Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Best 10 - U2


Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017

 

U2

Από τις post-punk μέρες στις αρχές της δεκαετίας του ’80, σε ένα από τα πιο εύκολα αναγνωρίσιμα ερωτικά τραγούδια στην ιστορία της μουσικής, σε έναν από τους πιο πρωτοποριακούς κιθαρίστες στην ιστορία της rock μουσικής, και σε μία από τις πιο πολυσυζητημένες και τις πιο αμφιλεγόμενες φιγούρες στην ανθρωπότητα.

Bono, The Edge, Adam Clayton και Larry Mullen Jr. Αποτελούν το ίδιο και απαράλλαχτο line-up για τους U2 εδώ και 41 χρόνια, αισίως. Σαν συγκρότημα έχουν γράψει ιστορία μερικές φορές. Με επτά δίσκους στην πρώτη θέση των πωλήσεων στις Η.Π.Α. (όσους και οι Led Zeppelin). Με αντίκτυπο τόσο σε μουσικό επίπεδο, όσο και σε πολιτικό και ακτιβιστικό. Ειδικά με τις ενέργειες του Bono και τις συναντήσεις του με παγκόσμιους ηγέτες κυρίως για τη διαγραφή των χρεών των χωρών της Αφρικής. Και σε αυτό, να προσθέσουμε και τα ουκ ολίγα τραγούδια τους με πολιτικό νόημα και περιεχόμενο.

Κοινώς, έχουμε να κάνουμε ένα ιστορικό συγκρότημα. Μάλιστα, έχουμε να κάνουμε με ένα συγκρότημα με ένα σπάνιο χαρακτηριστικό: τα τραγούδια του μπορεί να αφορούν ταυτόχρονα πάρα πολλούς ανθρώπους, αλλά και μόνο έναν. Μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για αλλαγή στον τρόπο σκέψης μίας ολόκληρης κοινωνίας, αλλά και ενός μόνο ανθρώπου που θέλει να βελτιώσει τη ζωή του.

Μπορεί τα τελευταία χρόνια η ποιότητα των συνθέσεών τους να μην είναι εφάμιλλη του παρελθόντος, αλλά δεν με εμποδίζει στο να επιλέξω 10 αγαπημένα μου τραγούδια από τη πορεία τους. Θα παρατηρήσετε ότι το πιο πρόσφατο είναι 13 χρόνια πίσω. Γι αυτό ευθύνονται κυρίως οι U2, και όχι εγώ.


No 10: An Cat Dubh/Into The Heart (LP: Boy – 1980)

Ξεκινάω με ένα διπλό χτύπημα. Από το ντεμπούτο τους, όταν ακόμα ο ήχος τους δεν είχε διαμορφωθεί στην τελική του μορφή. Τα βασικά του στοιχεία όμως είναι εδώ. Και κυρίως, τα πολλά επίπεδα στις κιθάρες του Edge, και η φωνητική ερμηνεία του Bono. Ένα ιδιαίτερα «σκοτεινό» τραγούδι, με το πρώτο μέρος να μιλάει για το sex, και το δεύτερο για την ωριμότητα και την χαμένη αθωότητα που επέρχεται με αυτήν. Το δίπολο που έχει σχηματιστεί εδώ είναι λίγο περίεργο. Γενικότερα, περίεργα και δύσκολα τραγούδια και τα δύο.



No 9: Desire (LP: Rattle And Hum – 1988)

Ο δίσκος στον οποίο βρίσκεται αυτό το τραγούδι, είναι το κλείσιμο μιας εποχής για τους U2. Προσπάθησαν, και μέχρι ενός σημείου κατάφεραν, να προσεγγίσουν τις βάσεις της αμερικανικής μουσικής. Γι αυτό και πάτησαν πάνω σε έναν από τους κλασικούς ρυθμούς του Bo Diddley. Αυτό όμως που το κάνει να ξεχωρίζει είναι το «ανεβαστικό» κλίμα που έχει. Δεν έχει σημασία αν θα το πετύχεις στο ραδιόφωνο, σε καφετέρια ή σε κάποιο bar. Θα δεις ανθρώπους να κινούνται στον ρυθμό του, έως και ασυναίσθητα.



No 8: Out Of Control (LP: Boy – 1980)

Μπορεί να φανεί έως και ιεροσυλία, αλλά πιστεύω ότι αν οι The Cure και οι Joy Division έγραφαν ποτέ μαζί ένα τραγούδι, θα ακουγόταν κάπως έτσι. Γιατί οι U2 «κάποτε» έπαιζαν post-punk.



No 7: I Still Haven’t Found What I’m Looking For (The Joshua Tree – 1987)

Ένας ρυθμός στα drums που ενώ δε φαίνεται από την αρχή, είναι ιδιαίτερα περίεργος και πολύπλοκος. Και από πάνω, σαν να χτίζουν σπίτι, οι U2 προσθέτουν σιγά σιγά το μπάσο, τις κιθάρες, την πρώτη φωνή, και τις υπόλοιπες φωνές. Τις πρώτες φορές που το άκουγα, ένιωθα ότι θα έρθει κάποιο ξέσπασμα, κάποια κλιμάκωση μέσα στο τραγούδι. Δεν υπάρχει όμως. Και δεν υπάρχει γιατί “I still haven’t found, what I’m looking for”. Ίσως, όταν βρεθεί, να έρθει και αυτή η κλιμάκωση.



No 6: Where The Streets Have No Name (LP: The Joshua Tree – 1987)

Η ιδέα για τη σύνθεση του τραγουδιού στην προηγούμενη θέση, δεν ήταν ακριβώς πρωτότυπη για τους U2. Το είχαν δοκιμάσει και σε άλλα τραγούδια. Και ειδικότερα ο The Edge, που έγραψε το συγκεκριμένο ως το «απόλυτο U2 τραγούδι που θα ήθελε να απολαμβάνει στις συναυλίες ως οπαδός του συγκροτήματος». Και η αλήθεια είναι ότι σε αυτό το τραγούδι, το χτίσιμο δουλεύει καλύτερα. Και οι κλιμακώσεις που έχει στα ρεφρέν, δουλεύουν προς όφελός του.



No 5: Rejoice (October – 1981)

Από έναν ξεχασμένο δίσκο, ένα ξεχασμένο τραγούδι. Πάλι στις διασταυρώσεις μεταξύ The Cure και Joy Division. Ακόμα είναι πολύ νωρίς στην καριέρα τους. Εμένα μου έχει «καρφωθεί» εδώ και χρόνια στο μυαλό για τη στροφή “This morning I fell out of bed. When I woke up to what he had said. Everything’s crazy but I’m too lazy to lie”.



No 4: Vertigo (LP: How To Dismantle An Atomic Bomb – 2004)

Το πιο πρόσφατο τραγούδι αυτής της λίστας. Το, κατά τη γνώμη μου, τελευταίο μεγάλο τραγούδι που έχουν γράψει οι U2. Ό,τι πιο κοντινό σε straight-forward rock-ιά έχουν γράψει ποτέ οι U2. Κάθε ακρόασή του με κάνει να τραγουδάω/φωνάζω πολύ δυνατά. “All of this can be yours. Just give me what I want and no one gets hurt”.



No 3: With Or Without You (LP: The Joshua Tree – 1987)

Τρίτο τραγούδι από το The Joshua Tree. Και το τρίτο στη σειρά στο δίσκο, που χτίζεται σιγά σιγά. Για να φτάσει σε άλλο ένα μεγάλο ξέσπασμα. Με τη διαφορά ότι αυτή η κραυγή του Bono σε αυτό το τραγούδι, είναι διαχρονική. Πόσοι και πόσοι έχουν προσπαθήσει να τη μιμηθούν. Αλλά ακόμα και ο ίδιος, δεν μπορεί να επαναλάβει αυτό που έκανε στο studio, έτσι ακριβώς.

Ένα απλό τραγούδι που έγραψε ο Bono προσπαθώντας να εκφράσει το χάσμα που ένιωθε μεταξύ της καινούριας (τότε) έγγαμης ζωής, και του μέλλοντος του συγκροτήματος. Την προσπάθειά του να τα μοιράσει και τα δύο. Που τον έκανε να ανακαλύψει ότι αυτό που τον ορίζει, δεν είναι κανένα από τα δύο, παρά μόνο η σύγκρουση μεταξύ των δύο. Πόσοι άνθρωποι και πόσες φορές έχουν βρεθεί σε αντίστοιχα σταυροδρόμια, αλλά δεν έχουν αντιληφθεί τι είναι αυτό που τους ορίζει;



No 2: Sunday Bloody Sunday (LP: War – 1983)

30 Ιανουαρίου 1972, Derry, Βόρειος Ιρλανδία. Βρετανοί στρατιώτες ανοίγουν πυρ εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών, που εναντιώνονται στην τακτική των βρετανικών αρχών που συνελάμβαναν και φυλάκιζαν Ιρλανδούς για συσχέτιση με τον I.R.A., χωρίς δίκη.

Έντεκα χρόνια αργότερα, με αφορμή αυτά τα γεγονότα, οι U2 βγάζουν το πιο πολιτικοποιημένο τραγούδι τους, και ρωτάνε “How long?”. Το ερώτημα αυτό έχει πολλές εφαρμογές στις πολιτικές μας συνειδήσεις. 34 χρόνια μετά, it still lingers.



No 1: Bullet The Blue Sky (LP: The Joshua Tree – 1987)

Βαρύ, σκοτεινό, ειρωνικό, δηκτικό, σκληρό. Μερικές από τις λέξεις με τις οποίες μπορώ να περιγράψω αυτό το τραγούδι. Αλλά, ακόμα και σήμερα, καμιά 20αριά χρόνια από την πρώτη φορά που το άκουσα, δεν μπορώ να περιγράψω με ολοκληρωμένες προτάσεις πως και γιατί μου αρέσει. Η ερμηνεία συγκροτήματος και Bono, τόσο παράταιρη από οποιαδήποτε άλλη σύνθεσή τους ίσως να είναι ένας λόγος. Όπως και να ‘χει, πρόκειται για ένα σπάνιο τραγούδι, που δεν ακούγεται συχνά, και που δεν έχει αναγνωριστεί από τον κόσμο όσο πιστεύω ότι του αξίζει.



του Μάρκου Σκυριανού