Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

AVATARIUM - Hurricanes and Halos


Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017



avatarium hurricanes and halosAVATARIUM

Hurricanes and Halos
Doom Metal
Nuclear Blast
Σουηδία

Tracklist:
1. Into The Fire/Into The Storm (4:14)
2. The Starless Sleep (4:47)
3. Road To Jerusalem (5:48)
4. Medusa Child (9:00)
5. The Sky At The Bottom Of The Sea (5:25)
6. When Breath Turns To Air (4:46)
7. A Kiss (From The End Of The World (7:15)
8. Hurricanes And Halos (3:22)




Στην αρχή, ήταν το doom metal που κινούσε τα πάντα. Στη συνέχεια όμως, μπήκαν κι άλλα στοιχεία για να εμπλουτιστεί ο ήχος. Με αυτές τις δύο φράσεις μπορεί κάποιος πολύ εύκολα να χαρακτηρίσει (πολύ συνοπτικά) τη μουσική και συνθετική πορεία των Avatarium. Ακούστε το ομώνυμο από το ντεμπούτο, μετά το Pearls and Coffins από τον επακόλουθο δίσκο, και κλείστε την ενδεικτική αυτή τριάδα με το Medusa Child από τον καινούριο τους δίσκο. Είναι εμφανής η «απόσταση» που έχει διανύσει το συγκρότημα μέσα σε αυτούς τους δίσκους.

Στον καινούριο τους δίσκο οι Avatarium φτάνουν στον αρχικό τους προορισμό, με βάση τις δηλώσεις τους. Γυρίζουν πίσω στη δεκαετία του ’70. Οι Deep Purple, οι Rainbow, οι Blue Oyster Cult, οι Led Zeppelin και οι Yes είναι μόνο μερικά από τα ονόματα που ο ακροατής μπορεί να εντοπίσει στις συνθέσεις αυτού του δίσκου. Επειδή όμως, έχουν «μείνει» και κάποια στοιχεία από τις 2 προηγούμενες δουλειές του ίδιου του σχήματος, θα βρούμε στις συνθέσεις τόσο τους Jefferson Airplane όσο και τους Black Sabbath. Τις δύο βασικότερες επιρροές δηλαδή των βασικών στελεχών των Avatarium, Leif Edling και Jeannie-Ann Smith.

Από το δίσκο ξεχωρίζω με χαρακτηριστική άνεση το Medusa Child, που προανέφερα. Και όχι μόνο λόγω της εκτεταμένης διάρκειάς του. Κυρίως, λόγω των αλλαγών που έχει μέσα του. Οι παιδικές χορωδίες που ακούγονται στα προ-ρεφρέν (;) δίνουν έναν περίεργο τόνο στην όλη σύνθεση. Δεν ξέρω αν είναι για να παραστήσει το «καλό μέσα στο κακό», ή αν θέλει να παραπέμψει σε ταινίες τύπου «The Shining». Η τελική «γεύση» που μένει όμως από το τραγούδι είναι ένα ωραίο μπέρδεμα, που σε στέλνει ξανά στην αρχή του.

Το A Kiss (From The End Of The World) είναι το πιο βαρύ και Sabbath-ικό τραγούδι του δίσκου. Στο πρώτο του μισό, μου έφερε στο μυαλό το Bible Black των Heaven And Hell. Αλλά, από τα μισά και μετά μεταμορφώνεται σε ένα πολύ αργό και ψυχεδελικό jam-άρισμα. Φανταστείτε το Dreamer Deceiver των Judas Priest, με πιο βαριές κιθάρες και πιο doom διάθεση.

Αυτό όμως που δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω είναι το ομότιτλο που κλείνει το δίσκο. Ένα ορχηστρικό 3 λεπτών, βασισμένο σε μία συγκεκριμένη μελωδία, με τις κιθάρες να χτίζουν «από πάνω» μελωδίες. Ένα ηχητικό αποτέλεσμα που μοιάζει να προσπαθεί να φέρει κοντά το doom με τους Queen. Τώρα, για ποιο λόγο; Ποιος ξέρει;


του Μάρκου Σκυριανού