Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

DIABLO BLVD - Zero Hour


Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 2017

 

diablo blv - zero hourDIABLO BLVD
Zero Hour
Hard Rock/Heavy Metal
Nuclear Blast
Βέλγιο

Tracklist:
01. Animal (3:04)
02. Sing From The Gallows (4:41)

03. Life Amounts To Nothing (2:53)

04. God In The Machine (3:26)

05. You Are All You Love (4:10)

06. The Song Is Over (4:53)

07. 00 00 (2:33)

08. Like Rats (3:27)

09. Demonize (7:02)

10. The Future Will Do What It's Told (5:31)

11. Summer Has Gone (3:49)




Η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα τίποτα για τους Diablo Blvd μέχρι που έπεσε στα χέρια μου ο συγκεκριμένος δίσκος, ο τέταρτος κατά σειρά του συγκροτήματος. Οι Diablo Blvd μας έρχονται από το Βέλγιο και αποτελούνται από τους Andries Beckers και Tim Bekaert στις κιθάρες, Jan Rammeloo στο μπάσο, Kris Martens στα drums και Alex Agnew στα φωνητικά.

Μετά την ακρόαση του Zero Hour, ομολογώ πως δεν εξεπλάγην που δεν ήξερα για αυτούς. Όχι ότι ο δίσκος είναι κακός. Κάθε άλλο. Οι συνθέσεις είναι καλοδουλεμένες, διαθέτουν μια όμορφη σκοτεινή ατμόσφαιρα, γενναίες δόσεις groove και συνοδεύονται από μια εξαιρετική παραγωγή. Η μπάντα δίνει αρκετή βάση στο κιθαριστικό κομμάτι όπου οι Beckers και Bekaert ισορροπούν μεταξύ των groove-άτων riffs και των μελωδικών (που δεν στερούνται και τεχνικής βέβαια) solos. Από πλευράς rhythm section, κύριος πρωταγωνιστής είναι ο Martens με το πολυποίκιλο (σε κάποιες φάσεις θα το χαρακτήριζα και ως «χοροπηδηχτό») drumming του που ολοκληρώνει το groovy feeling των κιθάρων.

Το άλλο βασικό συστατικό που χαρακτηρίζει τον ήχο και το ύφος των Diablo Blvd είναι η φωνή του Agnew. Η χροιά του στέκεται κάπου ανάμεσα στον Glenn Danzig και τον Ian Astbury, και είναι αυτή που ευθύνεται για τις περισσότερες παραπομπές προς τους Danzig και τους The Cult. Τρανταχτό παράδειγμα για αυτές τις παραπομπές είναι το Sing From The Gallows. Πολύ καλές στιγμές επίσης αποτελούν το Animal, το Demonize, που διεκδικεί την πρώτη θέση ως το καλύτερο του δίσκου. Ανταγωνιστής του, το The Future Will Do What It's Told. Ένα τραγούδι πιο «σκοτεινό» και με μια ελαφρια Type O Negative αισθητική.

Τι πάει λοιπόν στραβά με το Zero Hour; Πολύ απλά, ενώ η ακρόαση κυλάει μια χαρά και θα περάσεις καλά ακούγοντάς το, μόλις τελειώσει δεν σε «τραβάει» να το ξαναβάλεις από την αρχή. Είναι ένα συμπαθητικό και αξιοπρεπές album, που όμως δε θα σε ξετρελάνει.




του Λεωνίδα Παπαδόδημα