Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Best 10 - CALEXICO


Τρίτη 23 Ιανουαρίου 2018


 

calexico

Για τους Calexico, την αγαπημένη Americana μπάντα από το Tucson δε χρειάζονται πολλές συστάσεις. Πάμπολλες συναυλίες στην Ελλάδα, εξίσου πολλά τα sold out και δίσκοι που παίζουν και ξαναπαίζουν όσο περνούν τα χρόνια. Ο Joey Burns, ο John Convertino και η παρέα τους, ξαναμπήκαν στο studio για τον 9ο δίσκο τους και εμείς με αφορμή την κυκλοφορία του The Thread That Keeps Us στις 26 Ιανουαρίου, διαλέγουμε 10 αγαπημένα τραγούδια από τις προηγούμενές τους δουλειές για να μπούμε στο κλίμα.


10) Tres Avisos (Hot Rail, 2000)


Ξεκινάμε μπαίνοντας κατευθείαν στο κλίμα. Ένα ορχηστρικό κομμάτι που βγάζει ακριβώς το αίσθημα που σε όλη τους την πορεία προσπαθούν να κοινωνήσουν. Την έρημο με τα απέραντα χιλιόμετρα, εκεί που τα σύνορα δεν έχουν σημασία, παρά μόνο το νερό και οι άνθρωποι. Στο Mexicali και το Calexico.



9) Two Silver Trees (Carried to Dust, 2008)


Μπορεί να μην είναι από τις μεγάλες επιτυχίες, αλλά είναι από τις μεγάλες αδυναμίες. Οι πλέον πιο «ώριμοι» Calexico του 2008 κάνουν στροφή σε πιο indie μονοπάτια μουσικής δωματίου και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει. Σε μία από τις πιο όμορφες ενορχηστρώσεις τους, μοιράζουν απλόχερα χαλαρά απογεύματα με ζεστό καφέ στο σαλόνι.



8) Epic (Algiers, 2012)


Κάπως έτσι ξεκινάει η επιστροφή των Calexico μετά τα απόλυτα επιτυχημένα 00’s. Και στέφθηκε με επιτυχία. Ανάμεσα σε αυτό και το Splitter, τα δύο χιτάκια του album δηλαδή, μάλλον το Epic κερδίζει στα σημεία, κρατώντας μια πιο calexic-ή χροιά που χτυπάει κατευθείαν στη νοσταλγία.



7) Minas de Cobre (The Black Light, 1998)


Γρήγορο, δυνατό, χωρίς λόγια. Όπως πρέπει να είναι. Χωρίς κάτι λιγότερο, χωρίς κάτι περισσότερο. Σε ένα δίσκο γεμάτο διαμάντια όπως το Black Light, είναι από τα tracks που θα σκαλώσεις και θα ρίξεις μια ματιά στο album να δεις ποιο είναι. Δε θα ήταν τυχαία η επιλογή του στο soundtrack του Sopranos.



6) Alone Again Or (Convict Pool EP, 2004)


Ή εναλλακτικά το τραγούδι που άκουσα και πρωτοαναρωτήθηκα «Ποιοι είναι αυτοί». Κι ας είναι διασκευή των Love –που να τα λέμε κι αυτά, είναι μια υπερ-τίμια. Μένει όσο πιο κοντά γίνεται στον ύμνο του Forever Changes, δίνοντας του το twist που χρειαζόταν στον 21ο αιώνα. Οκ, μπορεί να μην το χρειαζόταν- η διαχρονικότητα του δεν αμφισβητείται. Αλλά σίγουρα μας άρεσε όταν το ακούσαμε και ακόμα μας αρέσει.



5) Crystal Frontier (Hot Rail, 2000)


Ένα μόλις σάλπισμα της τρομπέτας αρκεί για να καταλάβεις τι θα συμβεί για τα επόμενα 4 λεπτά. Ένα γρήγορο ταξίδι από την έρημο της Αριζόνα μέχρι την Τιχουάνα για να δικαιολογήσει απόλυτα το όνομα του συγκροτήματος.



4) Inspiracion (Carried to Dust, 2008)


Το τραγούδι που ΚΑΘΕ μαθητής σε σχολή με λάτιν χορούς έχει χορέψει. Και εικόνες. Πολλές εικόνες. Καλοκαίρι, ζέστη, ιδρώτας, ερωτισμός, οι πίνακες του Blakely να στριφογυρίζουν στο μυαλό σου και το δωμάτιο να φιλτράρεται από τα χρώματά τους, ένα τσιγάρο στο τέλος του και στίχοι που παρότι δεν ξέρεις ισπανικά προσπαθείς να της τους τραγουδήσεις. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να μιλάει για κάτι άλλο πέρα από έρωτα.



3) Stray (The Black Light, 1998)


Πριν ο Σταύρος ο Θεοδωράκης και το σακίδιο του ασχοληθούν με την πολιτική (δε θα κάνω κάποιο περαιτέρω σχόλιο), είχαν φροντίσει να κάνουν γνωστό τους πάσι το εν λόγω τραγούδι, μέσα από τη γνωστή τηλεοπτική εκπομπή και να θρέψουν λίγο παραπάνω την αγάπη του ελληνικού κοινού προς τους Calexico. Μια αγάπη που μεγαλώνει με τα χρόνια.



2) Black Heart (Feast of Wire, 2003)


Με διαφορά το πιο σκοτεινό τραγούδι τους, με διαφορά από τα πιο αξιομνημόνευτα. Δε γίνεται να το ακούσεις και να μην το θυμάσαι- δε γίνεται να μη σου τραβήξει την προσοχή. Και πώς να μην. “One man’s righteousness is another man’s long haul” και η ανατριχίλα από το χέρι φτάνει στις μικρές τριχούλες στο λαιμό.



1) Ballad of Cable Hogue (Hot Rail, 2000)


Και κάπου εδώ φτάσαμε στην μεγάλη μου καψούρα. Φταίει το ακορντεόν; Φταίνε τα γαλλικά; Η θανατηφόρα κιθάρα που φαίνεται να λέει περισσότερα από τους ίδιους τους στίχους; Το βίντεο κλιπ έχει παίξει μήπως το ρόλο του; Ή μήπως μια ιστορία από το φαρ ουέστ που αφηγείται για έναν χρυσοθήρα και το χρυσό στην καρδιά μίας γυναίκας; Ό,τι και να ευθύνεται, το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό και ελπίζω ότι στο (άμεσο) μέλλον, η μπάντα από το Tucson θα μας χαρίσει κι άλλες εξίσου όμορφες μελωδίες…



του Δημήτρη Φαληρέα