Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Best 10 - EUROPE


Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017



europe





Αυτό το σουηδικής καταγωγής συγκρότημα, αυτοί οι Σκανδιναβοί φίλοι μας κατάφεραν μετά από δέκα χρόνια απουσίας όχι μόνο να ενωθούν ξανά, αλλά και να συνεχίσουν αυτό που ήδη είχαν αρχίσει χωρίς να χάσουν καθόλου τον εαυτό τους και την προσωπική τους ταυτότητα. Περίμενε κανείς πως μετά το θρυλικό The Final Countdown (1986) και τη διάλυσή τους οι ίδιοι ήταν πλέον καταδικασμένοι να μην πετύχουν τίποτε από τα παραπάνω. Δε συνέβη ποτέ αυτό. Από το 2004, που κυκλοφόρησαν ξανά album τους, όχι μόνο επανατοποθετήθηκαν στο mood των καιρών, αλλά και κράτησαν τον ιδιαίτερο ήχο τους με τις blues διαθέσεις τους. Μιλάμε για απουσία 12 ετών, από το 1992 μέχρι το 2004. Εν αναμονή της κυκλοφορίας του Walk The Earth και με πιο πρόσφατο το War Of Kings (2015) πάμε να δούμε ανασκοπικά κάποια αγαπημένα μου κομμάτια τους.




10. Susperstitious (LP: Out of this World – 1988)

Δεισιδαίμων. Από τα πιο αντιπροσωπευτικά κομμάτια και videoclip της εποχής. Φωτογραφίζουν θα έλεγα, ακριβώς την αισθητική της δεκαετίας. Από τα φωνητικά στην αρχή μέχρι τον ήχο, τα solos της κιθάρας, τις κινήσεις του Tempest, το στήσιμο στην εισαγωγή του κομματιού των φωνητικών.






9. Ηero (Start From The Dark – 2004)

Κάτι πιο πρόσφατο. Ξεχάστε τα καστανόξανθα φουντωτά μαλλιά των Σουηδών φίλων μας. Αυτό δε σημαίνει απαραιτήτως το ίδιο και για τον ήχο. Σίγουρα υπάρχουν αλλαγές και αυτό οφείλεται στην εξέλιξη. Δε θα έλεγα όμως, σε καμία περίπτωση ότι είναι σα να ακούω άλλο συγκρότημα από εκείνο των ‘80s. Προσπάθησαν και κατέφεραν να κρατήσουν τη νεανικότητά τους. Αυτό το κομμάτι είναι η απόδειξη, γι αυτό και αγαπημένο.



8. I’ll Cry For You (Prisoners In Paradise – 1991)

Πρόκειται για ένα συγκρότημα που έκανε πάντα εντυπωσιακά videoclips, τουλάχιστον αυτή είναι η γνώμη μου. Επίσης, αγαπώ αυτό το ανέμελο της εποχής και όχι το τόσο στημένο ούτε στον ήχο ούτε στα videos. Ένα εξαιρετικό ερωτικό κομμάτι. Βέβαια, αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο είχαν αποδείξει τη δυνατότητα του να στηρίζουν άρτια τέτοιου περιεχομένου κομμάτια ήδη από το Carrie.



7. Open Your Heart (Wings Of Tomorrow – 1984)

Δεν είμαι σίγουρη πως μπορώ να εξηγήσω μουσικά τι είναι αυτό που λίγο περισσότερο «με πείθει» από τα πρώτα album τους. Εντελώς θεωρητικά, θα το χαρακτήριζα ως «θολότητα» του ήχου. Δε μου φαίνεται να έχασαν τις συνήθειές τους στις μουσικές συνθέσεις τους (βλ.: κιθαριστικά solos, bridges, φωνητικά), αλλά σίγουρα τα album των Europe του 21ου αιώνα διαφέρουν στην «καθαρότητα». Θεωρώ πως αυτό το «πάλαι πότε» άλλων εποχών μου αρέσει περισσότερο σε αυτούς, γι αυτό και η επιμονή στα κομμάτια τα πριν της διάλυσης. Πολύ δυνατή η συγκεκριμένη μπαλάντα.





6. Rock The Night (Οn The Loose EP – 1985)

Δεν έχω τίποτα να πω γι αυτό το κομμάτι. Μονάχα πως το φαντάζομαι hit σε κάποιο μεσαίου μεγέθους rock bar με πολλή μπύρα και χορό σα να μην υπάρχει αύριο.





5. The Final Countdown (The Final Countdown – 1986)

Εντάξει. Δε θα το άφηνα εκτός. Δεν έχω καταλάβει αν έχω βαρεθεί να το ακούω. Σίγουρα όμως αξίζει μνείας. Σκέφτονταν οι τότε Europe να κάνουν κάτι αρκετά κοντά με το Space Oddity του Βowie. Είναι το σήμα κατατεθέν του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Basket του 1987.



4. Stormwind (Wings Of Tomorrow – 1984)

Αυτό το τραγούδι μου αρέσει για το tempo του, αλλά και για το στίχο του.



3. Spirit Of The Underdog (Start From The Dark – 2004)

Αυτό το album είναι από τα πλέον αγαπημένα. Το δε κομμάτι είναι κάτι διαφορετικό και οφείλεται κυρίως στην εισαγωγή του. Σίγουρα ο δίσκος αυτός είναι πιο «φρέσκος» συγκριτικά με το The Final Countdown ή το Prisoners In Paradise, αλλά τον αγαπάμε.



2. Prisoners In Paradise (Prisoners In Paradise – 1991)

Με δυσκολία στη δεύτερη θέση. Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν στην πρώτη. Μία πολύ δυνατή μπαλάντα με ένα εξαιρετικό videoclip με επίσης όμορφο στίχο. Νοσταλγικό κομμάτι.



1. Carrie (The Final Countdown – 1986)

Μακράν το καλύτερό τους κομμάτι για εμένα. Νομίζω πως την επιτυχία του ο συγκεκριμένος δίσκος δεν την οφείλει μονάχα στο ομότιτλο The Final Countdown, αλλά και στο Carrie. Αυτό το τραγούδι διακατέχεται από μία εσωτερικότητα και το ρεφρέν – ενώ δεν έχει πολλά να πει στιχουργικά – είναι ίσως το πιο ωραίο σημείο. Για κλείσιμο, θεωρώ πως το συγκρότημα χρωστάει πολλά στον Tempest και τον Norum – εξαιρετικό δίδυμο!



Εν αναμονή λοιπόν ενώ... walking the Earth.


της Σοφίας Νιαουνάκη