Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Ανταπόκριση: DEPECHE MODE & Raveonettes, Terravibe Park, 17/05/2017


Πέμπτη 18 Μαΐου 2017

 

Depeche mode

Οι Depeche Mode ανήκουν σε αυτή την ιδιαίτερη κλίκα καλλιτεχνών που γουστάρουν πολύ την Ελλάδα. Και γιατί όχι; Αφοσιωμένο κοινό που γεμίζει και ξαναγεμίζει τεράστιους χώρους από το ’85 μέχρι το ’17, δεν κρατάει κακία για την απαράδεκτη ακύρωση του 2009, αγοράζει τα LP και ο γραφικός Έλλην ροκάς πάντα τους συγκαταλέγει στο τοπ 5 του (κι ας μην είναι rock). Παίρνουν πίσω την αγάπη που δίνουν και φρόντισαν να δώσουν –και να χτίσουν αυτή τη σχέση- από τις εποχές που δεν ερχόταν καλλιτέχνης για καλλιτέχνης. Και τώρα δρέπουν τους καρπούς και πολύ καλά κάνουν, παρά τους κακομαθημένους που γκρινιάζουν «πάάάλι;» ή «ακόμα δε διαλύθηκαν;» όπως κάνουν με κάθε συγκρότημα που έρχεται για 3η φορά στην Αθήνα, λες και αφού τους είδε ΕΚΕΙΝΟΣ, πλέον δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Τέλος παρένθεσης-τέλος εισαγωγής. Μια συναυλία των Depeche Mode παραμένει must εμπειρία ζωής, μέχρι σήμερα.

Η βροχή και η κακοκαιρία από το πρωί της Τετάρτης έφερε ανησυχίες. Ανοιχτός χώρος με χώμα, μεγάλη απόσταση και ταλαιπωρία, «έλα μωρέ θα ξανάρθουν», μετριότατοι τελευταίοι δίσκοι, είχε όλα τα φόντα είτε να ακυρωθεί, είτε να αποθαρρύνει πολύ κόσμο από το να παρευρεθεί. Η Didi ανακοίνωσε καλά μαντάτα, η βροχή σταμάτησε και κατά τις 8 εμφανίστηκαν οι Raveonettes, ένα support act που χαροποίησε πολύ κόσμο, αλλά δεν πέτυχε ό,τι θα μπορούσε επί σκηνής. Με τραγούδια από όλη την πορεία τους και τη shoegaze μελωδία να ισορροπεί επιτυχημένα με το garage στοιχείο, αλλά με εξαίρεση το πασίγνωστο Love in a Trashcan, το κοινό δε φάνηκε ιδιαίτερα θερμό. Εφ’ όσον όμως η εμφάνισή του δανέζικου ντουέτου ήταν άρτια, θα ρίξω την ευθύνη στον καιρό και την γενικότερη «ξενέρα» της ημέρας που ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα, στο ότι τέτοιες μπάντες λειτουργούν καλύτερα σε εσωτερικούς χώρους και στη μικρή εξοικείωση μεγάλης μερίδας του κοινού με τη μουσική τους.

Χωρίς μεγάλη καθυστέρηση και μετά τα απαραίτητα «σπρωξίματα» από τον κόσμο, ανέβηκαν και οι Depeche Mode, ξεκινώντας με το Going Backwards από το φετινή κυκλοφορία Spirit. Ο Gahan έδειξε από το πρώτο κιόλας τραγούδι ότι παρά την ηλικία του, ακόμα συγκαταλέγεται σε έναν από τους καλύτερους on stage performers και ότι παρά το υποτονικό των πρώτων κομματιών, έχει το ταλέντο να τα μετατρέπει σε μια πλήρη εμπειρία. Οι τόνοι φάνηκαν να ανεβαίνουν με το A Pain That I’m Used To, το οποίο ακούστηκε σε μια εναλλακτική εκδοχή του, αλλά αμέσως επανήλθαν σε πιο ήρεμες και χαλαρές μελωδίες, παράλληλα με το ψιλόβροχο που άρχισε να σκάει στα κεφάλια μας και να βγάζει από τις τσάντες τα πρώτα αδιάβροχα. In Your Room και World in My Eyes από τις επιτυχίες και Cover Me εκ του Spirit, ο Dave εξαφανίζεται και τη θέση του στα φωνητικά παίρνει ο Martin Gore για το Home και το αγαπημένο A Question of Lust, το οποίο και απογείωσε, κερδίζοντας το χειροκρότημα όλου του Terra. Αυτό ήταν το πρώτο μισό. Όμορφα και γλυκά τραγούδια, παλιά και νέα, showmanship αλλά με μέτρο. Ωραίο αποτέλεσμα, αλλά με την αίσθηση του ανικανοποίητου, την αίσθηση της συντήρησης δυνάμεων.

Το δεύτερο μισό (από την επανεμφάνιση του Gahan) ήταν μια αλλη συναυλία. Ήταν ακριβώς αυτό που είχαν όλοι στο μυαλό τους την ώρα που αγόραζαν τα εισιτήριά τους. Where’s the Revolution με πάθος σαν μια προτροπή που ακόμα κι εμείς, ο ένας κι ένας αφοσιωμένος φαν, τους απογοητεύαμε, ακολούθησε το δαιμονικό Wrong και «τα ρημάδια τα σουξέ». Everything Counts για ζέσταμα, ένα ανατριχιαστικό Stripped με τη βροχή στο peak της, Enjoy the Silence και κλείσιμο με τον απόλυτο industrial ύμνο, Never Let me Down Again. Το χειροκρότημα μεγάλο και το encore επίσης. Ο Gore αναλαμβάνει ξανά, αυτή τη φορά για το Somebody και ακολουθούν Walking in my Shoes, μια αξιοπρεπέστατη διακευή του Heroes, το I Feel You και για τέλος (όντως τέλος αυτή τη φορά) Personal Jesus και η Μαλακάσα σείεται φωνάζοντας “reach out and touch faith” υψώνοντας τα χέρια.

Ο μεγαλύτερος γρίφος ήταν το setlist. Περιορισμένα τραγούδια από τον τελευταίο δίσκο (όπως και στην τελευταία περιοδεία τους το 2013), κάποιοι δίσκοι απουσίαζαν εντελώς, η ελάχιστη αναφορά στην πρώτη δεκαετία της μπάντας, μεγάλη βάση σε δίσκους όπως το Songs of Faith and Devotion και το Violator, άπειρες επιτυχίες δεν ακούστηκαν και γενική προτίμηση σε υποτονικά τραγούδια. Γιατί; Θα μπορούσε να είναι ένα δίωρο μόνο χιτάκια ή μια συναυλία σκέτος χορός. Τα «γιατί όχι» είναι πολλά, μα άλλες τόσες και οι απαντήσεις. Τεράστια δισκογραφία με πάμπολλες επιτυχίες, 40 χρόνια συγκρότημα και ποικιλία από tour σε tour. Το setlist της Τετάρτης, ουδεμία σχέση είχε με το setlist του ’13 και αυτό απείχε αρκετά από του ’06 κοκ. Ενώ η... ατμοσφαιρικότητα που επελέχθη αντί του «νταπαντούπα» πηγάζει –ω ναι- από την ηλικία και την ενέργεια. Ο Gahan δεν είναι ο τύπος που κάθεται στο μικρόφωνο και τραγουδάει. Είναι ο τραγουδιστής που απογειώνει το κάθε τραγούδι, χτυπιέται, τρέχει σε όλη τη σκηνή και αποτελεί την πεμπτουσία της συναυλιακής εμπειρίας. Διάχυτη ερωτικότητα, χορός και λίκνισμα που σπάει τα στάτους της αρρενωπότητας, σε βάζει σε έναν κόσμο δικό του. Η pop είσοδος στο περιθώριο της synth από όπου και ξεπήδησαν και ουδέποτε αρνήθηκαν. Παρότι λοιπόν δεν έπαψε στιγμή να αποτελεί το κέντρο της προσοχής, ένα setlist που από το Just Can’t Get Enough πάει στο Strangelove και από το A Question of Time καπάκι στο Master and Servant, είναι κάτι που θα προκαλούσε εξόντωση, όταν η εμφάνισή σου έχει κάποια –υψηλά- στάνταρ.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα βίντεο που έπαιζαν που και που στο background. Το τάνγκο που ανέβαζε κι άλλο τον ερωτισμό του In Your Room και το πρωινό της trans γυναίκας που αποκτούσε ανατριχιαστική διάσταση υπό τους στίχους του Walking in My Shoes ήταν highlights από μόνα τους. Αμφιβάλλω αν έφυγε κόσμος απογοητευμένος. Ίσως να ήθελε «παραπάνω», αλλά δε νομίζω ότι απογοητεύτηκε κανείς. Ο ήχος ήταν εξαιρετικός και δικαιολόγησε για άλλη μια φορά το ταξίδι ως την Μαλακάσα, η βροχή στο τέλος δεν είχε σημασία, μόνο φαινόταν όμορφα στους προβολείς και οι Depeche Mode παρά την παρατεταμένη αφλογισία στο στούντιο, στα λάιβ βγάζουν ακόμα φωτιές.


Setlist:

Going Backwards
So Much Love
Barrel of a Gun
A Pain That I'm Used To
Corrupt
In Your Room
World in My Eyes
Cover Me
Home
A Question of Lust
Poison Heart
Where's the Revolution
Wrong
Everything Counts
Stripped
Enjoy the Silence
Never Let Me Down Again
Encore:
Somebody
Walking in My Shoes
Heroes (David Bowie cover)
I Feel You
Personal Jesus

 

του Δημήτρη Φαληρέα