Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Ανταπόκιση: ROCKWAVE 2017 - 01/07/2017 (2η Ημέρα)


Kυριακή 2 Ιουλίου 2017

 

rockwave 2017


Rockwave Festival 2017 Ημέρα 2η (Placebo, Sivert Hoyem, Cigarettes After Sex, Fat White Family, Last International Playboys κ.α)


Το φετινό Rockwave ήταν ένα φεστιβάλ χωρίς μεγάλες εκπλήξεις. Με εξαίρεση τους Cigarettes After Sex και τους Gojira, εμφανίζονται ονόματα που το Αθηναϊκό κοινό έχει συνηθίσει, ξέρει και υπερ-λατρεύει. Αυτό φάνηκε και από τον κόσμο που αψήφησε τον αφόρητο καύσωνα των ημερών, αλλά και το κλασικό πλέον «ταξίδι» μέχρι το Terravibe Park της Μαλακάσας, ώστε να απολαύσει για ακόμα μία φορά τους Placebo και τον πρώην frontman των Madrugada, Sivert Hoyem. Στο line-up αυτό, της δεύτερης ημέρας, προστέθηκε μία από τις αγαπημένες μπάντες «του Youtube», οι Cigarettes After Sex που μόλις κυκλοφόρησαν τον πρώτο full-lenght δίσκο τους, οι Fat White Family, οι Last International Playboys, οι Tango With Lions, οι She Tames Chaos και οι Amnesia Pills.

Δυστυχώς ο φόρτος των εμφανίσεων ανάγκασε τα πρώτα συγκροτήματα να εμφανιστούν από πολύ νωρίς (γύρω στις 16:00) και σε συνδυασμό με θερμοκρασίες που κυμαίνονταν πάνω από τους 40 βαθμούς, καταδίκασαν τους κατά τα άλλα αξιόλογους κι ενδιαφέροντες Αθηναίους Amnesia Pills, αλλά και τους She Tames Chaos που ενδεικνύονταν για έξοχο άραγμα κάτω από μια σκιά, σε απογοητευτικά ελάχιστο κόσμο. Ως εκ τούτου οι εμφανίσεις τους (αλλά και η ανταπόκριση επ’ αυτών) δυστυχώς αποκτούν ένα χαρακτήρα καθαρά φιλολογικό. Αναμένουμε λοιπόν να τους ξαναδούμε, είτε σε κάποιο κλειστό χώρο όπου τα δεδομένα θα είναι εντελώς διαφορετικά. Τα πράγματα δεν άλλαξαν ιδιαίτερα στους Last International Playboys και στους Tango With Lions (γνωστούς από το επίσης Youtube-ικό τραγούδι In a Bar), αλλά όσο περνούσε η ώρα και η ζέστη γινόταν (;) πιο υποφερτή, τόσο εμφανιζόταν κόσμος. Εκτός όμως από το αφοσιωμένο όρθιο κοινό, οι περισσότεροι προτιμούσαν τη συναυλιακή εμπειρία της ξάπλας στο γρασίδι –που είναι και ένα από τα υπέρ της Μαλακάσας. Οι πρώτοι με εμφανείς επιρροές από τους Smiths και τον Morrissey –και δεν αναφέρομαι μόνο στο όνομά τους- αλλά θυμίζοντας και την αθηναϊκή σκηνή των 00’s προσέφεραν ένα ευχάριστο ημίωρο και άρχισαν να μας βάζουν στο φεστιβαλικό μουντ του Rockwave, ενώ οι Tango With Lions ακολούθησαν σε παρόμοια βήματα ενός χαλαρού μεσημεριού. Ακολούθησαν κατά τις 19:00 οι Βρετανοί Fat White Family, ένα συγκρότημα που δημιουργεί έναν ιδιαίτερο ήχο, πατώντας με το ένα πόδι στη νέο-ψυχεδέλεια και με το άλλο στο noise rock, δίνοντας μια διαφορετική εμφάνιση για τα εγχώρια δεδομένα και ευτυχώς με πλέον αρκετό κόσμο στο Terravibe.

Λίγο μετά τις 20:00 μεταφερθήκαμε ξανά στο Vibe Stage και ξεκίνησαν τα «μεγάλα όπλα» της ημέρας. Με τον πρώτο τους ολοκληρωμένο –ομώνυμο- δίσκο στις αποσκευές τους, οι Cigarettes After Sex, το project του Greg Gonzalez, επισκέφτηκαν για πρώτη φορά στην εξαετή τους πορεία, τη χώρα μας, αφήνοντας μονάχα θετικές εντυπώσεις. Με μοναδικό εφέ λίγο καπνό και αποκλειστικά στατική παρουσία επί σκηνής, η φωνή ήταν αρκετή για να σταθεί ολόκληρο το act. Με τις γνώριμες ερωτικές μελωδίες τους και τραγούδια τόσο από το πρόσφατο LP, όσο και από τις προηγούμενες EP κυκλοφορίες τους, δημιούργησαν ένα γλυκό κι όμορφο κλίμα στην μικρή σκηνή του Terravibe μέχρι να πέσει ο ήλιος. Το κοινό σαφώς θερμό και εξοικειωμένο με τη δουλειά τους και με ισχυρή ανταπόκριση του σε κομμάτια όπως Nothing’s Gonna Hurt You Baby, Affection, Apocalypse, I’m a Firefighter και τη διασκευή του Keep On Loving You των REO Speedwagon. Νομίζω ότι είναι σχεδόν δεδομένο ότι θα τους δούμε ξανά, ίσως σε διαφορετικό χώρο, αλλά με σίγουρη επιτυχία για έναν αγαπημένο ήχο της alternative που έχει ξεκινήσει από τους Mazzy Star του ’93 και έχει μετεξελιχθεί στους Cigarettes After Sex του 2017.

Πριν καλά-καλά προλάβουμε να μεταφερθούμε στη σκηνή του Terra, αντήχησε το intro του Look Away Lucifer και ο Sivert Hoyem, ένας από τους πιο αγαπημένους καλλιτέχνες του ελληνικού κοινού ανέβηκε στη σκηνή. Δεν είχα καταφέρει να τον δω έως τώρα, αλλά είχα ακούσει από άπαντες παρευρισκόμενους ότι οι συναυλίες του είναι μια εμπειρία που πρέπει να έχεις στο συναυλιακό σου βιογραφικό. Και ομολογώ είχαν δίκιο. Ο θεόρατος Νορβηγός γέμιζε μόνος του τη σκηνή με την πεντακάθαρη και βαθιά, χαρακτηριστική του φωνή. Παίζοντας κυρίως τραγούδια από τη solo καριέρα του, αλλά και με τους Madrugada (πλήρες setlist θα βρείτε στο τέλος της ανταπόκρισης) δικαιολόγησε απόλυτα τη σχέση λατρείας και τα συνεχόμενα sold out στις εμφανίσεις του ανά την Ελλάδα. Φωνή καρμπόν από το στούντιο, δυνατές ενορχηστρώσεις που ζωντάνευαν ακόμα και τις χαλαρές μπαλάντες και συνεχής εκνευρισμός με τον εαυτό μου που δεν πήγα να τον ακούσω το φθινόπωρο στο Ηρώδειο. Μακριά όμως από τη fanboy ιδιότητά μου, ήταν μια μεστή εμφάνιση που άφησε και τις δύο πλευρές να θέλουν λίγο παραπάνω καθώς η μία ώρα μάλλον δεν ήταν αρκετή. Οι πιο δυνατές στιγμές της συναυλίας ήταν σαφώς η «βαριά» εκτέλεση του Majesty - μακριά από το αγαπημένο μπαλαντοειδές ταξιδιάρικο τραγούδι του Grit, το The Kids are on High Street και όσον αφορά τα solo, το χειροκρότημα στο Sleepwalking Man.

Έντεκα είπαν, έντεκα βγήκαν. Άγγλοι θα έλεγε κάποιος που θα έκανε κακό χιούμορ και διαχωρίζω τη θέση μου από αυτό το «αστείο». Ο λόγος προφανώς για τους Placebo σε μια εκ των πολλών εμφανίσεών τους στην Αθήνα, αυτή τη φορά με αφορμή τα 20 χρόνια πορείας της μπάντας και την κυκλοφορία του επετειακού compilation disc A Place for Us to Dream που κυκλοφόρησε τον περασμένο Οκτώβριο. Καμιά δεκαετία μετά το peak τους και το album Meds (2006), κάμποσα χρόνια μετά την περίοδο αίγλης των Λονδρέζων και με ρεπερτόριο λίγο-πολύ προκαθορισμένο από την τελευταία δουλειά τους, ξέραμε τι να περιμένουμε. Επέλεξαν να ξεκινήσουν με το Pure Morning και να μην ξεφύγουν ούτε λίγο από τις προηγούμενες στάσεις της περιοδείας τους και κυμάνθηκαν σε σχετικά υποτονικούς ρυθμούς μέσα σε όλο τη δισκογραφία τους, κάνοντας σχετικά δύσκολο στους πιο «ραδιοφωνικούς» που βρίσκονταν στο Terravibe να ακολουθήσουν με κέφι και αυτό φάνηκε και από τις χλιαρές αντιδράσεις του κοινού, το οποίο δεν πολύ-κουνήθηκε ούτε όταν ανέβασαν ένταση με τραγούδια όπως το For What It’s Worth ή το Special K. Αυτό δεν οφείλεται σε τυχόν «κούραση» του κοινού από τις εμφανίσεις των Placebo στην Ελλάδα γιατί αν ίσχυε κάτι τέτοιο 1) υποθέτω δε θα ερχόταν ο κόσμος που «κουράστηκε» και 2) το κοινό αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από νέο κόσμο που ίσως και να μην πρόλαβε ένας από τους «μύθους» των early 00’s. Αντιθέτως οφείλεται σε άλλους παράγοντες. Ο πρώτος είναι ο χαλαρός χαρακτήρας των τραγουδιών και η απουσία επιτυχιών όπως το Meds, το Every me Every you και το Post Blue, περιορίζοντας την μαζική φρενίαση στο Song to Say Goodbye, το The Bitter End και το encore με τη διασκευή του Running Up That Hill της Kate Bush. Ο δεύτερος είναι οι συνεχόμενες παύσεις μεταξύ τραγουδιών για να αλλάξουν όργανα που ναι μεν, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να αποφευχθεί και καλύφθηκε όσο καλύτερα γινόταν, αλλά δεν επέτρεπε οποιαδήποτε κλιμάκωση συναισθήματος και παλμού, με αποτέλεσμα ό,τι χτίζεται σε ένα τραγούδι να ξεφουσκώνει μέχρι να ξεκινήσει το επόμενο. Κρίνω ως θετικό όμως το γεγονός ότι δόθηκε χρόνος σε κομμάτια όπως το Infra-Red, το Nancy Boy και το Twenty Years, διαμάντια που πολλές φορές παραλείπονται για τα χιτάκια. Την παράσταση ωστόσο έκλεψαν τα συνοδευτικά βιντεάκια εξαιρετικής αισθητικής στο background της σκηνής, με αποκορύφωμα τα αποσπάσματα με τον David Bowie όσο έπαιζαν το Without You I’m Nothing, αλλά και το πρόσωπο του Donald Trump σαν προειδοποίηση σε πακέτο τσιγάρων σε λεζάντα «βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας», αφήνοντας για ακόμα μια φορά το ελαφρύ πολιτικό στίγμα των Placebo.

Ο Molko και η παρέα του κάνουν ακόμα ωραίες συναυλίες. Η φωνή του τραβάει σωστά και προσφέρουν ένα ωραίο show, ενώ μετά από τόσα χρόνια, είναι πλέον φιγούρες τόσο γνώριμες που νιώθεις ένα παραπάνω δέσιμο. Δυστυχώς λίγο η χθεσινή ατμόσφαιρα, η ζέστη και η κούραση που έφερε, λίγο οι λόγοι που αναφέρθηκαν πιο πάνω, δεν την άφησαν να εξελιχθεί όπως θα μπορούσε. Παραμένει όμως ένα συναυλιακό «παράσημο» και ένα σημαντικό κομμάτι της πρόσφατης μουσικής ιστορίας και καλό είναι να το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Εξ’ άλλου για τους πιο «χάρντκορ», σήμερα έχει Gojira…



Setlist:

Placebo
Pure Morning

Loud Like Love

Jesus’ Son

Soulmates

Special Needs

Too Many Friends

Twenty Years

Exit Wounds

Protect me From What I Want

Without You I’m Nothing

For What It’s Worth

Slave to the Wage

Special K

Song to Say Goodbye

The Bitter End

Nancy Boy

Infra-red


Encore:
 Running Up That Hill (Kate Bush cover)

Sivert Hoyem
Look Away Lucifer (Madrugada)

Give It a Whirl

Black & Gold

Lioness

Electric (Madrugada)

Blown Away

Prisoner of the Road

Into the Sea

The Kids are on High Street (Madrugada)

Majesty (Madrugada)

Sleepwalking Man

Shadows

Moon Landing


του Δημήτρη Φαληρέα