Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

CORROSION OF CONFORMITY - No Cross No Crown


Τρίτη 6 Φεβρουαρίου 2018

 

corrosion of conformityCORROSION OF CONFORMITY
No Cross No Crown
Heavy Metal/Southern Metal
Nuclear Blast
ΗΠΑ
Tracklist:
01. Novus Deus (1:28)

02. The Luddite (4:39)

03. Cast The First Stone (3:43)

04. No Cross (1:18)

05. Wolf Named Crow (5:12)

06. Little Man (4:31)

07. Matre’s Diem (1:26)

08. Forgive Me (4:06)

09. Nothing Left To Say (6:22)

10. Sacred Isolation (1:22)

11. Old Disaster (4:44)

12. E.L.M (4:02)

13. No Cross No Crown (3:55)
14. A Quest To Believe (6:01)




Το διάλειμμα του Pepper Keenan μακριά από τους C.O.C έλαβε τέλος και το συγκρότημα επιστρέφει με το No Cross No Crown, το 10ο album της καριέρας του. Μια ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει (και δεν πρέπει). Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από τα δύο «χλιαρά» albums το 2012 και το 2014 με τον Mike Dean πίσω από το μικρόφωνο.

Με την επιστροφή του Keenan, οι C.O.C κυκλοφορούν την καλύτερη τους δουλειά από εποχής In The Arms Of God, αν όχι από εποχής Wiseblood. Ο δίσκος είναι χορταστικός, με 14 συνολικά συνθέσεις με το νούμερο να φαντάζει μεγάλο. Όμως, με μεσαίες διάρκειες στα τραγούδια, 3 μικρά ατομοσφαιρικά «ιντερλούδια» (No Cross, Matre’s Diem και Sacred Isolation) και συνολική διάρκεια που δεν ξεπερνάει τη μία ώρα, το No Cross No Crown δεν θα σε κουράσει ούτε στο ελάχιστο.

Οι συνθέσεις κινούνται σε mid tempo ρυθμούς χωρίς πολλά άγρια ξεσπάσματα, με εξαίρεση ίσως τα Cast The First Stone και Forgive Me. Καθόλου κακό όμως δεν είναι αυτό. Ο δίσκος δεν στερείται σε κανένα σημείο της βαρύτητας και του groove που περιμένεις να ακούσεις από τους C.O.C. Keenan και Weatherman συνεργάζονται στις κιθάρες σαν να μην αποχωρίστηκαν ποτέ, με τα λασπωμένα riffs και solos τους να δεσπόζουν. Στο ίδιο «σαν να μην πέρασε μια μέρα» κλίμα βρίσκοται και οι Mullin και Dean, με αποτέλεσμα το album να ακούγεται σαν φυσική συνέχεια του In The Arms Of God.

Επιπλέον, ο Keenan, αναμενόμενα, φέρνει πολλά από τους Down μαζί του (περισσότερο στις κιθάρες αλλά και στα φωνητικά). Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα το Wolf Named Crow και το Nothing Left To Say με τα ψυχεδελικά blues περάσματά του, που θα μπορούσαν άνετα να αποτελούν μέρος της δισκογραφίας του Phil Anselmo και της «εκεί» παρέας. Κάπου κάπου βγάζουν και ένα άρωμα από Clutch, ίσως επηρεασμένοι από την πρόσφατη κοινή τους περιοδεία.

Κάποιος αυστηρός κριτής θα έλεγε ότι ο δίσκος δεν έχει κάποιο τραγούδι που να είναι από αντικειμενικής άποψης «κράχτης». So what? Υπάρχουν 10 κομμάτια (δεν συμπεριλαμβάνω τα «ιντερλούδια» και το εισαγωγικό καθαρά λόγω διάρκειας) που μπορείς να επιλέξεις το ή τα αγαπημένα σου. Εγώ τα δικά μου τα βρήκα στα Little Man και A Quest To Believe. Το μόνο «κακό» του δίσκου είναι ότι τον άκουσα για πρώτη φορά πρωί με καφέ. Από εκεί και πέρα, όλα καλά.




του Λεωνίδα Παπαδόδημα