Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Best 10 - JACK WHITE


Παρασκευή 30 Μαρτίου 2018



jack white


Μέσα από μια αξιοθαύμαστη εικοσαετή καριέρα, ο Jack White έχει αποδείξει πως είναι ένας από τους μεγαλύτερους (αν όχι «ο») κιθαρίστες της εποχής μας και όχι μόνο. Η μεγάλη και πάντα υψηλού επιπέδου πορεία του σε The White Stripes, The Raconteurs, The Dead Weather, αλλά και ως solo καλλιτέχνης  τον ανάγει σε ένα από τα μεγαλύτερα «πολυεργαλεία» της rock, δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία για βαθύτερη μελέτη των καλλιτεχνικών του ανησυχιών. Με αφορμή λοιπόν την τελευταία κυκλοφορία του, με τίτλο Boarding House Reach, επιστρέφουμε στο Detroit του 1999 και μέχρι να φτάσουμε στο 2018, επιλέγω τα 10 αγαπημένα μου κομμάτια…(κι ένα bonus).



10. Jack White & Alicia Keys – Another Way to Die (LP: Quantum of Solace O.S.T. - 2007)

Μπορεί το “Quantum of Solace” να ήταν μια από τις χειρότερες ταινίες του James Bond, αλλά μας έδωσε ένα από τα καλύτερα soundtrack της ιδιαίτερης αυτής κατηγορίας. Διατηρώντας τη διαχρονική μουσική συνέχεια της εν λόγω σειράς, αλλά χωρίς να χάνεται σε αυτήν, συνεργάζεται άψογα με την Alicia Keys και δίνει ένα άρτιο ρεφρέν που νόημα μπορεί να μη βγάζει στιχουργικά, αλλά καθόλου δεν μας πειράζει.



9. The White Stripes - Blue Orchid (LP: Get Behind Me Satan, 2005)

Το να ακολουθήσεις αξιοπρεπώς το επικό Elephant, ήταν μια πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση, αλλά με καλούδια όπως το opening track της «Μπλε Ορχιδέας», οι The White Stripes κατάφεραν να μην περάσουν στη λήθη. Βέβαια αυτό γίνεται σχεδόν αντιγράφοντας τους εαυτούς τους και εν τέλει παρουσιάζοντας ένα πιο χαρούμενο Hardest Button to Button, μα δύσκολα η επανάληψη είναι τόσο ευχάριστη.



8. The Dead Weather - Treat me Like your Mother (LP: Horehound, 2009)

Ο Jack White, η Alison Mosshart (The Kills), ο Jack Lawrence (The Greenhornes / City and Colour) και ο Dean Fertita (Queens Of The Stone Age) συνυπάρχουν σε ένα συγκρότημα και το αποτέλεσμα δεν είναι τίποτα λιγότερο από αυτό που περιμένεις όταν διαβάζεις για ένα τέτοιο supergroup. Οι επιρροές, αλλά κυρίως το στιλ που έχει αναπτύξει ο καθένας στα δικά του μουσικά λημέρια, δημιουργούν μια μίξη κωλοπαιδισμού και sexiness (sic) που δύσκολα δε θα κάνει ορθάδικο το χαλαρό μπαράκι που αράζεις το βράδυ της Παρασκευής. Και το καλύτερο δείγμα στο link…



7. The White Stripes - Apple Blossom (LP: De Stijl, 2000)

Ανάμεσα στο Oscar-ικό soundtrack του Morricone για το “Hateful Eight”, ξεχώριζε η μοναδική επιλογή από το θρυλικό mp3 του Tarantino και δεν ήταν άλλη από το Apple Blossom. Παρμένο από το δεύτερο δίσκο των The White Stripes, είναι η πρώτη ευκαιρία που δίνουν στο πιάνο, αλλά και η πρώτη από τις γλυκές «ακουστικές» εκπλήξεις που από εκεί και πέρα θα βλέπουμε που και που στη δισκογραφία τους. Το We’re Going to Be Friends δεν είναι μακριά κι ας μεσολαβεί πολύ blues ακόμα.



6. Jack White - Would You Fight for my Love? (LP: Lazaretto, 2014)

Τόσο το Blunderbuss, όσο και το Lazaretto, έδωσαν πολύ ωραία δείγματα δουλειάς του White σε solo επίπεδο. Το αν θα προτιμήσεις την πάντα αποδεκτή συνταγή του Sixteen Saltines, τον έκδηλο συναισθηματισμό του Love Interruption ή το riff που σπάει κόκκαλα (και video clip για σεμινάριο) Freedom at 21, είναι καθαρά προσωπική υπόθεση. Εγώ θα προτιμήσω το παρακάτω ως την καλύτερη δυνατή ισορροπία ανάμεσα στα παραπάνω. Ένας Jack White πιο ώριμος από ποτέ, μας αφήνει 4 χρόνια να περιμένουμε για τη συνέχεια.



5. The White Stripes - Icky Thump (LP: Icky Thump, 2007)

Well you can’t be a pimp and a prostitute too” τραγουδάει στο ομότιτλο τραγούδι από το κύκνειο άσμα των The White Stripes, απευθυνόμενος στους ξενοφοβικούς Αμερικανούς, θυμίζοντάς τους πως ούτε οι ίδιοι είναι αυτόχθονες στη γη πέρα από τον Ατλαντικό. Από τους πιο όμορφους και γεμάτους ένταση στίχους που έχει γράψει ποτέ ο White, παρέα με ένα rif-άκι αντίστοιχου βεληνεκούς. Ακόμη κι αν πέρασε λίγο – πολύ στα ψιλά αυτός ο δίσκος, αλλά και το τραγούδι, κοιτώντας τον μια δεκαετία αργότερα, έχει τη δική του αξία στο μωσαϊκό της δισκογραφίας του ντουέτου απ’ το Detroit.  



4. The White Stripes - Suzy Lee (LP: The White Stripes, 1999)

Όσο κι αν έχουν ορίσει το αμερικανικό alternative του 2000, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε από ποια σκοπιά το έκαναν. Και αυτή είναι η blues. Και το ’99 μπορεί η μεγάλη συζήτηση περί των εικαστικών επιρροών του White να μην έχει καν ανοίξει, αλλά οι μουσικές είναι ήδη ξεκάθαρες. Το ντεμπούτο των The White Stripes είναι ένας άρτιος δίσκος με καταλυτική σημασία για τη σύγχρονη μουσική και μια μπαλάντα για μια Suzy Lee, είναι το καλύτερο δείγμα blues που έχουμε δει εδώ και πάρα πολλά χρόνια.



3. The Raconteurs – Steady, As She Goes (LP: Broken Boy Soldiers, 2006)

Δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέξω ένα τραγούδι από τους The Raconteurs και τελικά τζάμπα η σκέψη διότι πάω με την πιο ασφαλή επιλογή και το μεγαλύτερο hit τους. Το πρώτο μέρος της αγάπης του White με τους The Greenhornes, ευδοκίμησε σε ένα περιβάλλον που ισαπέχει ανάμεσα στο «γκαρατζοαλτέρνατιβ» των προπομπών της μπάντας και το soundtrack του “Dead Man” του Jim Jarmusch. Όσο για το Steady, As She Goes το photo-finish δείχνει πως το μπάσο στο intro ξεπερνάει οριακά την κιθάρα του Broken Boy Soldier. Κι ας έπαιζε στο Peaky Blinders.



2. The White Stripes - Seven Nation Army (LP: Elephant, 2003)

Τυχόν συστάσεις κρίνονται ως μη απαραίτητες.



1. The White Stripes - Fell in Love With a Girl (LP: White Blood Cells, 2001)

Party mode: on.


Διότι μπορεί το Seven Nation Army να τους εκτόξευσε στην επιτυχία, αλλά το Fell In Love With A Girl τους έβαλε στο χάρτη. Η απίστευτη κιθάρα. Το άμεσο badass-ιλίκι που ΓΕΜΙΖΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΥΛΑ ΣΟΥ με το που το ακούς. Το αξεπέραστο clip-άκι με τα legos. Το 1:55 που δε χορταίνεις όσες φορές κι αν το ακούσεις. Σας αφήνω τώρα γιατί τα repeat με καλούν.



(+ Bonus) 
Electric Six - Danger! High Voltage (LP: Fire, 2003)

Ένα cameo που πέρασαν πολλά χρόνια για να επιβεβαιωθεί, μα ναι, η ανάμιξη του Jack είναι αληθινή. Κι αν δεν την εντοπίζετε αμέσως… ακούστε ξανά.




του Δημήτρη Φαληρέα