Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

DAY SIX - Solitary League


Τρίτη 12 Δεκεμβρίου 2017

 

Day Six - Solitary LeagueDAY SIX
Solitary League
Progressive metal
Lion Music
Ολλανδία

Tracklist:
1. Hypervigilant (4:58)
2. Flight To Mars (6:10)
3. Myriad Scars (9:44)
4. Math’s Patterns (8:31)
5. The Cloud (8:02)
6. Grace In Words (6:35)
7. 309 (1:48)
8. Deadlock (5:38)
9. Modern Solitude (9:38)




Ακούγοντας το νέο album των progsters Day Six, σκεφτόμουν έντονα το πόσο θα πουλούσαν αν το κυκλοφορούσαν κάπου στα μέσα των ‘90s, όταν το progressive metal είχε γίνει κατά κάποιον τρόπο μόδα. Χωρίς να εννοώ ότι το Solitary League είναι ένα out of time album, νιώθω πως ταίριαζε τόσο πολύ εκείνη τη χρονική περίοδο και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα πουλούσε σαν φρέσκο κουλούρι.

Από την ατμόσφαιρά του ως το ύφος των συνθέσεων, μου φέρνουν αγαπημένες μπάντες και τα albums που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του '90. Από τους Fates Warning έως τους Enchant και τις σκοτεινές στιγμές των περισσότερων prog projects εκείνης της περιόδου (Explorer's Club, Platypus κτλ.), οι Ολλανδοί έχουν χτίσει ένα ψηφιδωτό γκρίζων ήχων. Περιττό να πω πως οι ίδιοι δηλώνουν σαν επιρροές μεταξύ άλλων τους Dream Theater, Translatlantic, Porcupine Tree αλλά και τους Rush, ELP, Yes.

Το ορχηστρικό και αδίκως σύντομο 309 άνετα μπορούσε να είναι μέρος του Pleasant Shade of Grey album των Fates Warning, ενώ η μελωδία στο πιάνο με έμπασε ξανά στον παγωμένο κόσμο του Dead Winter Dead από τους Savatage. Το The Cloud σε σημεία μου έφερε ευχάριστα τους Pink Floyd στο νου μου.

Οι Ολλανδοί με αυτή την τρίτη κυκλοφορία τους συνέχισαν από εκεί που έμειναν με το The Grand Design του 2010. Ποιοτικό progressive rock/metal που όμως δεν έχει δαιδαλώδεις συνθέσεις γιατί οι μουσικοί που απαρτίζουν τους Day Six δεν θέλουν να το παίξουν τεχνίτες και μαστόρια των οργάνων τους .

Οι βασικοί Robbie van Stiphout (lead vocals, guitars) και Daan Liebregts (drums) μαζί με το σχετικά νεόφερτο Rutger Vlek (keyboards) και τον Eric Smits (bass, vocals) που βρίσκεται από το 2011 στη μπάντα, έχουν σαν βασικό μέλημα να φτιάξουν ατμόσφαιρα για τον ακροατή, ατμόσφαιρα που βασίζεται στο φθινοπωρινό καιρό της χώρας τους. Κάποια διάσπαρτα soft jazz στοιχεία έρχονται να χαλαρώσουν λίγο τη βαριά αύρα του Solitary League.

Αρκετά τραγούδια είναι μεγάλα σε διάρκεια όπως τα 9λεπτα Myriad Scars και Modern Solitude, ή τα 8λεπτα The Cloud και Math's Patterns, όμως δεν είναι κουραστικά και ρέουν σαν το παγωμένο νεράκι του ποταμού Amstel. Αν θέλετε να αναβιώσετε τις χρυσές εποχές του progressive rock/metal τότε το Solitary League είναι ένα από αυτά τα albums που θα σας μεταφέρουν με επιτυχία. 





του Γιώργου Γράντη