Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Best 10 - RORY GALLAGHER


Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017

 

rory gallagher

 

Ο Rory Gallagher ήταν ένας χαρισματικός κιθαρίστας, με ιδιαίτερο και ξεχωριστό ήχο και ταυτόχρονα μια από τις πιο σεμνές και ταπεινές μορφές της rock μουσικής. Με την Fender Stratocaster του στο ένα χέρι και με ένα μπουκάλι bourbon στο άλλο, ακροβατούσε πάντα στη διαχωριστική γραμμή που χωρίζει το blues από τη rock, τρικλίζοντας πότε από τη μία και πότε από την άλλη πλευρά. Σίγουρα υπάρχουν περισσότερο τεχνικοί κιθαρίστες από αυτόν. Το πάθος όμως που έβγαζε μέσα από τα τραγούδια του είναι μοναδικό, και αυτό είναι που μετράει στην περίπτωση του.

(Live αφιέρωμα στη μνήμη του Rory Gallagher θα πραγματοποιηθεί στο Eightball την Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 2017 και στο Κύτταρο το Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2017. Περισσότερες πληροφορίες εδώ)



10: I’m Not Awake Yet (LP: Deuce – 1971)

Ο δεύτερος δίσκος του Rory μέσα στην ίδια χρονιά, ανοίγει με ένα ακουστικό τραγούδι. Ο ήχος του κινείται ανάμεσα στο blues, την jazz και την κέλτικη μουσική. Με το μαγευτικό του solo, ο Rory μας αποδεικνύει ότι μια μελωδία δε χρειάζεται απαραίτητα παραμόρφωση για να σου μείνει στο μυαλό.



9: I Ain’t No Saint (LP: Defender – 1987)

Το συγκεκριμένο κομμάτι, θα μπορούσε με άνεση να χρησιμοποιηθεί ως απάντηση στην ερώτηση «Τι είναι το blues rock;». Με το fuzz της κιθάρας να κάνει τα πράγματα ακόμα πιο groovy και με το μπάσο του «εργάτη» Gerry McAvoy σε πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Rory μας μηνύει ότι «δεν είναι άγιος».



8: For The Last Time (LP: Rory Gallagher – 1971)

Ο ομώνυμος πρώτος δίσκος του Rory σηματοδότησε την αποχώρηση του από τους Taste. Αν και οι λεπτομέρειες της αποχώρησης του δεν είναι ξεκάθαρες, οι συναισθηματικά φορτισμένοι στίχοι του συγκεκριμένου τραγουδιού μας δίνουν μια ιδέα για το τι έγινε. Σημειωτέον, η αποχώρηση του Rory σήμανε και την διάλυση τους των Taste. Τυχαίο; Δεν νομίζω.



7: They Don’t Make Them Like (Tattoo – 1973)

Στο Tattoo, ο Gallagher και η μπάντα συνεχίζουν να σπάνε τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των μουσικών ειδών. Από το blues στο rock και απο εκεί στην jazz και πάλι πίσω. Παράλληλα βλέπουμε το ταλέντο του Rory και σε άλλα έγχορδα όργανα εκτός της κιθάρας, όπως slide guitar και μαντολίνο. Η unison κιθάρα που χρησιμοποιείται στο συγκεκριμένο τραγούδι, θυμίζει όσο τίποτε άλλο το μπουζούκι του Μανώλη Χιώτη, με τον μύθο να λέει ότι εκτός από τον Jimi Hendrix, και ο Rory ήταν θαυμαστής του Έλληνα βιρτουόζου.



6: A Million Miles Away LP: Tattoo – 1973 & Irish - 1974)

Ένα από τα πιο αγαπημένα του Rory στο setlist του, και όχι άδικα. Καθαρό, straightforward blues, με τον Rory να οργιάζει πάνω στην ταστιέρα ειδικά στην live έκδοση του κομματιού.



5: Shadow Play (LP: Photo Finish – 1978)

Ο συγκεκριμένος δίσκος σηματοδοτεί την επιστροφή της μπάντας του Rory σε power trio δομή. Οι συνθέσεις κοιτάνε περισσότερο προς το hard rock, με τις αναφορές στην jazz και τη folk να μειώνονται αισθητά. Το τραγούδι που ανοίγει τη δεύτερη πλευρά του Photo Finish αποτελεί και το διαμάντι του δίσκου. Με ένα άκρως κολλητικό riff που ξεπερνιέται μόνο από το ακόμα πιο κολλητικό ρεφρέν.



4: Walk On Hot Coals (LP: Blueprint – 1973)

Η προσθήκη του Lou Martin στα πλήκτρα εμπλούτισε τον ήχο της τετραμελούς πλέον μπάντας και τον έφερε σε ίση απόσταση μεταξύ του blues και του rock n’ roll. Στο συγκρεκριμένο τραγούδι ειδικά, ο Martin δίνει ένα πραγματικό ρεσιτάλ, παίρνοντας φόρα τόσο από την κιθάρα όσο και από το φρενήρες drumming του επίσης νεοφερμένου Rod de’Ath.



3: Do You Read Me (LP: Calling Card – 1976)

Άλλο ένα τραγούδι που στέκεται ακριβώς στο όριο που χωρίζει (ή ενώνει αν προτιμάτε) το blues με το rock. Η άψογη παραγωγή του Roger Glover δίνει μια έξτρα ώθηση τόσο στο τραγούδι όσο και στον υπόλοιπο δίσκο, ένω παράλληλα ο Rory (που όταν δεν τραγουδάει, σολάρει ακατάπαυστα) βρίσκεται στην καλύτερη του φάση.



No 2: Moonchild (LP: Calling Card – 1976)

Ό,τι είναι το Smoke On The Water για τους Deep Purple είναι το Moonchild για τον Rory. Το πιο διάσημο τραγούδι του, και το πρώτο που θα ακούσεις όταν θα αποφασίσεις να ασχοληθείς με αυτόν. Αιτία φυσικά είναι το κολλητικό του riff. Αν δε, είσαι κιθαρίστας σίγουρα δεν θα ησυχάσεις αν δεν μάθεις να το παίζεις.



No 1: Philby (LP: Top Priority – 1979)

Με στίχους εμπνευσμένους από την πολυτάραχη ζωή του κατασκόπου και διπλού πράκτορα Kim Philby, ο Rory σκιαγραφεί τη δική του πολυτάραχη ζωή ως καλλιτέχνης. Σε μουσικό επίπεδο, το τραγούδι ακολουθεί κατά γράμμα το στυλ του Rory με τα κολλητικά riffs και τα πιασάρικα ρεφρέν. Ο ξεχωριστός όμως ήχος, χάρη στο ηλεκτρικό sitar (προσφορά του Pete Townsend των The Who), φέρνει το συγκεκριμένο κομμάτι στην κορυφή της λίστας. 



του Λεωνίδα Παπαδόδημα