Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Ανταπόκριση: ROCKWAVE 2017 - 02/07/2017 (3η Ημέρα)


Πέμπτη 6 Ιουλίου 2017

 

rockwave 2017 3 day

 

Το φετινό line-up του Rockwave είχε κάτι το διαφορετικό. Είχε δυναμική, ποιότητα, μεγάλα ονόματα και σχήματα από όλο το φάσμα του ήχου. Από 1000Mods και Rotting Christ, μέχρι Placebo και Sivert Hoyem. Εμείς περιμέναμε με ανυπομονησία την τρίτη ημέρα του φεστιβάλ, καθώς μας δόθηκε η δυνατότητα να παρακολουθήσουμε για μία ακόμη φορά αγαπημένες μπάντες (Paradise Lost, Anathema, Epica), να γνωρίσουμε και να παρτάρουμε μαζί με τους τρελο-Ιρλανδούς Flogging Molly, να βιώσουμε το φαινόμενο Gojira που έχει συνεπάρει όλον τον πλανήτη και φυσικά να δούμε την πολυσυζητημένη επιστροφή της Amy Lee, η οποία έπαιξε με τους Evanescence στην Αθήνα 5 χρόνια μετά και όχι 13 όπως δήλωσε η ίδια.

Οι πόρτες άνοιξαν από τις 3 το μεσημέρι και παρά την αφόρητη ζέστη και άπνοια, όλα τα μέλη της διοργάνωσης εργάζονταν από κοινού και με συνέπεια για την εξυπηρέτηση του κόσμου. Ο κόσμος. Το κοινό που έχει φθάσει στο Terra Vibe από νωρίς ήταν σχετικά λίγος και όλοι προσπαθούσαμε  να βρούμε μία καλή θέση στη σκιά προκειμένου να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε τα δύο πρώτα σχήματα άνετα. Ωστόσο πολλοί οπαδοί των Tardive Dyskinesia και των  POEM βρέθηκαν κάτω από τον καυτό ήλιο και μπροστά από τη σκηνή απ’ όπου παρακολούθησαν τις εμφανίσεις τους, δημιουργώντας όμορφο κλίμα. Τους αξίζουν πολλά μπράβο.

Λίγο πριν τις τέσσερις λοιπόν, ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή οι Tardive Dyskinesia. Όσοι γνωρίζουμε το αθηναϊκό συγκρότημα, ήμαστε σίγουροι πως η εμφάνισή τους θα ήταν πολύ καλή. Και πράγματι επιβεβαιωθήκαμε. Παρά τους 42 βαθμούς Κελσίου, μας παρουσίασαν ένα δυνατό show, έχοντας πολύ σωστή σκηνική παρουσία και ωραίο ήχο. Οι αντίξοες συνθήκες δεν τους επηρέασαν καθόλου, ενώ σίγουρα θέλω να τους παρακολουθήσω ξανά στο μέλλον, σε κάποιο live που θα τους δοθεί και περισσότερος χρόνος για να αναδειχθεί το ταλέντο τους.

Τη σκυτάλη έλαβαν οι εξίσου καλοί POEM, οι οποίοι κατά κύριο λόγο μας παρουσίασαν υλικό από τον δεύτερό τους δίσκο Skein Syndrome, που εν τέλει είναι πολύ καλός για το στήσιμο του setlist ενός live. Δυνατά riffs, δεμένη ομάδα με χημεία και μελωδικότητα. Αν και λίγοι όσοι παρακολουθήσαμε και το δεύτερο act, θεωρώ πως βγήκαμε κερδισμένοι. Highlight της εμφάνισής τους το κομμάτι Remission of Breath, με το οποίο μας αποχαιρέτισαν.

Αμέσως φύγαμε για το Terra Stage προκειμένου να υποδεχθούμε τους Epica και μία από τις καλύτερες frontwomen όλων των εποχών, τη Simone Simons. Το show των Epica ήταν εξαιρετικό, με τον πληκτρά Coen Janssen να κλέβει την παράσταση. Η σκηνική τους παρουσία αναδείχθηκε επίσης από την αναβάθμιση που έχει γίνει τον τελευταίο χρόνο στο stage, καθώς δύο γιγαντοοθόνες πρόβαλλαν διαρκώς όσα γίνονταν πάνω στη σκηνή. Ο κόσμος πλέον είχε αρχίσει να πολλαπλασιάζεται, ενώ οι Epica μας παρουσίασαν ένα όμορφο setlist με συνοχή. Παρά τον πολύ καλό ήχο και τη φωνάρα της Simone, από το κοινό ακούστηκαν λιγοστά παράπονα τα οποία έκαναν λόγο για playback σε μερικά σημεία του live.

Επόμενοι κατά σειρά ήταν οι Anathema, οι οποίοι μας έπαιξαν ένα setlist λίγο πιο μικρό από τις υπόλοιπες εμφανίσεις του tour τους. Η εμφάνισή τους ήταν αμφιλεγόμενη, καθώς οι Anathema παρουσίασαν κατά κύριο λόγο νέο υλικό, το οποίο δεν άφησε ικανοποιημένη μία μικρή μερίδα του κοινού. Σε κάποια φάση ακούστηκαν δυνατά κάποια αιτήματα για το Dying Wish, το οποίο έφερε σε δύσκολη θέση τα μέλη του συγκροτήματος, τα οποία ωστόσο αντέδρασαν με ψυχραιμία παρά την εμφανή αμηχανία.

Κάπου εδώ θέλω να τονίσω πως έχει καταντήσει ενοχλητικό αυτό το φαινόμενο στα live των Anathema. Το συγκρότημα έχει τονίσει άπειρες φορές πως έχει φύγει από την doom metal εποχή. Ίσως θα θέλαμε να ακούσουμε περισσότερα τραγούδια από τη δεύτερη φάση τους (One Last Goodbye, Flying, Parisienne Moonlight), η οποία είναι πιο κοντά στο σημερινό τους στυλ. Οι Anathema όμως  επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν το live για να προωθήσουν κυρίως το νέο τους υλικό, ενώ υποσχέθηκαν πως στο επόμενο live στην Ελλάδα θα παρουσιάσουν παλιά αγαπημένα. Πρόκειται για κίνηση που θέλει γερά κότσια και τους αξίζουν πολλά μπράβο.

Από την εμφάνιση τους ξεχώρισαν τα Untouchables, Simple Mistake και Optimist, επικοινωνούσαν διαρκώς με το κοινό, εκθειάζοντας τη χώρα μας, ενώ το show τους ήταν πολύ καλό. Κλασικά ξεχώρισε ο Danny Cavanagh για το multitasking του.

Για να ολοκληρώσω, όσοι από εμάς αγαπάμε και τη νέα εποχή των Anathema μείναμε ικανοποιημένοι από την εμφάνισή τους. Ίσως θα θέλαμε να τους είχε δοθεί παραπάνω χρόνος στη σκηνή. Εκείνη που τους έφεραν σε δύσκολη θέση, θα έλεγαν το ίδιο άραγε στους Opeth και τους In Flames, οι οποίοι έχουν επίσης αλλάξει άπειρα σε σχέση με την πρώτη φάση του σχήματος; Τι ρωτάω εγώ τώρα...

Μετά τα δύο αυτά acts στο Terra Stage, φύγαμε σφαίρα για το Vibe, όπου είχε μόλις αρχίσει η εμφάνιση των Flogging Molly. Δεν υπάρχουν λόγια που μπορούν να περιγράψουν αυτό που ζήσαμε. Οι αγαπημένοι τρελο-Ιρλανδοί έκλεψαν τις εντυπώσεις, με ένα από τα καλύτερα και πιο ολοκληρωμένα show που έχω παρακολουθήσει ποτέ. Χορέψαμε, τραγουδήσαμε, γελάσαμε, παρτάραμε, ενώ το setlist τους ήταν βασισμένο σε επιτυχίες που αγαπάμε. Πείραζαν διαρκώς το κοινό, έκαναν χαβαλέ κι έδειχναν να απολαμβάνουν κάθε λεπτό στη σκηνή. Κορυφαία εκτέλεση το Requiem For A Dying Song και το Devil’s Dance Floor. Εύκολα η εμφάνισή τους μπαίνει στο top 5 των show που έχω παρακολουθήσει, καθώς ήταν Α-ΡΙ-ΣΤΟ.

Καθώς νύχτωνε σιγά-σιγά, βρεθήκαμε στο Terra για την εμφάνιση των Paradise Lost, οι οποίοι μας παρουσίασαν ένα καλό ατμοσφαιρικό show, το οποίο ωστόσο δεν είχε κάτι ξεχωριστό. Έγιναν αρκετά λαθάκια, κυρίως στο No Hope In Sight, ενώ η μπάντα αν και στην αρχή το setlist ήταν τα ίδια και τα ίδια, μετά το τρίτο τραγούδι άρχισε να διορθώνεται η κατάσταση, καθώς ακούσαμε τραγούδια από το Draconian Times και άλλα αγαπημένα. Με πείραξε που άκουσα το As I Die με καθαρά φωνητικά, ωστόσο αυτό και το Beneath Broken Earth ήταν τα highlights της εμφάνισής τους. Ήταν ένα καλό live. Ούτε απογοητευτικό, ούτε τίποτα συγκλονιστικό.

Και κάπου εκεί ήρθε η ώρα για τους πραγματικούς headliners της βραδιάς, τους Γάλλους Gojira, οι οποίοι για μία ακόμη φορά απέδειξαν πως είναι η μπάντα της δεκαετίας. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη, ενώ ο κόσμος είχε γεμίσει ασφυκτικά το Vibe Stage. Η αλήθεια είναι λοιπόν πως έπρεπε να τους δούμε στη μεγάλη σκηνή, να κλείνουν το φεστιβάλ, όπως αρμόζει σε μία μπάντα που έχει τέτοιο momentum και τόσο παθιασμένο κοινό.

Το setlist είχε όλα τα αγαπημένα τραγούδια, από το Silvera, το Stranded και το Ouroboros, μέχρι το Backbone, The Heavy Matters Of The Universe και το Remembrance. Μάλιστα για το encore μας άφησαν με το στόμα ανοικτό, παίζοντας το Territory των Sepultura.

Επρόκειτο για ένα live σεμινάριο pyro show, άπειρο headbanging και εξαιρετικές εναλλαγές. Όταν λέμε πως το μέλλον τους ανήκει, είμαστε σίγουροι πως δεν πρόκειται για υπερβολή.

Για πολλούς από εμάς, οι Evanescence ήταν headliners στα χαρτιά, ειδικά μετά την εμφάνιση των Gojira. Ωστόσο υπήρχαν πολλοί οπαδοί τους που δημιούργησαν υπέροχο κλίμα, τραγουδώντας μαζί με την Amy κάθε τραγούδι. Ναι, η Amy, ο γυμνασιακός έρωτας των απανταχού metal-άδων, ήταν υπέροχη. Η φωνή της εξαιρετική, έπαιζε πλήκτρα και πιάνο, ενώ και η σκηνική παρουσία της ήταν πολύ καλή, αν και πάλι ακούστηκαν από το κοινό κάποια παράπονα για playback.

Στα κλασικά hits των Evanescence έγινε χαμός, όπως ήταν αναμενόμενο, ωστόσο εκπλαγήκαμε όταν ακούσαμε το Imaginary προς το τέλος της βραδιάς. Άρτια ερμηνεία, ενός εξαιρετικού τραγουδιού.

Εν κατακλείδι, θεωρώ ότι το Rockwave βαδίζει προς τη σωστή κατεύθυνση. Το φεστιβάλ θεσμός μας έδωσε τρεις υπέροχες μέρες, φέρνοντας στη χώρα μας συγκροτήματα που θέλαμε όλοι μας να δούμε. Τις εντυπώσεις έκλεψαν οι Flogging Molly και οι Gojira, ενώ πέρασα πολύ καλά ακούγοντας Epica και Anathema. Εύχομαι στο μέλλον το Rockwave να μας προσφέρει ανάλογες εμπειρίες και να συνεχίσει να βρίσκεται στην κορυφή.


του Τζανέτου Καβαλιώτη