή του «Ποπ Κλαμπ» και έμαθα πολλά απ’ αυτόν. Εκείνη την εποχή εξάλλου (τέλη 70s, αρχές 80s) μονάχα απ’ το ραδιόφωνο μπορούσες να ενημερωθείς για την ποπ και ροκ μουσική. Ίσως και κάποια περιοδικά, όπως ο «Ήχος» και το «Ποπ & Ροκ». Αργότερα με απογοήτευσε ο Πετρίδης αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.


Ποιές είναι οι απαραίτητες γνώσεις που πρέπει να διαθέτει ένας ραδιοφωνκός παραγωγός;

Δεν πιστεύω ότι είναι απαραίτητη κάποια συγκεκριμένη μορφή γνώσης για ν’ ασχοληθείς με το αντικείμενο πλέον. Παλαιότερα έπρεπε να έχεις δισκοθήκη και μια καλούτσικη φωνή και να προσέχεις την ορθοφωνία. Στις μέρες μας όλα έχουν ισοπεδωθεί. Ακούς ανθρώπους να κάνουν εκπομπές σε αθλητικά ραδιόφωνα που και εκνευριστική φωνή έχουν και το αντικείμενο δεν γνωρίζουν (το ραδιόφωνο, όχι το ποδόσφαιρο) και να μιλάνε σωστά ελληνικά δεν ξέρουν. Στα μουσικά ραδιόφωνα, επίσης, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δική τους εκπομπή επειδή έχουν καλές δημόσιες σχέσεις ή επειδή έχουν ένα χορηγό που πληρώνει.


Οι συμβουλές σου στους νεότερους παραγωγούς;

Δεν είμαι σε θέση να δίνω συμβουλές σε κανέναν. Τα νέα παιδιά θα βρουν το δρόμο τους, αν αυτό που θέλουν να κάνουν το αγαπούν. Αν έχεις μέσα σου την τρέλα για κάτι που σ’ αρέσει, θα τα καταφέρεις. Αρκεί να μην απογοητεύεσαι.


Έχεις συναντήσει πληθώρα καλλιτεχνών. Ποιος έμεινε πιο έντονα στη μνήμη σου;

O Steven Wilson (Porcupine Tree, Blackfield, No-Man) για το πόσο αγενής και είρων ήταν (όχι μόνο σε μένα) και για τον ίδιο λόγο και ο Richard Barbieri (Japan, Rain Tree Crow, Porcupine Tree). Αντίθετα, μου άφησαν καλές εντυπώσεις οι John Lydon (Sex Pistols, PIL), o Billy Idol, η γλυκύτατη Nicole Sherzinger, ο ευγενικότατος Marc Almond, o Αdam Ant, o Biff Byford (Saxon), o Uli Jon Roth (Scorpions), η Kim Deal (Pixies) που μου χάρισε ένα χορό εν μέσω χαλαζόπτωσης το 1989, η Kylie Minogue που μου χάρισε μια αγκαλιά, η Debbie Harry που μου ανακάτεψε τα μαλλιά και δε χτενίστηκα για ένα μήνα, ο ευγενικός και χαμογελαστός Paul McCartney, και ο –κύριος σε όλα του– Steve Hackett (Genesis). Κάποιους άλλους τους συνάντησα σε φάσεις της ζωής τους που δεν μπορώ να τους κρίνω σωστά, λόγω της κατάστασης που βρίσκονταν (Nick Cave, Ian McCulloch).


Βρετανική ή αμερικανική σκηνή;

Δεν ξεχωρίζω τους καλλιτέχνες από την καταγωγή τους. Πλέον δεν μπορείς να τους ξεχωρίσεις ούτε από τον ήχο τους. Υπάρχουν συγκροτήματα που έχουν «αγγλικό» ήχο και είναι από τις ΗΠΑ και το αντίστροφο, Άγγλοι με αμερικανικό ήχο. Είναι γνωστό επιπλέον ότι, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στο παιχνίδι της μουσικής βιομηχανίας, παίζουν δυνατά και χώρες όπως η Σουηδία, η Ιρλανδία, η Φινλανδία, η Γερμανία, το Βέλγιο και, πιο πρόσφατα, ο Καναδάς και το Μεξικό. Η εξέλιξη στον τομέα της παραγωγής, επίσης, βοήθησε στο να μην υπάρχουν τεράστια χάσματα ανάμεσα στις ελληνικές και τις αγγλικές παραγωγές.


Κάποια ιδιαίτερα έντονη στιγμή κατά τη διάρκεια της εκπομπής σου;

Έχω αφήσει ανοιχτό το μικρόφωνο και κάνω κους-κους με φίλο στο τηλέφωνο κι ακούγονται τα πάντα στον αέρα, τη δεύτερή μου χρονιά στον 1055. Παλαιότερα, στο Ράδιο Εγνατία, έχω αφήσει τον δίσκο (βινύλιο) να παίζει και τον έχω ξεχάσει γιατί μιλούσα στο τηλέφωνο (πάλι) κι έχει φτάσει στο τέλος του και ακούγεται στον αέρα το επαναληπτικό τσικ-τσικ της βελόνας επί 15 σχεδόν λεπτά…


Τι σου έλειψε τον ένα χρόνο που απείχες απ’ το ραδιόφωνο;

Μου έλειψε το ίδιο το μέσο. Η απόλαυση μιας ραδιοφωνικής εκπομπής. Επέζησα βέβαια, αλλά με τραύματα!


Στα δύο χρόνια της παραμονής σου στο Λονδίνο με τι ασχολήθηκες επαγγελματικά και πως θα περιέγραφες αυτή την εμπειρία;

Στο Λονδίνο εργάστηκα στο flagship store της εταιρίας His Master’s Voice, η οποία διαθέτει πάνω από 140 δισκοπωλεία στο Ηνωμένο Βασίλειο και πάνω από 15 στην Αυστραλία. Το κατάστημα βρίσκεται στην Oxford Street, δίπλα απ’ το σταθμό Bond Street του tube κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δέχεται πάνω από 5-6 χιλιάδες επισκέπτες καθημερινά, ενώ την περίοδο των εορτών η επισκεψιμότητα φτάνει τους 15 χιλιάδες. Ήταν μια καλή εμπειρία από πολλές απόψεις. Βίωσα από μέσα τον τρόπο που λειτουργεί η μουσική βιομηχανία σε μια από τις χώρες που εξάγουν μουσική, γνώρισα πάρα πολλούς ανθρώπους του χώρου, ήρθα σε επαφή με πολλούς μουσικούς και καλλιτέχνες (το κατάστημα διέθετε events floor όπου είχε κάθε Τρίτη δίνονταν VIP members concerts που συνοδεύονταν από meet & greet) και έμαθα πράγματα για τα μουσικά γούστα του μέσου Άγγλου αλλά και πολλών άλλων ευρωπαίων, μιας και το κατάστημα δεχόταν επισκέψεις από χιλιάδες τουρίστες. Επιπλέον, πάτησα το πόδι μου στο χώρο όπου οι Beatles ηχογράφησαν το πρώτο τους demo, με το οποίο κέρδισαν το πρώτο τους συμβόλαιο, μιας που ο χώρος αυτός είναι σήμερα το γραφείο του general manager του καταστήματος…


Εντοπίζεις διαφορές στο ραδιόφωνο του εξωτερικού με το ραδιόφωνο της Ελλάδας;

Πιστεύω ότι δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές, πλέον, όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας. Παλαιότερα στην Ελλάδα ήμασταν λίγο πίσω αλλά τώρα πια δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές. Το BBC, βέβαια, είναι ακόμη και σήμερα πολύ καλύτερα οργανωμένο απ’ ότι η ΕΡΤ, αλλά δεν ισχύει αυτό για τους ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Όσον αφορά τη μουσική που μεταδίδεται, νομίζω ότι οι ραδιοσταθμοί της Θεσσαλονίκης (κάποιοι, όχι όλοι) είναι καλύτεροι σε σχέση μ' αυτούς των FM του Λονδίνου.


Όνομα στην εκπομπή σου δεν έχεις δώσει ακόμη. Μήπως ήρθε η ώρα να τη «βαφτίσουμε»;

Όχι, δεν ήρθε ακόμη. Όταν κάποια στιγμή αποφασίσω ότι θα κάνω κάποια ειδική εκπομπή, τότε ίσως να χρειαστεί κάποιο όνομα. Σε περιορίζει και σε χαρακτηρίζει ένα όνομα εκπομπής και δε θα ήθελα κάτι τέτοιο. Όταν είχα ξεκινήσει στον 1055 Rock, είχα αφήσει στην άκρη το παλιό όνομα «Φορώντας Αρβύλες» και είχα βαφτίσει την εκπομπή «Ροκ ή Τίποτα». Το κράτησα για κάποια χρόνια αλλά κι αυτό, πλέον, νιώθω ότι είναι πολύ περιοριστικό.


Ποιό είναι το motto της εκπομπής σου; 

Δεν έχω motto. Έχω motorcycle όμως!


Η συναυλία που σου έχει μείνει αξέχαστη;

The Fall, The Birthday Party, New Order, ένα τριήμερο στην Αθήνα. Ήταν η πρώτη μου φορά σε ροκ συναυλία, πέρα από κάποια πανκ ροκ συγκροτήματα από την τοπική σκηνή της Θεσσαλονίκης. Wipers στη Θεσσαλονίκη το 1987 (νομίζω) στη ντίσκο Contrast στην οδό Παπαναστασίου στη Θεσσαλονίκη. Αργότερα έγινε Choc, Lapogee, Buzios, Figaro το μαγαζί. Ονόματα που θυμούνται όσοι σύχναζαν σε ντισκοτέκ στα 80s. Rock In Athens το 1985 επίσης στην Αθήνα. Σκαστός απ’ το σπίτι, υποτίθεται είχα πάει Χαλκιδική με συμμαθητές. Ramones στην Αθήνα το 1989, ταξίδι 9 ώρες με τον «καρβουνιάρη» και ύπνος σε παγκάκι στα Εξάρχεια για να πάμε και την επόμενη μέρα να τους δούμε. Έχω δει και πολλές συναυλίες και φεστιβάλ στο εξωτερικό αλλά τις καλύτερες αναμνήσεις τις έχω από συναυλίες που έγιναν στην Ελλάδα. Pixies το 1989 στη Θεσσαλονίκη. Συνέντευξη στο δρόμο με τον Black Francis, με σουβλάκι, τζατζίκι (τρία πιάτα κατανάλωσε) και ούζο πριν τη συναυλία. Μπάρμαν ο Γιώργος που έχει το Dizzy Dolls. Χορός με την Kim Deal στο δρόμο μετά το live. Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε χαλάζι στη ζωή της. Faithless το 2002 στη Θεσσαλονίκη την ημέρα των γενεθλίων εμού και της αδελφής μου. Ήμουν ο DJ στη συναυλία, είχαμε τούρτα, πολλοί φίλοι, ήταν όμορφα. Μάλλον οι αναμνήσεις μου από συναυλίες έχουν να κάνουν με το τι θυμάμαι γύρω απ’ τη συναυλία και όχι από την απόδοση του εκάστοτε καλλιτέχνη…


Το άλμπουμ που δεν θα πίστευε κανείς πως βρίσκεται στη συλλογή σου;

Αν μιλάμε για guilty pleasures, όπως το λένε στο εξωτερικό, θα βρεις εκατοντάδες τέτοια πράγματα στη δισκοθήκη μου. Modern Talking, Sandra, ABBA, Boney M, Michael Jackson, Wham, Kylie, Donna Summer, αλλά και δίσκους από cult φιγούρες όπως ο Γιάννης Φλωρινιώτης και ο Γιώργος Κοινούσης. Δεν τα βλέπω σαν «σκουπίδια», όπως κάνουν αρκετοί, τα έχω στη δισκοθήκη μου επειδή πιστεύω ότι αντιπροσωπεύουν την αισθητική και το γενικότερο κλίμα της εποχής που κυκλοφόρησαν. Έχω, επίσης, πολλούς δίσκους από καλλιτέχνες που δε μου άρεσαν ποτέ αλλά αναγκάστηκα να τους αγοράσω για επαγγελματικούς λόγους, μιας που έκανα τον rock DJ επί πολλά χρόνια σε διάφορα μαγαζιά.


Η ευχή σου για τον 1055 Rock που κλείνει τα 16 του χρόνια;

Να κλείσει στο μέλλον και τα 1055!!! Ο 1055 Rock είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου εδώ και πολλά χρόνια. Τον αισθάνομαι δικό μου και του φέρομαι σαν παιδί μου. Θα έχω πάντα τις καλύτερες αναμνήσεις απ’ τον 1055 Rock για ένα σωρό λόγους..


 

της Κατερίνας Μπουδούρη

Φωτογραφίες της Μαρίας Γκατζά