Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

ADELLAIDE - Flying High


Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017

 


adellaide - flying highADELLAIDE

Flying High
Melodic Hard Rock
Lions Pride Music
Βραζιλία

Tracklist:
01. Running (3:37)

02. Lion's Den (4:21)

03. Nights In Japan (4:34)

04. Stone Of Truth (5:15)

05. Blind Love (5:04)

06. Heroes (4:04)

07. Andrea (4:50)

08. Talisman (3:59)

09. Learn To Live (4:22)

10. Nothing Will Keep Us Apart (4:48)

11. Caroline (4:56)



Ο όρος “melodic” ως χαρακτηρισμός ενός μουσικού ιδιώματος πάντα με κάνει να αναρωτιέμαι: Ποιό είδος μουσικής δεν έχει μελωδία; Αφού η ίδια η μουσική είναι μελωδία. Είναι σα να χαρακτηρίζεις ένα μουσικό είδος ως «αρμονικό» ή «ρυθμικό» (ο ρυθμός και η αρμονία είναι τα άλλα δύο βασικά συστατικά της μουσικής). Θεωρώ λοιπόν ότι ο χαρακτηρισμός είναι λίγο αδόκιμος.

Anyway, melodic hard rock από τη Βραζιλία μας φέρνουν οι Adellaide με το ντεμπούτο τους. Δηλώνουν ως επιρροές τους μπάντες όπως οι Journey, Survivor και Kansas, ενώ από πιο συγχρονα συγκροτήματα αναφέρουν τους Lionville, Care of Night και Sonic Station. Πράγματι, στην πορεία της ακρόασης μπορεί κανείς να ανιχνεύσει διάσπαρτα κάποια στοιχεία από όλα αυτά τα ονόματα, αναμεμιγμένα με μπόλικο από το προσωπικό ύφος των Adellaide.

Δυστυχώς όμως ο δίσκος έχει αρκετά θέματα και ατέλειες. Κατ’ αρχήν, από τα 11 συνολικά τραγούδια, μόνο δύο πατάνε λίγο παραπάνω «γκάζι». Το εναρκτήριο Running και το Learn To Live λίγο πριν το τέλος. Στα υπόλοιπα οι ταχύτητες κειμένονται από μεσαίες έως αργές, με μικρά κατά τόπους ξεσπάσματα.

Στο κιθαριστικό κομμάτι, ο Ale Nammur παρουσιάζει κάποια ενδιαφέροντα πραγματάκια. Όπου δηλαδή μας αφήνουν τα πλήκτρα του Leandro Freitas να τα ακούσουμε. Από την πλευρά του ο Freitas δεν έχει φροντίσει, τόσο με τον ήχο που έχει επιλέξει όσο και με το παίξιμό του, να ενισχύσει τα κομμάτια με «πλάτες». Αυτό, έχει ως αποτέλεσμα τα ήρεμα και slow μέρη των τραγουδιών να ακούγονται άδεια. Πίσω από το μικρόφωνο ο Daniel Vargas κάνει αξιοπρεπή δουλειά. Οι ερμηνείες του είναι ταιριαστές με το ύφος των συνθέσεων, χωρίς να κάνει κάτι το συνταρακτικό. Πιστεύω ότι έχει τις ικανότητες να κάνει πολλά περισσότερα πράγματα με τη φωνή του. Δυστυχώς εδώ, δεν το κάνει.

Τέλος, «αδύναμος κρίκος» για το album αποτελεί και η παραγωγή του Tito Falaschi. Ενώ είναι αρκετά καθαρή, είναι άνιση. Τα φωνητικά και τα πλήκτρα είναι πολύ μπροστά στη μίξη, και οι κιθάρες και το μπάσο πολύ πίσω. Το αποτέλεσμα είναι να ακούμε μόνο τα solos του Nammur ελάχιστα από τα ρυθμικά του, ενώ για το μπάσο, ούτε λόγος.

Δεν είναι όμως όλα αρνητικά στο Flying High. Πέραν από τα τραγούδια που ήδη ανέφερα, οι φίλοι του είδους θα βρουν ενδιαφέρον και στα Heroes, Talisman και Nothing Will Keep Us Apart. Πέντε στα έντεκα. Όχι κι άσχημα για πρώτη προσπάθεια. Δυο-τρια πραγματάκια χρειάζονται διόρθωση και όλα θα πάνε καλά.





του Λεωνίδα Παπαδόδημα