Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Best 10 - PARADISE LOST


Τρίτη 29 Αυγούστου 2017

 

paradise lost

Πρωτεργάτες του doom/death μαζί με τους My Dying Bride και τους Anathema. Από το 1988 μέχρι και σήμερα πειραματίστηκαν και άλλαξαν τον ήχο τους, όχι μόνο μια φορά, ακολουθώντας τις επιταγές των δύο αρχηγών, Greg Mackintosh και Nick Holmes. Τα πειράματα αυτά ήταν άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε όχι. Μέχρι που αποφάσισαν να τα σταματήσουν και να γυρίσουν εκεί που ανήκουν και εκεί που τους θέλουμε κι εμείς. Σε όλη την πορεία τους όμως, μας χάρισαν μοναδικές στιγμές.


10. Don’t Belong (Paradise Lost – 2005)

Τυπικά τα πρώτα αχνά σημάδια της «επιστροφής στις ρίζες» είχαν αρχίσει 3 χρόνια πριν. Όμως, ο δίσκος που φέρει το όνομα της μπάντας είναι αυτός που σηματοδοτεί το αποφασιστικό βήμα για την απομάκρυνση των Paradise Lost από μονοπάτια στα οποία «δεν ανήκουν». Τα πλήκτρα χάνουν ολοένα και περισσότερο έδαφος έναντι των κιθάρων. Εδώ, με εξαίρεση το intro και το outro, ίσα ίσα που ακούγονται ως «πλάτες» πίσω από τα riffs του Mackintosh και τα φωνητικά του Holmes.



9. Never For The Damned (In Requiem – 2007)

Οι Mackintosh και Holmes μάλλον άκουγαν το Icon όταν έγραφαν και συνέθεταν τα τραγούδια του In Requiem. Το συγκεκριμένο δε που ανοίγει και το album, με εξαίρεση την ανατολίτικη μελωδία της εισαγωγής (η οποία επαναλαμβάνεται ως ιντερλούδιο μέσα στο κομμάτι) θα μπορούσε άνετα να περάσει ως χαμένη ή rejected σύνθεση από το 1993.



8. The Rise Of Denial (Faith Divides Us, Death Unites Us – 2009)

Έχοντας πάρει πια ως δεδομένο την διάθεση των Paradise Lost να επιστρέψουν στον ήχο και το ύφος με το οποίο μεγαλούργησαν, το συγκεκριμένο τραγούδι δεν με εκπλήσσει τόσο σε μουσικό επίπεδο. Με εκπλήσσει σε φωνητικό επίπεδο. Ακούγοντας τη φωνή του Holmes εδώ, δύο σκέψεις περνάνε απο το μυαλό του καθενός (και του δικού μου φυσικά). Ή o Holmes ξανάνιωσε ή μας «δούλευε» την περίοδο 1999-2005.



7. Beneath Broken Earth (The Plague Within – 2015)

Αποστολή «ολική επαναφορά». Συστατικά:

Αργός και μακρόσυρτος ρυθμός: Check
Drums που τραντάζουν τη γη σε κάθε χτύπημα: Check
Βαριά και σκοτεινά riffs: Check
Ένας Holmes να βρυχάχται σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 1990: Check

Αποστολή εξετελέσθη



6. Our Saviour (Lost Paradise – 1990)

Κι αν το προηγούμενο της λίστας είναι το πιο βαρύ και σκοτεινό Paradise Lost τραγούδι που έχουμε ακούσει από εποχής Gothic, αυτό είναι ΤΟ πιο βαρύ και σκοτεινό Paradise Lost τραγούδι.



5. Embers Fire (Icon – 1993)

Από το τσέλο της εισαγωγής, το οποίο χρησιμοποιεί ο Mackintosh για να φτιάξει το βασικό riff του κομματιού καταλαβαίνεις ότι κάτι έχει αλλάξει. Μετά μπαίνουν και τα brutal-free φωνητικά του Holmes και βεβαιώνεσαι. Οι ζοφερές doom/death μέρες των Paradise Lost είναι παρελθόν καθώς το συγκρότημα πραγματοιεί μια (μεγαλειώδη όπως αποδείχτηκε εκ του αποτελέσματος) στροφή προς Metallica φόρμες, κρατώντας όμως τον gothic πυρήνα τους.



4. One Second (One Second – 1997)

Βρισκόμαστε ένα βήμα (ή μήπως ένα δευτερόλεπτο;) πριν από την δεύτερη σημαντική στροφή των Paradise Lost. Τα πλήκτρα έχουν αρχίσει να παίρνουν σημαντική θέση στην ενορχήστρωση, εντείνοντας τα ηλεκτρονικά στοιχεία που υιοθέτησε σταδιακά το συγκρότημα. Αυτή η dark wave πορεία τους από αυτό το δίσκο και μετά, θεωρώ ότι δεν τους ταίριαζε και σαφώς δεν είναι και από τις αγαπημένες μου. Εξαίρεση αποτελεί το συγκεκριμένο τραγούδι όπου κατα ένα περίεργο τρόπο τα «παλιά» και τα «νέα» στοιχεία εναρμονίζονται.



3. Erased (Symbol Of Life – 2002)

Εντάξει, θα το παραδεχτώ. Ίσως το πιο «εύκολο» μουσικά τραγούδι που έχουν γράψει ποτέ οι Paradise Lost. Μαζί με το προηγούμενο όμως αποτελούν τις δύο «ένοχες απολαύσεις» από την περίοδο 1997-2002.



2. The Last Time (Draconian Times – 1995)

Αν θα περιέγραφα τη μουσική των Paradise Lost με τραγούδια, θα ξεκινούσα από αυτό. Μεγάλο κόλλημα αυτό το κομμάτι από την πρώτη κιόλας φορά που άκουσα το album. Για αρκετό καιρό μάλιστα όποτε έβαζα να ακούσω το album, άκουγα το τραγούδι δύο φορες πριν περάσω στο επόμενο. Φταίει το «πιο Paradise Lost – πεθαίνεις» riff; Το “Hearts Beating” του ρεφρέν που επαναλαμβάνεται μέχρι να σου γίνει βίωμα; Μπορεί και τα δύο.



1. Forever Failure (Draconian Times – 1995)

Επίσης μεγάλο κόλλημα το συγκεκριμένο τραγούδι. Όχι μόνο για την ανορθόδοξη δομή του (δυνατό κουπλέ-ήρεμο ρεφρέν) αλλά και για τα samples του Charles Manson να λέει “I don’t understand sorry”, και “I don’t really know what sorry means, I feel sorry all my life”, που σου χαράσσονται στο μυαλό.



του Λεωνίδα Παπαδόδημα