Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΥΛΟ - Από 17 Σεπτεμβρίου 2015 στο cine ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ.


Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2015

Asylo_afisa-400

«ΕΔΩ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΣΥΛΟ» 

Μια ταινία για την ανεξάρτητη μουσική σκηνή της Αθήνας της δεκαετίας του ’80 (punk, post punk, new wave).

 

Από 17 Σεπτεμβρίου στον κινηματογράφο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ - Λ. Συγγρού 106, Φιξ (ΜΕΤΡΟ Συγγρού-Φιξ)

Πρωταγωνιστούν: Βάσω Καμαράτου, Στάθης Σταμουλακάτος, Βιργινία Κλαστάδα, Όλγα Παπαδημητρίου, Νίκος Δημητρακόπουλος

Φιλική συμμετοχή: Όλυα Λαζαρίδου

Συμμετέχουν μέλη των συγκροτημάτων:  Παρθενογένεσις, Magic de Spell, Groupies, Stress, Panx Romana, Ανυπόφοροι, Metro Decay, Villa 21, Yell-o-Yell, Clown, South of no North, Not 2 without 3, Anti Troppau Council, Yeah!, Χωρίς Περιδέραιο, Αρνάκια, Libido Blume, Flowers of Romance

 

Σκηνοθεσία: Μιχάλης Καφαντάρης

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Νίκος Χανιώτης

Σενάριο-δημοσιογραφική επιμέλεια: Θανάσης Γιαννόπουλος

 

Ο τίτλος της ταινίας είναι κομμάτι μιας απειλής που εκτοξεύτηκε εναντίον διαδηλωτών.

Ήταν 9 Μαϊου 1985 όταν ο Αστυνομικός Διευθυντής Αττικής Δ. Χοχτούλας διέλυε μια πορεία πριν ακόμα ξεκινήσει από την πλατεία Εξαρχείων φωνάζοντας: «Απαγορεύεται η πορεία αλλά και συγκέντρωση στο χώρο της πλατείας, η οποία εξάλλου δεν σας προσφέρει άσυλο. Και εφ’ όσον τολμήστε να φωνάξτε συνθήματα όπως - μπάτσοι, γουρούνια,  δολοφόνοι - τότε θα συλληφθείτε και θα ισοπεδωθείτε!!», πυροδοτώντας, έτσι, ένα ολόκληρο κίνημα καταλήψεων πανεπιστημίων (στα οποία υπήρχε ακόμα άσυλο) και συγκρούσεων. 

Ο τίτλος της ταινίας, πέρα από την καταγραφή μιας ιστορικής στιγμής, δηλώνει και την πλήρη έλλειψη φιλικού-προστατευτικού κοινωνικού περιβάλλοντος που αντιμετώπισαν (και κόντρα στην οποία συσπειρώθηκαν) τα ανεξάρτητα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80. Έτσι κι αλλιώς, η γενιά του ΄80 αντιμετωπίστηκε με τόση εχθρότητα από τους κομματικοποιημένους (δεξιούς αλλά και αριστερούς) ώστε το μόνο άσυλο στο οποίο της επιτράπηκε να κρυφτεί ήταν το ψυχιατρικό άσυλο.

Μέσα από συνεντεύξεις μελών των συγκροτημάτων του ‘80 και ατόμων που εμπλέκονταν στις μουσικές-κοινωνικές εξελίξεις αλλά και μέσω της ιστορίας μιας γυναίκας που ψάχνει να βρει το χαμένο, οικογενειακό της, παρελθόν αποτυπώνεται, στην ταινία, το κυρίαρχο συναίσθημα μιας εποχής (που πέρασε αλλά μοιάζει να είναι ακόμα παρούσα) αλλά  και κάποιων ανθρώπων που «γεννήθηκαν για να χάνουν, όχι για να διαπραγματεύονται».

Δελτίο τύπου

 

Asylo_01s

Asylo_04sAsylo_05sAsylo_02s Asylo_03s

 

 

 

 

Διαβάστε την συνέντευξη του σκηνοθέτη Μιχάλη Καφαντάρη