Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Chester Bennington - Breaking the Habit


Παρασκευή 21 Ιουλίου 2017

 

Linkin Park

Ο Chester Bennington ήταν ένας θεός για τους millennials. Έκπτωτος μεν, αν αναλογιστεί κανείς το δυσανάλογο δεύτερο μισό της πορείας των Linkin’ Park, θεός δε. Ένας φρόντμαν που λατρεύτηκε όσο λίγοι στη νέα χιλιετία, αλλά και αποτέλεσε στόχο μίσους σε αντίστοιχο βαθμό. Σίγουρα μια αναγνωρίσιμη φιγούρα που τροφοδότησε τα τραγούδια που μετεξελίχθηκαν σε ύμνους για μια ολόκληρη γενιά όσο περνούσε τις πιο άβολες φάσεις της.

Ως τραγουδιστής των Linkin Park πάντρεψε με την μέγιστη επιτυχία το rap και τις βαριές κιθάρες, είναι ο κύριος υπεύθυνος για έναν από τους καλύτερους δίσκους των 00’s, έδωσε στη metal τη θέση της στο mainstream ραδιόφωνο και την έκανε προσιτή στον καθένα, κέρδισε την σχεδόν καθολική αποδοχή της hip-hop κοινότητας, έδωσε το μοναδικό θετικό που μπορούμε να συγκρατήσουμε από τις ταινίες Transformers, μας έκανε να ανατριχιάσουμε με τη διασκευή του Rolling in the Deep, μας στενοχώρησε όταν πέθανε στο cameo του στο Saw VII και χτες μας στενοχώρησε πολύ περισσότερο όταν βγήκε στη δημοσιότητα η είδηση της αυτοκτονίας του.

Το nu metal και όλα τα παρεμφερή acts του, ήταν ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στη metal, ένα κεφάλαιο που εκνεύρισε πολύ κόσμο, αλλά ήταν πολύ μεγάλο για να θαφτεί κάτω από τους τόνους συντηρητισμού και μουσικού πουριτανισμού που ακολουθούν αυτό το χώρο. Και οι Linkin Park ίσως και να ήταν ό,τι καλύτερο βγήκε από όλο αυτό-σίγουρα πάντως το πιο επιτυχημένο. Όλα ξεκίνησαν το 2000, όταν κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τους, Hybrid Theory, μαζί με 4 singles-τεράστιες επιτυχίες και παγκόσμια αναγνώριση. 3 χρόνια αργότερα ήρθε το opus magnum τους, με τον τίτλο Meteora και δε χρειάζεται πολλές κουβέντες. Τα σχεδόν 40 λεπτά του είναι αρκετά για να καταλάβει ο οποιοσδήποτε γιατί απέκτησε τις διαστάσεις του Nevermind για τους millennials. Το Minutes to Midnight του 2007 ακολούθησε σε παρόμοια βήματα και ανάλογη επιτυχία, αν και με σαφείς αλλαγές στον ήχο. Παράλληλα εμείς μεγαλώναμε, ενηλικιωνόμασταν, αρχίσαμε να ακούμε άλλα πράγματα και οι Linkin Park σταμάτησαν να βγάζουν τόσο καλούς δίσκους. Μπαίνοντας στην τρέχουσα δεκαετία, κυκλοφόρησαν το μετριότατο A Thousand Suns (2010) και τα αδιάφορα Living Things (2012) και The Hunting Party (2014).

Με αυτά τα δεδομένα και τη λανθασμένη σύνδεση της μουσικής που ακούγαμε, με το πώς ήμασταν τα δύσκολα αυτά σχολικά χρόνια, αρχίσαμε να τους απαρνιόμαστε. Σιγά σιγά έφυγαν από τα mp3 μας, αργότερα σταματήσαμε να έχουμε mp3, οι αφίσες του Chester και του Shinoda, όπως κι αυτές των Green Day, κατέβηκαν από τις ντουλάπες και οι Linkin Park έγιναν ένα αστείο, σύμβολο του ξεπερασμένου, συνυφασμένο με τη λυκειακή ακμή και το γυμνασιακό μουστάκι. Ξεχάσαμε το πώς ξελαρυγγιαζόμασταν για χρόνια με το Numb, πόσο ανατριχιάζαμε με την εισαγωγή του Faint και πώς τα ουρλιαχτά του Somewhere I Belong γίνονταν η δική μας φωνή, μέσα στην χαζή και ασόβαρη –μα πραγματική- κρίση που περνούσαμε. Αφοριστικοί και γεμάτοι πόνο στίχοι που σήμερα φαντάζουν πιο αληθινοί από ποτέ. Όσο συνέχιζαν να περνούν τα χρόνια, κάποιοι ξεπεράσαμε αυτή την ανόητη «ντροπή» και κάποιοι άλλοι συνέχιζαν να θάβουν το μουσικό τους παρελθόν. Και οι τελευταίοι όμως, έκαναν ειρήνη όταν είδαν έναν ταλαντούχο νέο τραγουδιστή να δίνει τέλος στη ζωή του αφήνοντας πίσω 6 παιδιά.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την αυτοκτονία σαν πράξη και πολλά λαϊκά δικαστήρια ήδη στήνονται στα social media για το θάνατο ενός ανθρώπου, αλλά λόγος δεν μας πέφτει –ή τουλάχιστον δε θα ‘πρεπε. Ο Chester Bennington προσέφερε το μερίδιο του στην μουσική και άφησε μια πολύ σημαντική κληρονομιά, ταυτόχρονα εισάγοντας νέα στοιχεία, ορίζοντας μια ολόκληρη σκηνή και χρησιμοποιώντας τα δικά του λόγια, σπάζοντας τη συνήθεια.



του Δημήτρη Φαληρέα