Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

DEEP PURPLE – Infinite


Τετάρτη 17 Μαΐου 2017

 

Deep Purple infiniteDEEP PURPLE
Infinite
Hard Rock
earMUSIC

Tracklist:
01. Time for Bedlam (4:34)
02. Hip Boots (3:23)
03. All I Got is You (4:42)
04. One Night in Vegas (3:23)
05. Get me Otta Here (3:58)
06. The Surprising (5:57)
07. Johnny’s Band (3:51)
08. On Top of the World (4:01)
09. Birds of Prey (5:47)
10. Roadhouse Blues (6:00)





Δύσκολα μπορείς να προσεγγίσεις ένα ακόμα album των Purple χωρίς να πέσεις στην παγίδα να το συγκρίνεις με τα διαμάντια του παρελθόντος. Ας κάνουμε όμως μία προσπάθεια…

Infinite λοιπόν. Έχουν να πουν κάτι νέο οι Purple; Δεν είναι εύκολο να απαντήσει κανείς. Ίσως πρέπει να μείνουμε στη λογική ότι αντιμετωπίζουν τα μουσικά δεδομένα του 2017 με τον μοναδικό τρόπο που πολύ καλά γνωρίζουν: παίζοντας την ίδια μουσική που ξέρουν, τη μουσική που τους ανέδειξε σε ένα από τα μεγαλύτερα rock σχήματα του πλανήτη. Βαρύς ήχος, γνωστό ηχόχρωμα με νέα στοιχεία δεμένα σωστά με τον γνωστό και αγαπητό χαρακτήρα του βρετανικού συγκροτήματος.

Ειδική μνεία στα πλήκτρα του Don Airey που δείχνουν να μην πέρασε ούτε μία μέρα από τις στιγμές του μοναδικού Lord. Ταυτόχρονα ο Steve Morse δείχνει την ικανότητά του να συνεργάζεται με την ομάδα και ότι έχει πλήρως μπει στην λογική των Purple δίνοντας τη δική του νότα στις συνθέσεις. Ειδική μνεία και στον μοναδικό Ian Gillan, που σαν το κρασί γίνεται καλύτερος με το χρόνο. Μπορεί η φωνή του να μην έχει το εύρος του Child in Time αλλά αρκεί να τον ακούσεις και θα σε πάει πίσω αρκετά χρόνια στις χρυσές μέρες των Purple.

Στιγμές του Infinite:

Μπαίνοντας με το Time for Bedlam οι Deep Purple μας δίνουν τη σφραγίδα του γνωστού τους ήχου. Η επίδραση της παραγωγής του Bob Ezrin είναι εμφανής στον ήχο ολόκληρου του album καθώς οι ήχοι ρέουν καθαροί και ευδιάκριτοι.

Το All I Got is You, πέρα από την ήδη επιτυχημένη πορεία του στα παγκόσμια charts, αποτελεί μία κλασική σύνθεση με όλα τα στοιχεία της μπάντας.

The surprising, πραγματική έκπληξη καθώς το mid tempo ξεκίνημά του συνδυάζεται με τις γέφυρες των πλήκτρων του Airey που με την βοήθεια του rhythm section δομεί έναν αρκετά διαφορετικό και πρωτότυπο μουσικό συνδυασμό.

Το album κλείνει με μία εκτέλεση του κλασικού Roadhouse Blues των The Doors που προσωπικά πιστεύω ότι θα μπορούσε να λείπει χωρίς να μειώσει στο ελάχιστο την αξία του Infinite.

Γενικά, σωστές συνθέσεις, κλασικός ήχος Purple, συνδυασμένος με μερικές progressive νότες, ίσως λίγο πιο βαρύ και blues από ότι μας έχουν συνηθίσει αλλά πάντα Purple. Μπορεί να μην αποτελεί τον καλύτερο δίσκο τους, σίγουρα όμως δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Ας ελπίσουμε να καταφέρουν να περάσουν την πεντηκονταετία με έναν ακόμα καλό δίσκο όπως το Infinite και να καταφέρουμε να τους δούμε (πάλι) στη χώρα μας…


του Παύλου Συμεωνίδη