Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Best 10 - MARILYN MANSON


Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2017

 

marilyn manson best10

Marilyn Manson! Τι μπορεί να πρωτοπεί κανείς γι αυτόν, και πώς να τον πρωτο-χαρακτηρίσει; Πρίγκιπα του Σκότους; Χλωμό Αυτοκράτορα; Ακραίο; Εκκεντρικό; Σοκαριστικό; Προκλητικό; Ό,τι και να πει κανείς είναι τόσο αληθινό όσο και λίγο...

Για εμένα, καθώς και για τους υπόλοιπους που βλέπουν τα βαθύτερα νοήματα πίσω από το προφανές αλλά και απολαμβάνουν ανερυθρίαστα την ωμότητα των τραγουδιών του και την αδιαμφισβήτητα μοναδική φωνή του, είναι ένας από τους πιο ιδιαίτερους καλλιτέχνες. Αληθινός, καυστικός, θεατρικός, αντιφατικός και αντιπρόσωπος της ελευθερίας του λόγου. Πάντα θα ξέρει πώς να κάνει εμάς που τον αγαπάμε να μετράμε μέρες για την κυκλοφορία της επόμενης δουλειάς του και να τρέφουμε ελπίδες ότι κάποια στιγμή θα καταφέρουμε να τον δούμε live!

Πώς βλέπει ο ίδιος τον εαυτό του; «Αντιπροσωπεύω όλα όσα φοβάται κάποιος, επειδή κάνω και λέω αυτά που θέλω»



10. I Don’t Like The Drugs But The Drugs Like Me (Mechanical Animals - 1998)

Απλά λατρεμένο, από τα κομμάτια που μπορώ να ακούω άπειρες φορές στο repeat! Σε κυριεύει από την πρώτη στιγμή με το χορευτικό - hard rock ρυθμό του, την άμεση δυναμική του, τα απίστευτα blues backing vocals στο ρεφραίν και τους στίχους που έξαλλα περιγράφουν τη μάστιγα της... "κανονικότητας"!

Κοινωνία, θρησκεία και φυσιολογικό, το όπιο του λαού! Είμαστε ανθρώπινα όντα ή δείγματα ψυχών που προσποιούμαστε και εξαγνιζόμαστε στα λουτρά των δεκαπεντάλεπτων της ντροπής μας; Εκπαιδευόμενοι ανόητοι, ανερχόμενα τίποτα, μια ωδή στην κοινωνία και το master plan (που δυστυχώς πάει τόσο καλά προς το παρόν). Αρκετές ομοιότητες και με το Fame του David Bowie (όπως και η persona Omega του Mechanical Animals με τον Ziggy Stardust)!

Στα plus η άψογα weird αισθητική του video (πόσες φορές είναι αρκετές για να το δεις;)! Ο Marilyn Manson εμφανίζεται με άσπρα μαλλιά στο χρώμα του πρόβατου και κόκκινα μάτια (αναφορά στην Αποκάλυψη) κρεμασμένος από έναν σταυρό τηλεοράσεων τον οποίο αργότερα κουβαλάει μαζί του, ενώ στο περιβάλλον κάνουν την εμφάνισή τους ένας εγκαταλελειμμένος κούνελος που θυμίζει τόσο την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (καθώς ο Marilyn είναι μεγάλος fan του Lewis Carroll) και άλλο τόσο ταινίες τρόμου που έχουν χάσει την αίγλη τους.  Xριστιανικά πορσελάνινα είδωλα, ακέφαλοι καταδιώκτες αστυνομικοί, αποβλακωμένοι – aggressive πολίτες με πρόσωπα εξωγήινων που ταλαιπωρούν την παλιοπαρέα Manson, Twiggy, Ginger Fish, Madonna Wayne Gacy & John 5, αλλά και πολλές πολλές τηλεοράσεις ακόμα.



9. Heart Shaped Glasses (Eat Me, Drink Me - 2007)

Παιχνιδιάρικος και ερωτικός ρυθμός - μια μίξη της αθωότητας και της απώλειάς της. Τραγούδι που μας θυμίζει τα νεανικά μας χρόνια (ή αυτά που θα θέλαμε να είχαμε), όπως και τα πράγματα που κάνεις και ποτέ δε λες, αυτά που θεραπεύονται αλλά ποτέ δεν ξεχνιούνται. Έχει την ιδιότητα να με ταξιδεύει κάθε φορά που το ακούω!

Don't break my heart and I won't break your heart-shaped glasses” είπε ο Marilyn Manson στην Evan Rachel Wood (η Dolores από το Westworld) στο πρώτο τους ραντεβού στο ξενοδοχείο, μετά τον χωρισμό του με την Dita Von Teese. Η Evan, 19 χρονών τότε και πολύ μικρότερη από τον Manson, φόρεσε σαρκάζοντας ένα ζευγάρι γυαλιά σε σχήμα καρδιάς, ίδιο με αυτό που υπήρχε στην αφίσα της ταινίας Lolita του Kubrick, και όλο το συμβάν τον ενέπνευσε να γράψει το τραγούδι αυτό, καταλήγοντας πως έτσι πρέπει να γράφει κάποιος τραγούδια. Πρέπει να είναι μέρος της προσωπικότητάς σου.



8. Para-Noir (The Golden Age Of Grotesque - 2003)

Και μια και πιάσαμε την Evan, να μην πιάσουμε και την Dita; Το Para-Noir ξεκινάει με την Von Teese (burlesque performance artist) να εξηγεί όλους τους λόγους για τους οποίους θα επιδιδόταν στην πράξη και συνεχίζει με τον Marilyn να ανταπαντάει, καταλήγοντας πως δε χρειάζεται να έχει συγκεκριμένο λόγο για να τη μισεί με τον τρόπο που το κάνει. Απροκάλυπτα badass και ζόρικη φύση του τραγουδιού (ίσως για λίγους και καλούς) που μαγνητίζει. Με θέματα σκοτεινά, aggressive, noisy, με τον γνωστό industrial αλλά και περισσότερο ηλεκτρονικό ήχο.

Εκτός όμως από όλα αυτά που επιχειρεί συνειδητά να περάσει μέσα από τους στίχους, τη μουσική, τη θεατρικότητα και την τέχνη του, ο Manson καταφέρνει επίσης πάντα να μας φέρνει σε επαφή με το απαγορευμένο, τα πιο βαθιά μας ένστικτα, αυτά που καταπιέζονται από το δόγμα της “ομορφιάς”. Αλλά η κοινωνία και τα στερεότυπα ξεχνάνε πως η ομορφιά τις περισσότερες φορές είναι αντιφατική και πιο βαθιά από το απλό “φαίνεσθαι”.



7. No Reflection (Born Villain - 2012)

Δε ξέρω ποια εκδοχή μου αρέσει περισσότερο, αλλά εσύ θα μάθεις σύντομα (αν και μάλλον δε θα θέλεις)!

Συνεχίζουμε επιθετικά, με έντονο ρυθμό και την αίσθηση της παρακμής στα dark, pure evil μονοπάτια του Born Villain (βλέπε επάνω για μια επανάληψη περί ένστικτων και αντιφατικότητας της ομορφιάς), γιατί σύμφωνα με τον Marilyn οι κακοί πάντα είναι πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες (στις ιστορίες), καθώς δεν αναγκάζουν τον εαυτό τους να ακολουθούν τις νόρμες και τις διαταγές. Αμφισβητούν, και στην τελική, δεν έχουν αντανάκλαση.



6. Angel With the Scabbed Wings (Antichrist Superstar - 1996)

Τρελαμένα riffs, μανιασμένος ρυθμός, χαοτικά shrieking vocals που το πάνε σχεδόν προς black metal, αρμαγεδδωνικοί στίχοι. Γενικά προσπαθούμε να το μαζέψουμε (το μυαλό μας), αλλά δε μαζεύεται! Ο άγγελος με τα σχισμένα φτερά έρχεται να σκορπίσει αντάρα και δεν μπορείς να τον εγκαταλείψεις αλλά ούτε και να τον ευχαριστήσεις.



5. The Beautiful People (Antichrist Superstar - 1996)

Και αν μπορείς, μη χτυπιέσαι στο ρυθμό με το που μπαίνει το κομμάτι! Ακόμη και το σκουληκάκι στο video κάνει tail-banging! Τα εμβατηριακά τύμπανα, τα στακάτα riffs, τα ξεσπάσματα, αλλά και όλη η ουσία του το έχουν οδηγήσει στο να είναι το πιο αναγνωρισμένο τραγούδι του. Το έχω κατατάξει σε ένα από τα αγαπημένα μου καθώς, παρά την εμπορικότητά του, διατηρεί την αλήθεια και την αυθεντικότητά του (δύσκολο επίτευγμα).

Όπως λέει και ο ίδιος ο Marilyn Manson: «Δε θα καταπιεστούμε άλλο από το φασισμό της ομορφιάς. Μιλάω πάντα σχετικά με το να είσαι ο εαυτός σου, να μην αισθάνεσαι ντροπή επειδή είσαι ή σκέφτεσαι διαφορετικά. Προσπαθώ να πάρω τα ιδανικά, τα κοινά ήθη όλων, να τα γυρίσω ανάποδα, να κάνω τους ανθρώπους να τα δουν διαφορετικά, να τα αμφισβητήσουν, ώστε να μην τα θεωρούν πάντα δεδομένα



4. President Dead (Holy Wood (In The Shadow Of The Valley Of Death) - 2000)

Ακόμα ένα masterpiece με μανιασμένα riffs και επικό μπάσο από τον Twiggy. Αξίζει να αναφερθεί πως το τραγούδι διαρκεί 3 λεπτά και 13 δευτερόλεπτα, αντιστοιχώντας στο Frame 313 του Zapruder film, την πιο ολοκληρωμένη οπτική καταγραφή της δολοφονίας, και είναι το επακριβές frame όπου ο John F. Kennedy πυροβολείται.

Το President Dead (όπως και η τριάδα που ακολουθεί) ανήκει στα τραγούδια του Manson που με έχουν κερδίσει τόσο για την απαράμιλλη σύνθεση, ερμηνεία και μουσική υπόστασή τους, όσο και για την έξω από τα δόντια επίθεση που εξαπολύει σε οτιδήποτε σάπιο υπάρχει στον κόσμο μας. Ανοιχτός πόλεμος κι όποιος καταλάβει, κατάλαβε!



3. Lamb Of God (Holy Wood (In The Shadow Of The Valley Of Death) - 2000)

Πιο μελαγχολικό, ατμοσφαιρικό, ειρωνικό και απαισιόδοξο, παρόλα αυτά μαγευτικό και αφυπνιστικό όσον αφορά την υποκρισία της λύπησης και της συμπάθειας. Κομμάτι που όλοι πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας, περιλαμβάνει στο βασικό μήνυμά του μία παράφραση του διάσημου στίχου “Nothing’s gonna change my world” (John Beatles - Across the Universe) σε “Nothing's gonna change the world”. Ξυπνάει όμως τις ελπίδες μας πως ίσως η μουσική (και η τέχνη γενικά, καθώς προέρχεται από τα ανώτερα επίπεδα της ύπαρξής μας) τα καταφέρει.

Και στην τελική "If you die when there's no one watching, and your ratings drop and you're forgotten, if they kill you on their TV, you're a martyr and a lamb of God»



2. Target Audience (Holy Wood (In The Shadow Of The Valley Of Death) - 2000)

Δεύτερο αγαπημένο μου τραγούδι, το προσωπικό αγαπημένο του Manson από αυτόν το δίσκο, και δικαίως μιας και σε “αρπάζει” κυριολεκτικά, δείχνοντάς σου τι πάει στραβά. Περιγράφει μία από τις βασικές πηγές όλων των δεινών και της παρακμάζουσας ανθρωπότητας. Ένα κράμα μελωδίας, συναισθήματος, αφοπλιστικά παραστατικού λόγου και έντασης τόσο καλά δουλεμένο που έχει εξελιχθεί σε κάτι μοναδικό. Θα μπορούσε να πει κανείς η ιστορία της κοινωνίας σε κάτι παραπάνω από 4 λεπτά.



1. The Mephistopheles Of Los Angeles (Pale Emperor - 2015)

Συνειδητά θα αφήσω τους στίχους, την ατμόσφαιρα και την επιβλητικότητα του τραγουδιού να μιλήσουν για εμένα και δε θα προσθέσω τίποτα άλλο:

Halle-fucking-lujah !
I don't know if I can open up
I've been opened enough
I don't know if I can open up
I'm not a birthday present
I'm aggressive regressive
The past is over
And passive scenes so pathetic

Are we fated, faithful, or fatal?

I'm feeling stoned and alone like a heretic
I'm ready to meet my maker

I'm feeling stoned and alone like a heretic
I'm ready to meet my maker

Lazarus has got no dirt on me
Lazarus has got no dirt on me

And I'll rise to every occasion
I'm the Mephistopheles of Los Angeles
Of Los Angeles




της Χριστίνας Γούσιου