Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

CHUCK BERRY - Go, Johnny, Go....


Κυριακή 19 Μαρτίου 2017

 

chuck berry


Σε κάποιους ανθρώπους αναφερόμαστε με το όνομα, σε κάποιους με το επώνυμο, για τον Chuck Berry όμως η γλώσσα «το γλιστρούσε» ολόκληρο. Αν και μύθος, πρωτοπόρος και άλλες εγκωμιαστικές εκφράσεις, ποτέ δεν έγινε ο Τσακ, όπως ο Έλβις, ποτέ δεν έγινε ο Μπέρι, όπως ο Τζάγκερ. Στη συλλογική μνήμη της ροκ έμεινε με το ονοματεπώνυμο. Όχι ότι τον μειώνει με οποιονδήποτε τρόπο κάτι τέτοιο, απλά έτσι έγινε. Όπως με όλους τους «μεγάλους» εκείνης της γενιάς, το Buddy Holly, το Jerry Lee Lewis, το Bill Haley κ.ο.κ. Απλά δε σου «βγαίνει» να τους πεις διαφορετικά. Από τους πρώτους καλλιτέχνες που μπήκαν στο Rock n' Roll Hall of Fame –και δικαιολογημένα- και μόνιμη παρουσία σε κάθε λίστα ή compilation album των σημαντικότερων μουσικών του 20ου αιώνα, ξεκίνησε τη δισκογραφική του πορεία το 1953 και τα επόμενα 64 χρόνια μέχρι το θάνατό του έμελλε να είναι μια σεβάσμια φιγούρα και ένας ζωντανός θρύλος για όσους εν γνώσει και εν αγνοία τους επηρεάστηκαν και δημιούργησαν επειδή εκείνος επηρεάστηκε και δημιούργησε. Τα τραγούδια μιλούν από μόνα τους. "Johnny B. Goode", "Roll Over Beethoven", "Rock and Roll Music", "Maybellene", "No Particular Place to Go"...

Στην ιστορία όμως δεν έμεινε για τις επιτυχίες, ούτε για τη σκηνή με το "You Can Never Tell" από το Pulp Fiction. Έμεινε γιατί όρισε από την αρχή το rhythm and blues και γιατί έπιασε την ουσία του ροκ εν ρολ όπως λίγοι άλλοι. Και πολλά χρόνια μετά τα τραγούδια, πολλά χρόνια μετά την αναγνώριση είχε εξαφανιστεί. Λίγες εμφανίσεις, λίγες συναυλίες και αυτές προβληματικές, πολύ μακριά από τον κόσμο που αγόραζε τους δίσκους του και στα 90α του γενέθλια σαν από νουβέλα του Μάρκες, ανακοινώνει την επιστροφή του με νέο δίσκο (το 'Chuck' αναμένεται να κυκλοφορήσει εντός του 2017) και όπως είδαμε ουκ ολίγες φορές τα τελευταία χρόνια, ένα ακόμη κύκνειο άσμα.

Πολύς κόσμος ίσως να μην είχε καν ιδέα ότι ο Chuck Berry ζούσε ακόμα. Έτσι κι αλλιώς οι καλλιτέχνες του '50 φαντάζουν αιώνες μακριά και αν λάβουμε υπ' όψιν τη ζωή των ροκ σταρ, οι πιθανότητες είναι ακόμη μικρότερες. Κι όμως ζούσε. Αλλά η μνήμη σιγά σιγά γίνεται ιστορία. Αργά και σταθερά τα χρόνια περνούν, οι άνθρωποι πεθαίνουν και οι κοινωνοί της μνήμης χάνονται, μαζί και οι μαρτυρίες. Μένουν οι εικόνες, οι ήχοι και τα γραπτά. Χρειαζόμαστε μήπως κάτι παραπάνω; Το όλο αίσθημα ίσως, την πρωτοπρόσωπη αφήγηση, αλλά ας μην είμαστε αχόρταγοι. Όσο συγκλονιστικό κι αν είναι να ακούς το Johnny Cash στις φυλακές του Φόλσομ, ας αρκεστούμε στην ηχογράφηση. Σύντομα –αν όχι ήδη- θα είναι νεκρός κάθε άνθρωπος που ήταν παρών σε αυτή τη συναυλία. Σύντομα –αν όχι ήδη- αυτή η τόσο ισχυρή ανάμνηση δε θα υπάρχει πουθενά, παρά μόνο σαν κομμάτι της ιστορίας. Και ευτυχώς που μπορεί να διασωθεί έστω με αυτό τον τρόπο. Ούτως ή άλλως οι μνήμες όσο όμορφες κι αν είναι, πάντα παραπλανούν. Εκεί είναι η γοητεία τους, εκεί και ο λόγος που δεν μπορούν να υπάρχουν για πάντα. Εκεί όμως που συνυπάρχουν η ιστορία και η μνήμη του Chuck Berry είναι λίγο πολύ όλη η ροκ μουσική από τους Beatles μέχρι σήμερα. Εκεί βρίσκεται το rest in peace και το ευχαριστώ σε ένα γίγαντα που για παραπάνω από εξήντα χρόνια μας συντροφεύει.

Όπου, όποτε, όποιος αναρωτιέται για το πώς γεννήθηκε η ροκ θα σκοντάφτει σε δύο ονόματα. Muddy Waters και Chuck Berry.

Go, Johnny, go, go...


του Δημήτρη Φαληρέα